No, no, no, oh lady day..

Als je je ogen dichtdoet en nadenkt, kunnen er twee dingen gebeuren.

Er kan iéts gebeuren, of er kan niéts gebeuren.

Als er niets gebeurt is dat erg teleurstellend en vooral saai, burgerlijk en grijs. Beetje in de categorie wachten op de bus in de regen, Duits huiswerk, boterhammen uit een trommeltje, Oasis (de band, niet de frisdank). Daar schiet je niks mee op. Daar kom je niet verder mee. Daar heb je niks aan. Dus is het hopen op iéts, iets dat gebeurt als je je ogen dichtdoet en nadenkt.

Volgens mij kan dat iets van binnenuit en van buitenaf komen. Van die spannende innerlijke processen die je onmogelijk kunt beschrijven en toch nuttig kunnen zijn, da's van binnenuit. Maar als iemand je hersens inslaat met een koekenpan, dat is dan iets dat gebeurt van buitenaf. Zag je niet aankomen. Want je had je ogen dicht.

Zou je iemand die aan komt sluipen met een koekenpan hóren, als je je ogen dichthebt en je aan het nadenken bent? En zo niet, en je schedel kraakt onder die koekenpan zodat je hersens eruit lekken, en je in een gesloten kist begraven moet worden (cremeren is voor watjes) omdat je onherstelbaar verminkt bent, zelfs als lijk, betekent dat dan dat je als individu, als organisme bedoel ik, gefaald hebt - of gebeuren dat soort dingen gewoon, en is er geen sprake van falen? Als er geen plan is, kan je ook niet falen; als er geen ambitie is, kan je ook niet teleurgesteld raken in jezelf; als je geen flikker meemaakt, is alles saai. Maar wel overzichtelijk.

Leest iemand wel eens die stukjes van Martin Bril in de Volkskrant? Leest iemand wel eens Markies de Sade? Mag ik dat dan lenen? Is schrijven veel hoogwaardiger dan lezen, of juist veel onbelangrijker?

Vijf dagen lang iets anders aan mijn hoofd dan dit (muziek, voornamelijk).

Only A Hobo

Het leven is niet kort, het is lang. Lang lang, veel te lang. Zo lang dat sommige dingen zich onherroepelijk gaan herhalen - en herhaling is verveling, tenzij elke herhaling zinvol is, maar dat komt zelden voor. Alleen in muziek zijn herhalingen soms de moeite waard.

Omdat het leven zo lang is, is er ook tijd genoeg om Faust te lezen. Faust is een heel dik, heel Duits boek dat ik vínd dat ik moet lezen, maar waar ik dus absoluut geen zin in heb. Ik weet ook niet waarom ik vind dat ik het moet lezen - misschien omdat ik dat onderbewust een beetje associeer met intellectuele mensen, belezen zijn, dat soort dingen, en misschien ook wel omdat iedereen het altijd heeft over Faust maar ik eigenlijk geen idee heb waar het over gaat (ik weet alleen vaag dat het iets met een dokter en de duivel te maken heeft, maar daar houdt het dan ook wel weer op). Maar goed, ik vind dat dus. Ik moet dat lezen.
Maar niet nu.

Wanneer dan wel? Ooit, denk ik. En als ik denk aan ooit, dan zie ik mezelf als 65-jarige man, mét baard én pijp maar zónder buikje, mét rondhupsende kleinkinderen die paardje willen rijden op mijn knie, mét vrouw, mét hond, in een heel licht huis met veel glas en witte muren en zonder veel prularia. Oude mensen hebben altijd van die rotzooi in hun huis hangen, ik denk dat dat komt omdat je naarmate je ouder wordt gewoon meer verjaardagen gehad hebt en dus meer onzinnige kadootjes krijgt die je allemaal moet bewaren - ik wil dat dus niet. Weet je ook weer wat ik niet voor mijn verjaardag wil.
Nou goed, en dat ik dan dus 's avonds in een leun- of schommelstoel een stukje Faust lees elke dag, tot het uit is. Waarschijnlijk niet in het Duits, tenzij ik opeens extreem goed ben geworden in Duits ofzo. Wat natuurlijk best kan in 50 jaar, het is niet onmogelijk. Ook niet waarschijnlijk trouwens.

