love me six time baby

Ik ga proberen een kinderverhaal te schrijven. Ik denk dat het gaat mislukken en dat het een duister verhaal wordt. Ik denk dat er een moeder in moet voorkomen. Ik denk dat mijn hoofdpersoon, het moet geloof ik een jongetje worden, een keuze moet gaan maken. Het verhaal begint pas echt met een keuze. Daarna zal het fundament verzakken en gok ik op surrealisme, absurdisme, escapisme, sarcasme. Of er een eind aan mijn kinderverhaal komt weet ik niet.

Eigenlijk zijn wij natuurlijk allemaal een kinderverhaal zonder einde. Of wou je soms cesuren gaan aanbrengen in je eigen leven?

Het is best moeilijk voor mij om te schrijven en tegelijkertijd de neiging te onderdrukken een soort woordspel te beginnen. Ik probeer het nu maar liever zou ik het niet doen. Dat betekent dat het een raadsel is waarom ik het eigenlijk probeer.

Verder niks voorlopig.

Het moment dat voorbij banjert

Dus daar zat ik met mijn vreemde minderwaardigheidscomplex op een voetenbankje twintig bladzijden te lezen uit HOWL (en andere gedichten) van Allen Ginsberg; dus daar zat ik in de trein met mijn rillingen en opkomende hoofdpijn en verplichte draagbare telefoon rijdend in de richting van mijn rug naast een vrouw met een spijkerbroek; dus daar zat ik aan tafel met mijn ochtendjas en wild woest schuimend haar en strepen onder mijn ogen en ik at aardappels en kleine maïskolven; dus nu is het licht aan en de muziek aan en Socrates kijkt mij streng aan terwijl ik denk over moslima's en make-up - you're only real with your make-up on - en Bob Dylan en de schoonheid van mijn lakens en het boek dat ik las en het boek dat ik lees en het boek dat ik ga lezen; en zonder mij is het te koud maar met mij wordt het te warm van binnen; en ik wou dat ik in New York woonde of Brooklyn of Memphis of New Orleans omdat het lijkt alsof die namen van die steden hun eigen wereld zijn waar sommige mensen die ik ken goed in zouden passen en anderen niet; en inmiddels realiseer ik me beter dat ik anders ben dan vorig jaar en vraag ik me af of verandering in jezelf niet hypocriet kan zijn terwijl je verandering in anderen wel hypocriet vindt - vooral als het snel gaat -; en wie vraagt zichzelf net als ik af wat er zou gebeuren als ik dit aan iemand zou laten lezen terwijl ik er naast zou staan - confrontatie met geforceerd publiek zal wel niet tot grote successen leiden, want mensen moeten lezen als ze dat willen en niet als ze dat moeten (dat geldt trouwens ook voor luisteren en voelen)

De reden dat mijn moeder niet in een hotel werkt (ROOMSERVICE!)

Als..

Nee. Wanneer..

Oh, er is natuurlijk altijd tijd genoeg. Maar als de tijd dringt en iets echt móet, en je het meeste haalt uit elke minuut - dat doe ik nu dus duidelijk niet, maar dat kán -, dan valt opeens op hoe ijverig alles om je heen zijn gewone gang gaat.

Ook probeer ik wel eens één ogenblik als eeuwig te beleven. Opzich (ik blijf dat toch maar aan elkaar schrijven, dat vind ik logischer staan), opzich zou het mogelijk moeten zijn, omdat een ogenblik ondeelbaar is, en daardoor dus vanzelf oneindig, maar op de een of andere manier lukt het niet om je daar

(een intermezzo)

Kent iemand die film, "Fellini Satyricon"? Ik stond laatst op het punt om dat boek te kopen, Petronius' Satyricon dan dus, het originele Latijnse fragmentarische boek. Het was 10 euro. Ik vind het dan raar dat zoiets nog geld op moet brengen, bovendien was het wel een dún boekje maar leek het me toch vrij stevige lectuur, dus niet gekocht (het werd het Pnin) - maar het staat op mijn lijstje.
Nouja, niet dat ik echt een lijstje maak, maar het staat op mijn lijstje, net zoals Sartre, Wittgenstein, shit, wat stond er ook alweer nog meer op - Descartes.. ik weet alleen de filosofen nog, de officiële versie is wat gevarieëéërder, natuurlijk. Zo is er ook ergens een lijstje met muziek die ik moet luisteren, met films, met albums die ik wil kopen, met dure dingen, met

(we lezen verder)

aan te houden, je kan niet ophouden met het beleven van tijd. Net zoals je niet op kan houden met zien, met het laten kloppen van je hart, luisteren, met voelen, met ruiken. Ademen, ja, maar daar wordt niemand blij van. Ik heb verhalen gehoord over uitgebreide, geavanceerde vormen van yoga waarbij de beoefenaars zóveel controle over hun lichaam hadden dat ze hun hartritme konden bepalen, net zoals men kan bepalen hoe en wanneer je inademt - maar of dat echt zo is, weet ik niet.
Wel fascinerend, dat soort inzichten, dat het hart ook een spier is die opzich gecontroleerd zou kunnen worden. Net zoals alles dat je ziet zeg maar, licht is dat dóór je ooglens heen moet en dan pas ergens in je oog wordt omgezet in 'zicht', als het ware: wat ik bedoel, wat je ziet is eigenlijk een hele hoop doorzichtige cellen (van de lens van je oog) en daardoorhéén kijk je dan zo'n beetje. Of hoe, en dat heb ik opgezocht, het menselijk geheugen voor muziek 5 seconden lang is.

Ik vind trouwens die protesterende monniken in Birma (of hoe heet dat land, nouja, he, dus) een enorme charme hebben. Volgens mij kunnen zóveel Bhoeddistische monniken nooit ongelijk hebben, met hun sinaasappeloranje gewaden en kale hoofden, tanig, pezig, vastberaden en dan ook nog eens voor meer democratie en openheid, wat een klassiek plaatje.

Jammer dat het allemaal langs ons heen glijdt, de ene dat waait het en de andere niet, de ene dag worden er monniken afgeslacht bij bosjes en de andere dag weer Afrikanen, een of andere orkaan, een overdosis wordt vanzelf een overkill. Aan de andere kant, de vraag is hoe erg het is als er soms eens iemand doodgaat.

JA, dat is een vraag ja. Vrij onbeantwoordbaar omdat alle morele systemen die wij kennen, hoe divers dan ook, vanuit een menselijk perspectief zijn opgesteld, maar toch een vraag, geen belangrijke, ook niet relatief belangrijk, het is tijd voor een muzikale onderbreking en minder komma's,

The whole world is shaking now, can't you feel it?
A new dawn is breaking now, can't you see it?

(Toevalligerwijzerwijs gaap ik nu.)

Kan/Moet/Zal/Wil/Een degelijk onderzoek

Als je wilt weten hoe iemand er uit ziet, moet je zijn gezicht zien. Is dat niet vreemd? Zegt een gezicht echt zoveel meer dan een stuk arm of been? Staartbeentje? Is dat omdat wij al eeuwen, eeuwenlang ons lichaam bedekken maar niet ons gezicht? Als dat zo is, stel je voor dat we ons gezicht wél altijd bedekt hadden, maar onze voeten niet. Hyves vol voeten-foto's. Jaja.

Het zijn van die dingen, he. Nadat je eet gaat er meer bloed naar je maag en darmen, omdat al dat voedsel verwerkt moet worden.
Dat kan je je toch totaal niet voorstellen.

Wat jij vindt dat stinkt - dat is cultureel bepaald. Overigens ook wat je lekker vindt smaken, voelen, wat je er mooi uit vindt zien, alle zintuigelijke informatie wordt cultureel ingevuld. Wat je belangrijk vindt is cultureel bepaald. Wat je aanhebt is cultureel bepaald - dan nog zijn er wel gradaties en variaties, maar alles binnen een bepaald kader.
En de grap is dat je, als je niet binnen dat kader wil passen - en zelfs als je gewoon niet binnen een kader past -, dan plaats je jezelf automatisch binnen een ander kader. Dat zijn natuurlijk geen bestaande kaders waar mensen netjes invallen, die kaders maken wij gewoon omdat dat handig is - we maken ze zelf, als samenleving, als groep mensen, en daarom kan je er nooit buiten vallen. Nooit. Het mentale bereik van de mens gaat voorbij het onbereikbare door het gewoon aan te duiden als 'onbereikbaar'. En dat dat niet klopt en nergens op slaat, en dat niemand daar blij mee is, en dat er ook nog best dingen zijn waar we geen hol van snappen, en dat sommige mensen overal een punt van maken en sommige niet - dat maakt ons niet uit, want het heeft teveel voordelen, de wereld netjes opdelen in hokjes en hoekjes, groepjes, lijnen.

Elke keer dat je iets voor jezelf koopt kan je doen alsof het een kadootje is dat je aan jezelf geeft. Je kan het ook gewoon kopen omdat je het wilde hebben. Het eerste is beter voor je humeur. Je humeur bepaal je zelf maar bepaal je ook niet zelf. Het wordt een soort van extern-intern geregeld, je humeur. Je HUMEUR is gewoon in hoeverre je verwacht dat de wereld op dat moment stinkt of niet. En dat verandert als de wereld anders gaat ruiken. Om de haverklap.

Als soms mensen iets tegen je zeggen, en je verstaat het, maar je zegt tóch: "Wat zei je?", dan ben je bezig je eigen en andermans tijd te verspillen. Aan de andere kant, als je alles elke keer in één keer snapt blijft er niks meer over, een menselijke machine. Daarom verdedig ik soms domme standpunten of doe ik alsof ik geen idee heb wat iemand bedoelt. En jullie doen dat ook. En als dat overlapt, wie weet wat er dán gebeurt: de een begrijpt de ander maar doet alsof dat niet het geval is, en de ander begrijpt de een óók maar doet óók alsof, ik denk dat het dan uitmondt in een eeuwig durend gesprek over niks. Het verzandt (dat is een mooie uitdrukking).

Eeuwig durende gesprekken over niks komen overigens vooral voor met mensen die zichzelf niet kennen. Die zijn te herkennen aan kort stekeltjeshaar met gel, een lijzige manier van praten en een of andere interesse die niemand iets kan schelen. Bovendien praten ze vaak met hun handen, heel druk kronkelen de wijsvingers over elkaar, buigen de pinkjes. Nu ik er over nadenk, vroeger had ik ook stekeltjeshaar met gel. Aan de andere kant, lijzig heb ik nooit gepraat, misschien onverstaanbaar maar niet met mijn handen, en bovendien, je moet ook eerlijk blijven: misschien kende ik mezelf vroeger inderdaad niet. Of misschien is het nog steeds een lange-termijn-project. Niemand wéét dat van zichzelf - jij kan dat ook niet weten, wijsneusje. Je kan het misschien inschatten maar niet WETEN, je kan maar weinig weten, misschien kan je niks weten maar alleen onthouden en combineren en improviseren.

(Wat doen wij nou nog meer naast het onthouden, combineren en improviseren van dingen?)

Hoe dan ook, dat die mensen dan een gesprek beginnen over spelling ofzo, en proberen je ergens in te laten stinken, toe te geven dat je een spelfout zou maken in een bepaalde situatie, zodat ze je uit kunnen lachen terwijl je ze niet eens kent, en hun eigen ego een beetje kunnen opkrikken. Zie je, ik kan beter spellen dan die gast met die groenige jas en dat uit de hand gelopen Beatles-kapsel die daar zit. En dat je zin hebt om ze op hun bek te meppen, maar dat je dat niet doen omdat je er te netjes voor bent - en misschien ook niet zo goed bent in slaan -- waarom doe je dat eigenlijk niet?

Omdat je het risisco loopt dat je je hand breekt, zou je kunnen zeggen. Of omdat je er geen zin in hebt, te lui, het levert lastige situaties op. Maar ik denk niet omdat je het eigenlijk niet WIL. Want stiekem slaan wij het liefst allerlei mensen in elkaar.

Maar meestal blijven we steken in hokjes en hoekjes, groepjes en lijnen. Gelimiteerd door wat andere mensen redelijk vinden en fijn en logisch en de moeite waard en lekker en normaal en nuttig en mooi. En als ik ontsnap naar Ierland, een heuveltje in Ierland, en als ik dan bezig ben mijn houten hutje in te richten, dan is het eerste wat ik er neerzet een bed. De rest interesseert me niet.

Nomad Muse

Ik las oude blogs omdat mij verteld werd dat ik nu beter ben in schrijven.

Ik kwam er achter dat ik waarschijnlijk vrij veel mensen op hun tenen getrapt heb, echt vermorzeld ook, platgedrukt in het plaveisel, platte stukjes vlees met wat bot erin. Aan die mensen bied ik nu mijn excuses aan.

Zo.

Nu mijn zonden mij vergeven zijn - en laten we daar van uitgaan - kunnen wij verder met de orde van de dag. Ik doe vanalles en ik heb nergens tijd voor, en TOCH ga ik dit doen, omdat ik vind dat het nodig is. En waar anders dan op mijn eigen blogje, als ik zelf persoonlijk vind dat het nodig is, hm?

Om wat goodwill te kweken is dit Bob Dylan mét Ringo Starr (met baard) én George Harrison (vrij onopvallend maar toch aanwezig). Dus als je meer van de Beatles houdt kan je letten op eh, de tamboerijnpartij.




Goed. Het is niet echt een geniale versie van 'Love Minus Zero/No Limit', niet zo goed als het origineel op Bringing It All Back Home, zeker niet zo goed als op The Bootleg Volume 5, niet zo grappig en upbeat als op Live At Budokan, niet zo brandend schreeuwerig als op Lovesongs For America, maar hij werkt. En nu iedereen zich weer herinnert dat ik het meeste Bob Dylan CD's heb van iedereen, kan ik verder met mijn.. drukke dingen.

JAWEL.

ECHT WEL.