Meer dingen die ik ga doen als ik 65 ben:

• Zoveel Mozart, Bach en Beethoven luisteren dat ik ze uit elkaar kan houden puur op basis van verschillen in compositie-stijl (als ik 65 ben luister ik natuurlijk alleen nog maar klassiek, dat snapt iedereen).
• Een fotoboek maken over mijn leven tot dan toe (dat doen oude mensen altijd).
• Een oude vriendin opbellen die ik al 40 jaar niet gezien heb (ik ben er nog niet uit wie, dus ik zou maar héél aardig doen, straks moet je me ook nog meemaken als 65-jarige vieze oude man met fotoboek).
• Een zonnebril dragen. Sowieso een bril dragen denk ik. En ook een gouden horloge. Zo'n lelijke. En rare vormloze broeken en van die viezige vesten met rare patronen die eigenlijk niet om aan te zien zijn, maar waar niemand iets van zegt omdat je bejaard bent. En een baard laten staan, maar dat had ik al gezegd.
• Heel veel geld stoppen in een foeilelijk doch duur schilderijtje. Goede investering enzo blabla.
• Mijn kleinkinderen laten spelen met replica-zwaarden en nep-pistolen enzo, tegen de zin van hun ouders natuurlijk. Dat worden hele vervelende mensen namelijk.

Tegen de tijd dat ik écht 65 word hoop ik dat ik allang dood ben. Anders moet ik écht Faust gaan zitten lezen..

Failed Puppy Love

Wat is geluk?

Zou Geert Wilders gelukkig worden als alle (allochtone) moslims terug zouden gaan naar hun 'eigen land'? Of zou hij dan weer iets anders verzinnen, en wordt hij alleen gelukkig als hij het meeste stemmen krijgt? Wordt die man überhaupt ooit gelukkig? En gunnen we hem dat?

Fluitsma & van Tijn zouden misschien ook wel blij zijn als alle moslims het land zouden verlaten - dan is dat liedje van ze, "15 Miljoen Mensen", niet zo hopeloos ouderwets en achterhaald meer. Alle radiostations zouden geheid wéér dat liedje gaan draaien, en het geld zou wederom binnen stromen. Zonder allochtonen is er natuurlijk ook relatief meer animo voor Nederlandstalige shitmuziek, dus die twee effecten versterken elkaar tot in het oneindige.
Maar - meer geld voor Fluitsma & van Tijn, betekent dat ook meer geluk?

Volgens mij is er wel een minimum aan geld dat je moet hebben om gelukkig te zijn, maar het verschil tussen genoeg geld en héél véél geld is denk ik niet zo groot. Met genoeg geld zijn er dingen waar je naar uit kan kijken, en voor kan sparen, dat geeft een hoop frustratie maar ook een hoop voorpret - en met (te)veel geld koop je het gewoon, en dan ontdek je dat er eigenlijk niet zo veel aan is, of het wordt al heel snel gewoon. Rijke mensen zijn daarom vaak wat afgevlakt, en arme mensen zeuren altijd dat ze niet rijk genoeg zijn. Tja.

Geluk is ook niet het luisteren naar muziek, want muziek kan wel eens vals zijn. Het is ook niet een relatie, want meisjes kunnen ook wel eens vals zijn. Geluk is niet een wandeling maken in een parkje, of opstaan, of in de spiegel kijken en zien dat je haar een beetje raar zit, nee nee nee.



Happiness is a satisfied mind.

Of niet soms?

'I kissed goodbye the howling beast on the borderline..'

Ik werd wakker om half 5.

En dan bedoel ik niet het soort wakker worden van: godverdomme, laat me slapen, flikker een end op, ik heb nog minstens 3 uur; nee, ik was gewoon wakker. Normaal gesproken word ik wakker om negen uur ofzo, maar nu om half 5. Zomaar. Fris. Helder. Op de radio had men het over een of andere moordzaak in Argentinië, een vrouw die gewurgd en verkracht was en het leek erop dat haar zoon het gedaan had. Altijd fijn, opstaan met de radio.