(tegen wie heb ik het eigenlijk)

Let trouwens even op de laatste vier regels:

The wind howls like a hammer
The night wind blows cold n' rainy
My love, she's like some raven
At my window with a broken wing

Want dat is de mooiste metafoor die je sinds tijden gelezen hebt - vooral als je er even over nadenkt. De liefde van zijn leven als raaf: de wind heeft haar een gebroken vleugel geslagen, en daarom zit ze bij zijn raam, veilig voor het donker, de kou, de regen, de wind. Maar ze blijft een raaf, zelf ook deel van die nacht, ze hoort erbij: als ze zou kunnen zou ze terugvliegen, ook al is het er vreselijk en is ze veilig bij hem. De gebroken vleugel is alles wat haar bij hem houdt en zelfs dat is tijdelijk.
En dat is dan nog maar één interpretatie, maar goed, waarom zou ik jullie daarmee bezighouden - misschien moet je wel naar de WC, en kom je nu te laat omdat ik zo nodig een onzinverhaal moest schrijven.

Zie je, het kan ook best een stuk minder abstract soms.

Dit komt nu in mij op

Ik had een droom over het binnengaan van een kamer.
(Dat klinkt misschien vreemd, maar als je je bedenkt dat sommige mensen dromen over deze blog, of over niks, dan valt dat misschien toch wel weer mee.)

NEE! NEE!

Hoe dan ook, de droom ging over het binnengaan en zien van een kamer. Hoe neem je een kamer in je op? Als je in een kamer bent kan je nooit álles in één keer zien, en toch weet je hoe een kamer eruit ziet. Je onthoudt het. Je voelt het aan. Ruimtelijk gezien. In mijn droom lukte dat niet meer.
Ik ging de kamer binnen en ik wist niet waar ik was - als het ware - ik was verdwaald in ruimte. Ik kon het niet meer in me opnemen. Het herinneren van de kamer ging per muur, en als ik bij de derde muur was, was ik de eerste alweer vergeten. Zodoende is niks statisch, je moet er maar op vertrouwen dat de vloer blijft bestaan bijvoorbeeld, je probeert je te concentreren, het mislukt, je probeert het en het mislukt, je probeert het..

Als je iets probeert en het mislukt geef je het op, maar opgeven om jezelf te plaatsen in een ruimte kan niet, dus dan ben je mooi de lul. Jaja. Dat was ik dus. Het was geen fijne droom. In het echt draait niet alles om zijn eigen as met 100 kilometer per uur en is het dus beter te doen.

Potje vrij associëren?

BIZAR

Bizar, bij bizar denk ik aan Mieke, die zegt dat woord op een leuke manier; ik denk aan een bazaar, ik denk aan die Franse rommelmarkt met dat restaurantje er middenin, je kon daar een fontein kopen, ik denk aan clowns (die zijn bizar!) - enge clowns, clowns zijn altijd vrij eng - vooral met veel witte schmink, Bob Dylan en tegelijkertijd Pijnacker, er zit een 'z' in bizar en dat is een letter die niet zoveel voorkomt (maar ook weer niet zo weinig): Scrabble: nog een keer Frankrijk, maar dan het vakantiehuisje van mijn tante waar ik een keer won met Scrabble omdat ik in één keer al mijn letters uitlegde en het woord 'baronnen' vormde, creëerde, ik, een Woordgod, een..; ik moet mijn tanden nog poetsen (dat is zomaar tussendoor); waarom belde Ruben Vet mij opeens op om het over niks te hebben? Hij geeft misschien een feest over anderhalve maand en hij wilde weten.. hij wilde niks weten, hij vroeg het alleen..

& sometimes or another, things will fall in their place & michael and robbert will dance to your own music & nobody will take notice, it's all very normal..

NEE! NEE!

Hoe het ook zij, zei, zij, ZIJ, ik wil het er verder niet meer over hebben. Beschouw dit als een..
Niet dat iemand dit echt gaat 'beschouwen' of plaatsen in een breder kader of..
Waarom doe je iets als je weet dat..
Iedereen weet wat ik wil zeggen en wat ik denk, dus kan iemand mijn zinnen afmaken for fuck's sake!

(einde, einde, stop met lezen)

Semi-requiem for the Carpenters

HOLY SHIT!

Kan dat?

Dat je bijvoorbeeld een fout maakt die je niet meer kan herstellen? Daar heb ik nog nooit aan gedacht! Wat nou als alles wat je doet, of sommige dingen die je doet, gewoon zo zijn zoals ze zijn en niet meer..

HOLY SHIT! Als dat zo is betekent het dat tijd ook echt loopt, dat de klok tikt -

Acties hebben gevólgen?
Beslissingen hebben consequenties? (Gevolgen en consequenties betekent precies hetzelfde? Welk woord is dan beter? Of kan je dat niet beoordelen, objectief óf subjectief? Ik vind consequenties leuker, dat heeft een q. En het klinkt alsof je jezelf er nog enigszins uit kan lullen, daar hou ik van geloof ik ik ik ik ik ik heb net vijf keer 'ik' getypt zonder dat ik het door had.)

Moet je dan ook NADENKEN voordat je iets DOET of ZEGT? Maar ik doe dat nooit, ik lul altijd maar wat in het rond, oh crap, OH CRAP.
Dat is dom.
Jézus, dat is dom.
Volgens mij ben ik dom.

Then again, volgens anderen 'praat ik als een "profesor" met moeilijke "worden"'. Hmhm. Uh-uh. Yeye. Maar ik wil helemaal geen professor worden, en ik wil helemaal geen moeilijke woorden zeggen, ik wil zeggen wat ik nodig vind (toch?) en doen waar ik zin in heb (ja?)..

Ik wil doen waar ik zin in heb, is dat dubbelop?

Wil ik luisteren naar de muziek waar ik naar luister? Wil ik zijn wie ik ben? Kan ik dat veranderen? Kan ik een verhaal schrijven? Wat zou er gebeuren als ik serieus zou proberen een nummer te schrijven? Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Schrijf ik dit alleen maar of besef ik ook echt wat ik schrijf en verandert het iets? Wat is besef überhaupt? Is er een Nederlands woord voor 'überhaupt'?

Waarom voelt het alsof er een laag isolatiemateriaal tussen mij en 'de wereld' zit?
(Is dat de whisky? Misschien.)

Is spellingscontrole niet het meest domme dat er bestaat?

He. Eindelijk een blog waar ik zélf tevreden mee ben. Een blog vol vragen zonder antwoord, het lijkt het leven zelf wel. Kan je je voorstellen dat ik dit nu zit te typen?

Het licht in de kamer is aan. Het raam staat open maar het rolgordijn (zwart) is dicht (gedeeltelijk). Ik zit op een stoel. Er staat een glas whisky (The Balvenie, DoubleWood (d.w.z. gerijpt in twee tonnen, een 'traditional whisky oak'-ton en daarna in een 'original sherry oak'-ton, waardoor het een soort gelaagde smaak krijgt), nog een klein laagje over). Het glas whisky staat op een kladblok (notepad, zeg je dan in het Engels). Ik draai Bob Dylan - "Before The Flood", een live-album (1974). Het nummer 'Ballad Of A Thin Man'. Het is niet z'n beste live-album, maar toch vrij goed en wél met The Band - hij schrééuwt de lyrics bijna, vrij intens (dat is een raar woord). Ik typ met m'n handen vrij dicht bij elkaar, vrij snel maar ik maak veel fouten - die ik dan weer verbeter, natuurlijk. Anders wordt dit onleesbaar.

Mijn moeder roept, mijn gedachtegang onderbroken. Ik zou cartoons moeten maken (als ik kon tekenen helemaal!), maar zolang ik dat idee niet oppik (ik zie mezelf wel achter m'n bureau zitten tekenen eigenlijk, in plaats van studeren ofzo.. OH! dat ik net NU met dat idee moet komen, als ik woensdag een tentamen heb) moet je deze strip checken.

(Ik heb wel eens, één keer, een strip gemaakt, trouwens, en gepost op deze blog. Even.. zoeken.. wie wat bewaart die heeft.. wat? Bah, hij is lame, ik zou grappigere strips moeten kunnen maken. Aan de andere hand, mijn beste grap heb ik al jaren geleden gemaakt, is mij laatst toevertrouwd. Olé vooruitgang!

EST 1892

Binnen de grenzen van het redelijke (links en rechts twee dubbele duidelijke lijnen) speelt ons leven zich zo ongeveer af. Het zoekt zich een weg langs obstakels, wringt zich tussen wat problemen door, bots vrij regelmatig links EN rechts tegen de dubbele lijnen aan, pikt onderweg nog wat op aan kennis, stoot een paar keer het hoofd en valt uiteindelijk in het ravijn der vergetelheid. Een beetje zoals Pac Man misschien.

Schrijvers, muzikanten, wetenschappers en andere belangrijke mensen hebben lak aan Pac Man en doen waar ze goed in zijn. Dat is fijn, maar dom. Je kan namelijk ook gewoon niks doen en wachten tot andere mensen iets doen. En dat is wat ik doe. Dat is wat wij doen. Op onze luie reten zitten en wachten tot iemand anders iets geniaals bedenkt of doet, en daar dan schaamteloos gebruik van maken.

Geniale dingen moeten namelijk gedeeld worden, dat is zo ongeveer de enige universele regel in ons menselijk universum. Geniale dingen deel je, die hou je niet voor jezelf - dan krijg je een beetje Frankenstein, namelijk, en bovendien kan je er dan niks aan verdienen. Boeken schrijven voor jezelf, waarom zou je? Muziek maken voor jezelf, waarom zou je? Iets uitvinden voor jezelf, waarom niet, maar daarna wil je toch ook dat andere mensen er gebruik van kunnen maken, toch? Jaa.

Nouja, hoe dan ook. er zijn dus wat mensen die met hun hoofd boven het maaiveld uitsteken (en vreemd genoeg zijn dat nooit de mensen waarvan je denkt: jezus, die hebben een saaie naam) en de rest van ons, wij houden ons hoofd onder onder het maaiveld.
Daarom hebben oude mensen vaak rugpijn - dat is daarom.
Wij stellen niks voor, wij zijn massa. Dat is vervelend, want eigenlijk wil ik wel graag niet-massa zijn. Maar dat schiet niet op, want dat willen we allemaal wel en tada: massagedrag.

Catch 22.

Een maaiveld, dat is volgens mij het veld waar je, als boer zijnde, gras op laat groeien.

En ach, als je er over nadenkt is 6 miljard ook maar 6000×1000.000, toch?

Driehoekig kauwgompje

Ooh, vergeet even al die andere dingen en lees. Lees dit. Hier. Lees het. Hier. HALLO.

Oke, nou, nu ik de onverdeelde aandacht even heb weet ik eigenlijk niet precies wat ik er mee moet. Heuhh, tja. Ehh.

Je zou toch denken dat ik na zo'n relaxte vakantie helemaal propvol ideeën zit, geïnspireerd, blij om weer eens wat te schrijven..

Deze vakantie heeft mij mentaal uitgeput! Máah!

Mannen die dan zo bedenken dat ze een roze shirt aan moeten, en dat ook echt doen - om mannelijker over te komen.. wist je dat daar een hele redenering achter zit?
Iedereen weet dat een roze shirt meer iets voor vrouwen is, want roze is nou eenmaal een vrouwelijke kleur (waarom eigenlijk, hoe kan dat eigenlijk? nouja, dat is te moeilijk). Dus eigenlijk zou je verwachten dat geen enkele man ((die mannelijk wil overkomen)) het in z'n hoofd haalt iets aan te doen dat ook maar IETS met roze te maken heeft. Een man met een roze shirt zou logischerwijs een verwijfde man op zou leveren.
Máár dat het verwijfd staat is júist de bedoeling: zo kunnen deze roze mannen bewijzen dat hun mannelijkheid zelfs een roze shirt overstijgd, dat er absoluut niet aan te twijfelen valt aan hun man-zijn, dat ze zelfs zo'n zware last met zienbaar gemak kunnen dragen. Het is zo'n beetje het equivalent van rondlopen met een zwaard door je been ofzo. In elk geval is het even fijn om naar te kijken.

Expres iets aandoen dat geen enkele man staat om te bewijzen dat je een echte man bent, dus. Soms werkt dat misschien, maar met roze shirts werkt dat gewoon niet. Of roze blouses, dat is nog erger eigenlijk. Het ziet er gewoon niet uit. Omdat roze lelijk is. De kleur is lelijk bij mannen. HET IS LELIJK. En - al die populaire gastjes van een jaar of 15 met een roze polootje en een brommer (want ze zijn nét 16), dat is zo, zo fout, zo..

(Binnenkort schrijf ik wel weer wat anders)

And you take and you take

Vroeger beet ik op mijn nagels.

(Als ik zo begin kan je daaruit vanalles afleiden. Ik heb het over iets dat zich plaatsvindt in het verleden - dat betekent dat het heden en de toekomst vrij weinig te bieden hebben. Op dit moment, bedoel ik. Om over te schrijven. Bovendien benadrukt de anekdote-achtige opbouw het feit dat het daaropvolgende totale onzin wordt. Verder gaat het over een persoonlijke kwestie, dat laat weer eens zien dat ik veel te veel met mezelf bezig ben. Blijkbaar speciaal met mijn nagels, wat wijst op eventueel ondermatig gitaarspel of nagelknippen in het nabije verleden of de nabije toekomst.
Maar waarom zou je überhaupt iets willen afleiden? Misschien is het beter om niks af te leiden, niet teveel na te denken, gewoon een beetje door de woordenbrij glijden, muziekje erbij, de helft skippen, enzovoorts.)

Ondanks al dat nagelbijten heb ik geen lippen als Mick Jagger.
(Waar doe je het dan nog voor eigenlijk? Je werkt er zo hard voor, maar nee, maar nee!)