Hoe dat precies kan, dat ik zo vroeg wakker was dus, is niet zo interessant. Maar dát het kan vind ik wél interessant (tenminste, een klein beetje). Ik vind slapen persoonlijk namelijk een erg onzinnige bezigheid: zo'n beetje half-kwijlend in bed liggen, een beetje opladen voor de volgende dag ofzo, je gedachten op orde krijgen. Dromen doe ik toch niet - en als ik het doe is het onsamenhangend en niet speciaal leuk. En toch doe je het 7 of 8 uur per dag, misschien wel 9 als je de kans krijgt. Waarom moet dat zo lang duren? Waarom moet dat überhaupt, een enorm aantal uren aan rust? Zó vermoeiend is het leven nou toch óók weer niet?
Nouja, blijkbaar wel dus - maar als ik het slapen in het algemeen met een uur of drie kan verkorten vind ik dat wel prima. Tenzij het weer nadelen met zich meebrengt als een slecht humeur, zeurende hoofdpijn op de achtergrond, verslechterd reactievermogen, semi-surrealistische interpretatie van de buitenwereld, enorme wallen, lichamelijke moeheid, de constante herhaling van één gedachtegang, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de ne-en dergelijke. Maar dat valt allemaal wel mee nu.

Hoe dan ook, het komt er op neer dat ik drie uur extra heb vandaag. Drie ochtenduren extra. En nu blijkt dat je in ochtenduren gewoon niet zo bijster veel kan uitvoeren. Een beetje rondschuifelen in je ochtendjas, in je eentje ontbijten ZONDER muziek, stilletjes naar je kamer - en dan begint het drama: muziek kan alleen op een koptelefoon, klarinetspelen is uitgesloten (waar ik wonder boven wonder wél zin in had), geen huiswerk maken ofzo natuurlijk (dat werkstuk moet nog steeds af, maar stel je voor), geen boek lezen (alhoewel dat wel zou kunnen, maar daar heb ik gewoon geen zin in, dat doe je 's avonds).. en wat kan je dan nog meer in je eentje op je kamer om 5 uur 's ochtends?
Weer naar bed? De onzinnigheid.

Het is, geloof ik, tijd om al die dingen te doen die ik allang had moeten doen. //

Alweer zo laat en toch te vroeg (en tijd IS niet relatief, verdomme!)

Enkele Rare Vragen die mijn hoofd vandaag door( )schoten.

Smaakt zeep nou ZOET of ZOUT of ZUUR?
(Ik weet het nog steeds niet. Weet iemand dat?)

Als honden opeens massaal in aanval zouden gaan en iedereen dood zouden bijten, zouden wij als mensheid dan winnen - of zouden we massaal afgeslacht worden?
(Ik denk dat honden winnen: honden zijn overal beter in, sneller, sterker, het enige waar de mens in uitblinkt is intelligentie - maar als honden een georganiseerde aanval zouden plannen hebben ze blijkbaar ook intelligentie, dus dan zijn wij onze troef kwijt. Dag mensheid. Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik me dat het eigenlijk gewoon het plot van Hitchcock's "The Birds" is. Maar vogels in de aanval zijn cooler dan honden in de aanval. Touché, Alfred.)

Sinds wanneer zijn de Beatles een progressieve rockband?
(Dit na het luisteren van Abbey Road, wat ik wonder boven wonder een vrij aardig album vind. Toch de Rolling Stones. Hoor.)

Ben ik ook een boom?
(Iemand zei: ik ben net een boom. Onwillekeurig vraag ik me dan af of ik misschien ook een boom ben. Het antwoord is nee. De conclusie is dat ik haar maar een beetje raar vind.)

Er waren er meer, maar sommige dingen gaan zo snel dat je ze niet kan opschrijven. Of zijn zo raar dat je ze niet op wíl schrijven.

Amen. //

Nog meer gezeik

Nouja, wat dus wel fijn is aan het hebben van een blog die niemand leest, of moet ik zeggen, bijna niemand - nee, waarschijnlijk is niemand toch beter -, is dat het ook niet meer uitmaakt wat je opschrijft. In elk geval hoeft het niet relevant te zijn, of interessant, of sociaal, of fenomenaal, of geloofwaardig, of vlot, of hip, of juist zwaar en serieus. Het hoeft niks.
Daar ben ik blij mee want ik begin, en dat merk ik gewoon van mezelf, steeds meer een hekel te krijgen aan dingen die moeten omdat andere mensen vinden dat het moet. Dat alles zo in hokjes en structuren moet, dat heeft zoiets onspontaans en, hoe noem je dat, iets saais, weet je wel, ongeïnspireerd, dat werkt me een beetje op m'n zenuwen (voor zover ik die heb, dan).

Maar ik heb dus bedacht dat het misschien leuk is om een keer een verhaal te schrijven, om te kijken hoe slecht ik daar in ben, en hoe moeilijk het is, en hoeveel respect je moet hebben voor schrijvers, óók voor slechte schrijvers, omdat ze toch hun best gedaan hebben.
Geen normaal verhaal, want normale dingen zijn vervelend om te lezen - ook geen lang verhaal, want lange verhalen zijn saai om te lezen - ook geen dom verhaal, geen slecht verhaal, geen moeilijk verhaal, geen symbolisch verhaal, of misschien toch wel want symboliek heeft wel wat, maar, geen verhaal eigenlijk maar meer een ehm, schetsje ofzo.

Dat ga ik dus gewoon doen. Ik weet niet wanneer en ook niet precies hoe, waarschijnlijk heel ongestructureerd en alleen als ik er zin in heb, gewoon om eens te kijken. En als ik er geen zin in heb doe ik het gewoon niet. Wie weet. Maar daar ben ik voorlopig even mee bezig. Het houdt me bezig, laat ik het zo zeggen. Ik denk dat het zal gaan over een trampoline, eigenlijk, maar dat is ook maar een gokje.

En onthoud, of nee, probeer dit eens uit als levensmotto, gewoon een weekje ofzo: dingen die maar niet willen lukken kunnen, soms, opeens wél lukken als je het langer volhoudt, nog een keer probeert, hulp inroept, als je het anders benaderd. En dingen die dan nog steeds niet lukken, daarvoor moet je gewoon alle interesse verliezen.

Don't be Denied

Nu ga ik de Truman-show kijken.

Rolling Stones en stukjes vel

Krijt is echt cool.
Zo'n groot struk straatkrijt vond ik laatst op de grond. Blauw. Een centimeter of zeven lang, 4 breed, lag lekker in de hand. De straat was reeds beklad met van die springspelletjes, en mededelingen in de trant van 'Jan is gek' en 'Volg deze pijl'.
Vroeger schreef ik dat ook altijd, 'Dit is het begin van een speurtocht, volg deze pijl', en dan maakte ik twee pijlen, eentje de hoek om, en dan maar hopen dat iemand zo gek zou zijn om de speurtocht te beginnen en grandioos te verdwalen. Trouwens, ik maakte samen met Daan ook wel échte speurtochten, met een beloning die we dan in een of andere prullenbak verstopten ofzo, met schatkaarten en pijlen als aanwijzing, helemaal tot aan het parkje waar ik soms eendjes voer aan toe, echt een enorm lang eind voor een speurtocht.

Maar goed, dat stuk krijt dus. Ik stak het bij me en fietste richting station, toen ik daar een muur zag. Een lege, mooie bakstenen muur. Die bakstenen waren net iets te glad en iets te rood, je kent ze vast wel: nieuw dus, moet nog wennen, zit wat ongemakkelijk strak, niks aan.
Dus ik fietste door naar het station, volgde een (ongetwijfeld zeer intrigerend en interessant) college, kwam weer terug om een uur of 10 's avonds en besloot toen op diezelfde muur iets te schrijven.
Dus dat deed ik.

En drie weken later staat het er nog steeds. Alleen staat er nu onder een opmerking van iemand anders, in het geel, en ik kan het niet lezen. Het is te klein geschreven voor straatkrijt, en ook nog eens niet in hoofdletters maar hoe noem je dat, schrijfletters, dus dat schiet niet op.

Dit alles heeft mij er van overtuigd dat krijt cool is. Niemand vindt het erg dat je ergens met krijt op schrijft, want na een tijdje regent het toch weer weg, en het is ook eigenlijk fijn dat je boodschap niet eeuwig blijft staan, dan kan je om de zoveel maanden weer eens iets anders opschrijven. En dat alles netjes schoon zou moeten zijn vind ik onzin - dat is saai. Mijn hele straat ondergekladderd met krijt, dat lijkt me geweldig. Tenminste, als het nou voor een gedeelde tekst zou zijn met enige inhoud of betekenis, dan lijkt dat me geweldig.

Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat jullie allemaal naar mijn straat moeten komen om te beginnen met krijten. Nee, ik koop krijt morgen of overmorgen of als ik langs de Bart Smit kom ofzo, en dan mag iedereen een stuk krijt van mij hebben om alles te schrijven wat hij of zij wil. En omdat dat niemand is, denk ik, hou ik alle krijt wel zelf en leg ik het ergens op mijn kamer enneh schrijf ik soms misschien eens iets op een muur, want dat vind ik leuk.

lekker/vies

I once loved a girl, her skin it was bronze.
With the innocence of a lamb, she was gentle like a fawn.
I courted her proudly but now she is gone,
Gone as the season she's taken..