Denk je niet dat het geheim van Mick Jagger in zijn lippen zit? Zoals soms de kracht van een koning in zijn paarse haarlok zit, in Griekse mythen?
We gaan die theorie niet testen - want dan zouden we Mick's lippen los moeten scheuren van zijn gezicht, en dat wordt duidelijk een rechtzaak - maar stiekem denken we het allemaal.






















Keith Richard's adamsappel?

Neh, heeft er niks mee te maken.

You're gonna need a pen for this

Luister eens, iedereen heeft een verleden en het laatste half uur van mijn verleden bestaat uit het schrijven van een post die NU kwijt is omdat mijn KUTcomputer opEENS ZÓmaar uit moet vallen, NET op het moment dat IK dacht van NOU dit is BEST een leuk verhaal en ik ben BIJNA klaar maar er moet nog even DIT in en DAT in en..

Daarom is het bést logisch dat ik het nu, in de rebound, in de revanche, in de cartouche, heel kort ga houden. Sorry.

Ik ga morgen onmenselijk vroeg opstaan om naar Lissabon te gaan. Met een vliegtuig. Ik denk dat dat is omdat het heel ver lopen is. Of misschien is het wel juist andersom.

In de tijd dat ik weg ben, dat is dus 4 dagen, mogen jullie van mij verdomme doen wat jullie willen MAAR:

• Doe niet mee aan danswedstrijden.
• Eet geen ansjovis.
• Doe aardig tegen je buren. Doe altijd aardig tegen je buren. Zeker als je kampeert.
• Schrijf twee boeken met bloot hoofd en blote voeten.

En kom nou niet aan bij mij van jaaa, maar Jesper, daar heb ik geen tijd voor, ik heb deadlines, ik heb een hersenschudding, het kan me NIET schelen.

Als ik terugkom, mogen jullie van mij verdomme doen wat jullie willen ECHTER:

• Wees geen meisje.
• Doe niet alsof je blij bent om lompe dingen om jezelf bezig te houden.
• Droom ergens van. Maar niet van zoenen. Dat raad ik je echt áf. Het is vreselijk. Niet zoenen, maar drómen over zoenen, he. Meestal stopt een droom zo net waar het leuk wordt - nou, ik kan je uit eigen ervaring, als het daar niet stopt, maak dan je borst maar nat. Of, eigenlijk hoef je dat niet zelf te doen, dat komt wel goed met al het rondvliegende kwijl. Sorry Ro Ro Ro, maar brr.

Nu komt de tijd om je niet aan mijn regels te houden. Gogogogo!
Rebel rousers!

226: the rainmen fairyboat

''Ain't it just like the night to play tricks when you're tryin' to be so quiet?
We sit here stranded, though we're all doin' our best to deny it..''

Vrouwen die net bevallen zijn duwen hun kinderen rond in buggy's.

Een buggy valt perfect in de categorie 'domste dingen die er bestaan': qua design iets in de buurt van backpack-tassen qua lompheid, qua hipheid iets in de buurt van een plastuit, en nog een dom-klinkende Engelse naam ook.
Ik snap niet wat er mis is met een gewone kinderwagen. Niet inklapbaar zeker. Wie wil z'n kind nou rondrijden in iets inklapbaars? (Wie wil z'n kind nou rondrijden? Wie wil z'n kind? Wie wil? Wie?)

Morgen en overmorgen ben ik van 10 tot 5 te bezichtigen als suppoost in museum Boerhaave te Leiden. Mét wit overhemd, zónder naambordje. Gratis brownies bij de koffie.

En nu? Nu zoek ik mijn inspiratie in niks.

Hilarisch over 100 jaar

De dood bestaat niet.

Wat is chaos? Hoofdpijn.

Hoe kom je daar zo bij, Jesper? Chaos? De dood? Bestaat niet? Wat verwarrend. Als volgt.

De laatste tijd vraag ik mij soms af wat chaos is.

Dat komt zo. Een tijdje geleden kregen wij een workshop Improviseren met mijn orkestje. Dat ging aan de hand van bordjes: een (vreemde) vrouw hield bordjes omhoog, een bordje 'jazz', of een bordje 'rock', of een bordje 'hoog en snel', en op haar teken (een soort vuistgebaar dat je absoluut niet zag aankomen) was het dan de bedoeling dat iedereen speelde wat er op het bordje stond - dat wil zeggen, het gevoel dat hij of zij kreeg bij het bordje vertaalde naar zijn of haar instrument.
Het favoriete bordje van de vrouw die die workshop gaf (brr) was het bordje CHAOS.

Jazz spelen op een klarinet is te doen. Hoog en snel kan ook. Rock spelen op een klarinet is niet te doen, maar je kan nog iets proberen. (Toen ik dat probeerde vond zij het duidelijk maar niks, maar dat is dan pech voor die domme doos. Ik speel klarinet, welk instrument rockt er nou MINDER dan een klarinet? Zelfs castagnettes.. naja.)

Maar het bordje 'chaos' was een probleem. Is dat trouwens nog steeds. Nu nog meer dan toen.

Iedereen in het hele orkest die het bordje 'chaos' zag begon zoveel mogelijk lawaai te maken. Te zagen op hun violen; onsamenhangend te drummen, keihard te blazen, zo hard en lelijk mogelijk. Het past bij ons idee van chaos: een wilde, vurige harde, keiharde, ongeordende stroom lawaai. Ik deed dat ook, hoor, de eerste keer. Het is wel eens leuk om gewoon keihard zoveel mogelijk teringherrie te maken, namelijk.
Toen dat bordje echter een paar keer langs gekomen was begon ik er over na te denken wat chaos spelen op een instrument eigenlijk precies zou moeten zijn. Andere mensen dachten er totaal niet over na en deden precies hetzelfde als de vorige vijf keer. Toen werd ik achterdochtig, want het kan toch niet kloppen dat als je 5 keer achter elkaar chaos speelt, het vijf keer hetzelfde klinkt? (Dat was retorisch. Hoi hoi.)
Daarbovenop gaf die vrouw me ook nog eens helemaal niks te spelen, niks te doen. En je weet wel hoe dat werkt: als je ergens mee bezig bent maar je krijgt niks te doen, dan ga je alles overdenken, eerst alle belangrijke dingen, en dan nog een keer, dan kijk je een beetje om je heen (oei, wat heeft die een foute broek en oei, wat heeft die eigenlijk.. oei!) en als je alles gehad hebt ga je opeens nadenken over waar je eigenlijk mee bezig bent. Je wordt zelfbewust. Vreselijk zelfbewust.