Nee, maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is natuurlijk niet dat wat hierboven staat, want daar zou ik nooit opkomen, wat ik wilde zeggen is dat, dattehm, oja, dat ouzo precies zo smaakt als absint, dus dat hoef je niet meer te proberen, twee vliegen in één klap, tijdsbesparing, geldbesparing, dus dat is goed voor de economie, of nee, wacht, slecht voor de economie, in elk geval slecht voor de economie van Griekenland (als grootste en misschien wel enige exporteur van ouzo), maar goed voor je eigen portemonnee, alhoewel, natuurlijk niet als je nu alleen nog maar absint gaat kopen want dat is wel duurder dan ouzo, maar er zit ook meer alcohol in (68>40) dus doe je er langer mee, tenminste, als je evenveel alcohol drinkt en niet evenveel vocht, want in dat geval word je er veel dronkener van, en dat is niet goed voor je lever, en ook niet voor je hersenen, want die drogen uit van alcohol, tenminste, als je er geen water bij drinkt, dus dat moet je dan doen, meer water drinken, en dan moet je meer naar de WC, daar verspil je ook weer water mee, 5 liter water per keer doortrekken zo ongeveer gemiddeld, dus het waterverbruik gaat enorm omhoog, maar omdat water niet zo duur is maakt dat niet zoveel uit, tenminste, niet voor de economie of voor je portemonnee, natuurlijk wel voor de voorraad zoet water die we hebben.

Kortom, misschien is het toch wel handig om ouzo te drinken, zodat onze zoetwatervoorraad niet teveel afneemt.

Waarom zeg je dat dan niet meteen, Jesper? Ja, omdat soms de redenatie belangrijker is dan de uitkomst, kinders. Bovendien wordt het dan zo'n 'kort-maar-krachtig'-gedoe, bah, daar hou ik niet zo van. Daarom ben ik ook geschiedenis gaan studeren. Geschiedenis is niet 'kort-maar-krachtig', eerder 'lang-maar-eigenlijk-weten-we-het-nog-steeds-niet-zeker-geloof-ik-wat-een-onzin-we-zullen-het-nooit-weten-misschien-ofzo-kom-we-schrijven-er-nog-tien-boeken-over'.

Ja. Dus.

De maan als ieders vriend

Volgens mij is niets bijzonder. Dingen zijn zoals ze zijn en mensen geven daar dan betekenis aan - maar als een ding afwijkt is dat extra bijzonder, en moet er extra aandacht aan besteed worden, en daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Een geit met 6 poten is niet WAUW EEN GEIT MET ZES POTEN, maar dat is gewoon een geit met 6 poten.

Deze houding probeer ik ook echt vol te houden in het dagelijks leven, en dat heeft als gevolg dat ik zelden enorm verbaasd of verrast reageer. Bijkomend is een beetje dat je ook niet erg vaak heel enthousiast kan zijn over dingen. Je hebt van die mensen die elke dag weer blij zijn dat ze onder een warme douche staan - nou, dat heb ik dus niet. Een warme douche is een warme douche. En op het moment dat je opeens geen warm water meer hebt om de een of andere onverklaarbare reden die waarschijnlijk iets te maken heeft met luie, sjaggerijnige Grieken, dan is dat ook geen reden om keihard te gaan huilen of schelden, de deur in te slaan (dat is sowieso pijnlijk natuurlijk), nee - dan is dat gewoon een koude douche.

Koud douchen duurt trouwens langer omdat het echt een soort gevecht met jezelf is om er onder te gaan staan. Eerst een been, maar jezus christus, dat is koud, dan maar dat andere been ofzo, helemaal eronderuit, wat water spatteren, maar dat helpt geen flikker want het blijft koud, natuurlijk, en dan besluiten dat het zo wel genoeg is, of om een andere douche te zoeken, of om je verder te wassen aan een wastafel (die ook koud water geeft, maar goed, dan hoef je er niet ónder te staan). Normaal douchen is eronder staan, wat heen en weer bewegen tot je voor je gevoel goed nat bent (onzin natuurlijk, want na een halve minuut ben je al zo nat als het gaat worden, maar ja), iets rommelen met douchegel of shampoo en dat nog afspoelen, nog een tijdje nagenieten, wat schrijven op het beslagen glas en dat weer uitvegen, en klaar.

Het is al 9 uur.