Hoe dan ook, de vraag waar ik mee zat was dus: als je het bordje 'chaos' krijgt, hoe speel je dat dan op een klarinet?
Chaos is de complete afwezigheid van structuur. Na één minuut nadenken was ik er achter dat muziek maken zonder structuur absoluut onmogelijk is. Als ik zoveel mogelijk teringherrie maak, speel ik nog steeds iets dat je op papier zou kunnen schrijven, dus zit er al structuur in: het bestaat uit noten, die noten kan je in een bepaald ritme opschrijven, het is allemaal geluid, je maakt het door te blazen en knoppen in te drukken met je vingers - kortom, op het moment dat je teringherrie speelt, ben je veel te veel met de structuur van teringherrie bezig en is het dus geen chaos meer.
Sterker nog, het bordje 'chaos' is een contradictio in terminis op zichzelf, een paradox bedoel ik. Volgens de regels van de logica kan dat bordje niet bestaan. Een bordje om mensen aan te geven dat ze chaos moeten spelen betekent dat je al structuur aanbrengt in wat ze gaan spelen vóórdat het spelen begonnen is (speel chaos en niet iets anders, en begin nu!). Dat sluit chaos absoluut uit, het is onmogelijk, ondoenlijk, het kán gewoon niet, chaos heeft geen begin met een bordje, geen geluid, geen..
Dus ik besloot om helemaal niet meer mee te doen aan het bordje 'chaos'. De vreemde vrouwe die het bordje 'chaos' omhoog hield heeft er duidelijk niet langer dan één minuut over nagedacht. Bij onmogelijke ondoordachte opdrachten hoef je het denk ik niet eens te proberen ze ook nog uit te voeren. Gewoon negeren. Net als de hoofdpijn die het oplevert.

--

Na deze ervaring, die mij een beetje verslagen achterliet (verslagen door chaos, dus), probeerde ik te bedenken wat chaos dan is BUITEN de muziek. Dat het niet bestaat binnen de muziek is misschien wel logisch, omdat muziek iets specifieks is, met grenzen, compleet afgebakend en overzichtelijk. Maar het begrip 'chaos' moet toch wel enige betekenis hebben in het algemeen?
Chaos is.. (ahum) iets (of niets) compleet zonder structuur, onsamenhangend, onvoorspelbaar, onkenbaar, woest, wild, maar toch met een zekere charme, waar vanalles uit voortkomt maar vanalles in verdwijnt, altijd veranderend maar toch altijd hetzelfde, immens groot en microscopisch klein, het is alle tegenstellingen en tegelijkertijd alles wat niet met elkaar in strijd is, het botst nergens maar overal... eigenljk is het ook niet in woorden te vatten. Wat een verrassing. Het is iets, en het is niets. Iets dat niet eens altijd iets is, is dat überhaupt te bevatten?

Misschien is het wel het leven in totaal, dacht ik toen, maar volgens mij klopt dat niet. Misschien is het wel de dood, dacht ik toen. De dood is iets en niets tegelijk, toch?

En toen kwam ik erachter dat dat niet zo is. De dood bestaat niet. Je kunt niet dood zijn. Je kan namelijk niet niet bestaan en tegelijkertijd wel bestaan (als dood persoon dus). Aan de zin 'hij is dood' is iets mis, namelijk het woord 'hij'. 'Hij' bestaat niet op het moment dat de zin uitgesproken wordt.
En dat is fijn, want dat betekent dat je er ook niet bang voor hoeft te zijn. De dood, bedoel ik.
Het heeft dus 19 jaar en een improvisatiecursus met een bordje 'chaos' geduurd voordat ik er achter kwam dat de dood ook maar een concept is, een abstractie, zoals alles.

(Iedereen die nu zin heeft om meteen op orkest te gaan of meteen improvisatiecursussen te gaan geven, eet genoeg vis en meld u bij het dichtstbijzijnde pompstation voor minder informatie.)

Wist je dat 'secretaresse' het langste woord is dat je met alleen je linkerhand kan typen? Dat is niet waar, want je kan ook 'secretaressetas' typen, of 'secretaressegeweer', en ik kan ook teletubbie typen met mijn linkerhand, maar dat is flauw, dat is valsspelen, ik bedoel, het langste woord dat in de Van Dale staat, dat je kan typen terwijl je je linkerhand in een normale positie houdt. De Dikke. De Dikke Van Dale.

Oke. //

No, no, no, oh lady day..

Als je je ogen dichtdoet en nadenkt, kunnen er twee dingen gebeuren.

Er kan iéts gebeuren, of er kan niéts gebeuren.

Als er niets gebeurt is dat erg teleurstellend en vooral saai, burgerlijk en grijs. Beetje in de categorie wachten op de bus in de regen, Duits huiswerk, boterhammen uit een trommeltje, Oasis (de band, niet de frisdank). Daar schiet je niks mee op. Daar kom je niet verder mee. Daar heb je niks aan. Dus is het hopen op iéts, iets dat gebeurt als je je ogen dichtdoet en nadenkt.

Volgens mij kan dat iets van binnenuit en van buitenaf komen. Van die spannende innerlijke processen die je onmogelijk kunt beschrijven en toch nuttig kunnen zijn, da's van binnenuit. Maar als iemand je hersens inslaat met een koekenpan, dat is dan iets dat gebeurt van buitenaf. Zag je niet aankomen. Want je had je ogen dicht.

Zou je iemand die aan komt sluipen met een koekenpan hóren, als je je ogen dichthebt en je aan het nadenken bent? En zo niet, en je schedel kraakt onder die koekenpan zodat je hersens eruit lekken, en je in een gesloten kist begraven moet worden (cremeren is voor watjes) omdat je onherstelbaar verminkt bent, zelfs als lijk, betekent dat dan dat je als individu, als organisme bedoel ik, gefaald hebt - of gebeuren dat soort dingen gewoon, en is er geen sprake van falen? Als er geen plan is, kan je ook niet falen; als er geen ambitie is, kan je ook niet teleurgesteld raken in jezelf; als je geen flikker meemaakt, is alles saai. Maar wel overzichtelijk.

Leest iemand wel eens die stukjes van Martin Bril in de Volkskrant? Leest iemand wel eens Markies de Sade? Mag ik dat dan lenen? Is schrijven veel hoogwaardiger dan lezen, of juist veel onbelangrijker?

Vijf dagen lang iets anders aan mijn hoofd dan dit (muziek, voornamelijk).

Only A Hobo

Het leven is niet kort, het is lang. Lang lang, veel te lang. Zo lang dat sommige dingen zich onherroepelijk gaan herhalen - en herhaling is verveling, tenzij elke herhaling zinvol is, maar dat komt zelden voor. Alleen in muziek zijn herhalingen soms de moeite waard.

Omdat het leven zo lang is, is er ook tijd genoeg om Faust te lezen. Faust is een heel dik, heel Duits boek dat ik vínd dat ik moet lezen, maar waar ik dus absoluut geen zin in heb. Ik weet ook niet waarom ik vind dat ik het moet lezen - misschien omdat ik dat onderbewust een beetje associeer met intellectuele mensen, belezen zijn, dat soort dingen, en misschien ook wel omdat iedereen het altijd heeft over Faust maar ik eigenlijk geen idee heb waar het over gaat (ik weet alleen vaag dat het iets met een dokter en de duivel te maken heeft, maar daar houdt het dan ook wel weer op). Maar goed, ik vind dat dus. Ik moet dat lezen.
Maar niet nu.

Wanneer dan wel? Ooit, denk ik. En als ik denk aan ooit, dan zie ik mezelf als 65-jarige man, mét baard én pijp maar zónder buikje, mét rondhupsende kleinkinderen die paardje willen rijden op mijn knie, mét vrouw, mét hond, in een heel licht huis met veel glas en witte muren en zonder veel prularia. Oude mensen hebben altijd van die rotzooi in hun huis hangen, ik denk dat dat komt omdat je naarmate je ouder wordt gewoon meer verjaardagen gehad hebt en dus meer onzinnige kadootjes krijgt die je allemaal moet bewaren - ik wil dat dus niet. Weet je ook weer wat ik niet voor mijn verjaardag wil.
Nou goed, en dat ik dan dus 's avonds in een leun- of schommelstoel een stukje Faust lees elke dag, tot het uit is. Waarschijnlijk niet in het Duits, tenzij ik opeens extreem goed ben geworden in Duits ofzo. Wat natuurlijk best kan in 50 jaar, het is niet onmogelijk. Ook niet waarschijnlijk trouwens.

Meer dingen die ik ga doen als ik 65 ben:

• Zoveel Mozart, Bach en Beethoven luisteren dat ik ze uit elkaar kan houden puur op basis van verschillen in compositie-stijl (als ik 65 ben luister ik natuurlijk alleen nog maar klassiek, dat snapt iedereen).
• Een fotoboek maken over mijn leven tot dan toe (dat doen oude mensen altijd).
• Een oude vriendin opbellen die ik al 40 jaar niet gezien heb (ik ben er nog niet uit wie, dus ik zou maar héél aardig doen, straks moet je me ook nog meemaken als 65-jarige vieze oude man met fotoboek).
• Een zonnebril dragen. Sowieso een bril dragen denk ik. En ook een gouden horloge. Zo'n lelijke. En rare vormloze broeken en van die viezige vesten met rare patronen die eigenlijk niet om aan te zien zijn, maar waar niemand iets van zegt omdat je bejaard bent. En een baard laten staan, maar dat had ik al gezegd.
• Heel veel geld stoppen in een foeilelijk doch duur schilderijtje. Goede investering enzo blabla.
• Mijn kleinkinderen laten spelen met replica-zwaarden en nep-pistolen enzo, tegen de zin van hun ouders natuurlijk. Dat worden hele vervelende mensen namelijk.

Tegen de tijd dat ik écht 65 word hoop ik dat ik allang dood ben. Anders moet ik écht Faust gaan zitten lezen..

Failed Puppy Love

Wat is geluk?

Zou Geert Wilders gelukkig worden als alle (allochtone) moslims terug zouden gaan naar hun 'eigen land'? Of zou hij dan weer iets anders verzinnen, en wordt hij alleen gelukkig als hij het meeste stemmen krijgt? Wordt die man überhaupt ooit gelukkig? En gunnen we hem dat?

Fluitsma & van Tijn zouden misschien ook wel blij zijn als alle moslims het land zouden verlaten - dan is dat liedje van ze, "15 Miljoen Mensen", niet zo hopeloos ouderwets en achterhaald meer. Alle radiostations zouden geheid wéér dat liedje gaan draaien, en het geld zou wederom binnen stromen. Zonder allochtonen is er natuurlijk ook relatief meer animo voor Nederlandstalige shitmuziek, dus die twee effecten versterken elkaar tot in het oneindige.
Maar - meer geld voor Fluitsma & van Tijn, betekent dat ook meer geluk?

Volgens mij is er wel een minimum aan geld dat je moet hebben om gelukkig te zijn, maar het verschil tussen genoeg geld en héél véél geld is denk ik niet zo groot. Met genoeg geld zijn er dingen waar je naar uit kan kijken, en voor kan sparen, dat geeft een hoop frustratie maar ook een hoop voorpret - en met (te)veel geld koop je het gewoon, en dan ontdek je dat er eigenlijk niet zo veel aan is, of het wordt al heel snel gewoon. Rijke mensen zijn daarom vaak wat afgevlakt, en arme mensen zeuren altijd dat ze niet rijk genoeg zijn. Tja.

Geluk is ook niet het luisteren naar muziek, want muziek kan wel eens vals zijn. Het is ook niet een relatie, want meisjes kunnen ook wel eens vals zijn. Geluk is niet een wandeling maken in een parkje, of opstaan, of in de spiegel kijken en zien dat je haar een beetje raar zit, nee nee nee.



Happiness is a satisfied mind.

Of niet soms?

'I kissed goodbye the howling beast on the borderline..'

Ik werd wakker om half 5.

En dan bedoel ik niet het soort wakker worden van: godverdomme, laat me slapen, flikker een end op, ik heb nog minstens 3 uur; nee, ik was gewoon wakker. Normaal gesproken word ik wakker om negen uur ofzo, maar nu om half 5. Zomaar. Fris. Helder. Op de radio had men het over een of andere moordzaak in Argentinië, een vrouw die gewurgd en verkracht was en het leek erop dat haar zoon het gedaan had. Altijd fijn, opstaan met de radio.

Hoe dat precies kan, dat ik zo vroeg wakker was dus, is niet zo interessant. Maar dát het kan vind ik wél interessant (tenminste, een klein beetje). Ik vind slapen persoonlijk namelijk een erg onzinnige bezigheid: zo'n beetje half-kwijlend in bed liggen, een beetje opladen voor de volgende dag ofzo, je gedachten op orde krijgen. Dromen doe ik toch niet - en als ik het doe is het onsamenhangend en niet speciaal leuk. En toch doe je het 7 of 8 uur per dag, misschien wel 9 als je de kans krijgt. Waarom moet dat zo lang duren? Waarom moet dat überhaupt, een enorm aantal uren aan rust? Zó vermoeiend is het leven nou toch óók weer niet?
Nouja, blijkbaar wel dus - maar als ik het slapen in het algemeen met een uur of drie kan verkorten vind ik dat wel prima. Tenzij het weer nadelen met zich meebrengt als een slecht humeur, zeurende hoofdpijn op de achtergrond, verslechterd reactievermogen, semi-surrealistische interpretatie van de buitenwereld, enorme wallen, lichamelijke moeheid, de constante herhaling van één gedachtegang, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de ne-en dergelijke. Maar dat valt allemaal wel mee nu.

Hoe dan ook, het komt er op neer dat ik drie uur extra heb vandaag. Drie ochtenduren extra. En nu blijkt dat je in ochtenduren gewoon niet zo bijster veel kan uitvoeren. Een beetje rondschuifelen in je ochtendjas, in je eentje ontbijten ZONDER muziek, stilletjes naar je kamer - en dan begint het drama: muziek kan alleen op een koptelefoon, klarinetspelen is uitgesloten (waar ik wonder boven wonder wél zin in had), geen huiswerk maken ofzo natuurlijk (dat werkstuk moet nog steeds af, maar stel je voor), geen boek lezen (alhoewel dat wel zou kunnen, maar daar heb ik gewoon geen zin in, dat doe je 's avonds).. en wat kan je dan nog meer in je eentje op je kamer om 5 uur 's ochtends?
Weer naar bed? De onzinnigheid.

Het is, geloof ik, tijd om al die dingen te doen die ik allang had moeten doen. //

Alweer zo laat en toch te vroeg (en tijd IS niet relatief, verdomme!)

Enkele Rare Vragen die mijn hoofd vandaag door( )schoten.

Smaakt zeep nou ZOET of ZOUT of ZUUR?
(Ik weet het nog steeds niet. Weet iemand dat?)

Als honden opeens massaal in aanval zouden gaan en iedereen dood zouden bijten, zouden wij als mensheid dan winnen - of zouden we massaal afgeslacht worden?
(Ik denk dat honden winnen: honden zijn overal beter in, sneller, sterker, het enige waar de mens in uitblinkt is intelligentie - maar als honden een georganiseerde aanval zouden plannen hebben ze blijkbaar ook intelligentie, dus dan zijn wij onze troef kwijt. Dag mensheid. Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik me dat het eigenlijk gewoon het plot van Hitchcock's "The Birds" is. Maar vogels in de aanval zijn cooler dan honden in de aanval. Touché, Alfred.)

Sinds wanneer zijn de Beatles een progressieve rockband?
(Dit na het luisteren van Abbey Road, wat ik wonder boven wonder een vrij aardig album vind. Toch de Rolling Stones. Hoor.)

Ben ik ook een boom?
(Iemand zei: ik ben net een boom. Onwillekeurig vraag ik me dan af of ik misschien ook een boom ben. Het antwoord is nee. De conclusie is dat ik haar maar een beetje raar vind.)

Er waren er meer, maar sommige dingen gaan zo snel dat je ze niet kan opschrijven. Of zijn zo raar dat je ze niet op wíl schrijven.

Amen. //

Nog meer gezeik

Nouja, wat dus wel fijn is aan het hebben van een blog die niemand leest, of moet ik zeggen, bijna niemand - nee, waarschijnlijk is niemand toch beter -, is dat het ook niet meer uitmaakt wat je opschrijft. In elk geval hoeft het niet relevant te zijn, of interessant, of sociaal, of fenomenaal, of geloofwaardig, of vlot, of hip, of juist zwaar en serieus. Het hoeft niks.
Daar ben ik blij mee want ik begin, en dat merk ik gewoon van mezelf, steeds meer een hekel te krijgen aan dingen die moeten omdat andere mensen vinden dat het moet. Dat alles zo in hokjes en structuren moet, dat heeft zoiets onspontaans en, hoe noem je dat, iets saais, weet je wel, ongeïnspireerd, dat werkt me een beetje op m'n zenuwen (voor zover ik die heb, dan).

Maar ik heb dus bedacht dat het misschien leuk is om een keer een verhaal te schrijven, om te kijken hoe slecht ik daar in ben, en hoe moeilijk het is, en hoeveel respect je moet hebben voor schrijvers, óók voor slechte schrijvers, omdat ze toch hun best gedaan hebben.
Geen normaal verhaal, want normale dingen zijn vervelend om te lezen - ook geen lang verhaal, want lange verhalen zijn saai om te lezen - ook geen dom verhaal, geen slecht verhaal, geen moeilijk verhaal, geen symbolisch verhaal, of misschien toch wel want symboliek heeft wel wat, maar, geen verhaal eigenlijk maar meer een ehm, schetsje ofzo.

Dat ga ik dus gewoon doen. Ik weet niet wanneer en ook niet precies hoe, waarschijnlijk heel ongestructureerd en alleen als ik er zin in heb, gewoon om eens te kijken. En als ik er geen zin in heb doe ik het gewoon niet. Wie weet. Maar daar ben ik voorlopig even mee bezig. Het houdt me bezig, laat ik het zo zeggen. Ik denk dat het zal gaan over een trampoline, eigenlijk, maar dat is ook maar een gokje.

En onthoud, of nee, probeer dit eens uit als levensmotto, gewoon een weekje ofzo: dingen die maar niet willen lukken kunnen, soms, opeens wél lukken als je het langer volhoudt, nog een keer probeert, hulp inroept, als je het anders benaderd. En dingen die dan nog steeds niet lukken, daarvoor moet je gewoon alle interesse verliezen.

Rolling Stones en stukjes vel

Krijt is echt cool.
Zo'n groot struk straatkrijt vond ik laatst op de grond. Blauw. Een centimeter of zeven lang, 4 breed, lag lekker in de hand. De straat was reeds beklad met van die springspelletjes, en mededelingen in de trant van 'Jan is gek' en 'Volg deze pijl'.
Vroeger schreef ik dat ook altijd, 'Dit is het begin van een speurtocht, volg deze pijl', en dan maakte ik twee pijlen, eentje de hoek om, en dan maar hopen dat iemand zo gek zou zijn om de speurtocht te beginnen en grandioos te verdwalen. Trouwens, ik maakte samen met Daan ook wel échte speurtochten, met een beloning die we dan in een of andere prullenbak verstopten ofzo, met schatkaarten en pijlen als aanwijzing, helemaal tot aan het parkje waar ik soms eendjes voer aan toe, echt een enorm lang eind voor een speurtocht.

Maar goed, dat stuk krijt dus. Ik stak het bij me en fietste richting station, toen ik daar een muur zag. Een lege, mooie bakstenen muur. Die bakstenen waren net iets te glad en iets te rood, je kent ze vast wel: nieuw dus, moet nog wennen, zit wat ongemakkelijk strak, niks aan.
Dus ik fietste door naar het station, volgde een (ongetwijfeld zeer intrigerend en interessant) college, kwam weer terug om een uur of 10 's avonds en besloot toen op diezelfde muur iets te schrijven.
Dus dat deed ik.

En drie weken later staat het er nog steeds. Alleen staat er nu onder een opmerking van iemand anders, in het geel, en ik kan het niet lezen. Het is te klein geschreven voor straatkrijt, en ook nog eens niet in hoofdletters maar hoe noem je dat, schrijfletters, dus dat schiet niet op.

Dit alles heeft mij er van overtuigd dat krijt cool is. Niemand vindt het erg dat je ergens met krijt op schrijft, want na een tijdje regent het toch weer weg, en het is ook eigenlijk fijn dat je boodschap niet eeuwig blijft staan, dan kan je om de zoveel maanden weer eens iets anders opschrijven. En dat alles netjes schoon zou moeten zijn vind ik onzin - dat is saai. Mijn hele straat ondergekladderd met krijt, dat lijkt me geweldig. Tenminste, als het nou voor een gedeelde tekst zou zijn met enige inhoud of betekenis, dan lijkt dat me geweldig.

Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat jullie allemaal naar mijn straat moeten komen om te beginnen met krijten. Nee, ik koop krijt morgen of overmorgen of als ik langs de Bart Smit kom ofzo, en dan mag iedereen een stuk krijt van mij hebben om alles te schrijven wat hij of zij wil. En omdat dat niemand is, denk ik, hou ik alle krijt wel zelf en leg ik het ergens op mijn kamer enneh schrijf ik soms misschien eens iets op een muur, want dat vind ik leuk.