Hekabe Revisited (vanuit de ik-persoon)

in de knekelput van de lente (nu) denk ik soms wel eens heel serieus: tja.

waarom zou je nog schrijven na hemingway, kerouac (er volgt hier een rijtje);
waarom zou je nog muzieken na dylan, beatles, verscheidene jim's, een enorme rij;
schilderen durft niemand meer na picasso;
dichten bestaat niet meer na ginsberg;
beeldhouden wees niet belachelijk;
film is veel te massaal als je het gewoon niet weet;

gelukkig bedenk ik me dan net op tijd dat het het meest waarschijnlijk is dat we ALLEMAAL blijven haken in onze eigen nobody-cultuur, waarin vrijheid iets van 40 jaar geleden is - de conclusie die ik daaruit (jawel sardonisch glimlachend) trek is dat mijn oma mijn dochter wordt (mijn oma, even tussendoor als ademhalings-anektode, heeft mijn tante ooit, toen zij thuiskwam met kleren van een tweedehandswinkel in amsterdam, teruggestuurd om alles terug te brengen: speciaal vreselijk was een afgeragd leren jasje: tweedehands kleren! we zijn geen armelui! de tweede wereldoorlog! en meer van die stokpaardjes) en dat het niet uitmaakt met wie of hoe je in slaap valt, als je de volgende ochtend maar geen pijn in je rug hebt- en ik denk niet meer serieus na tot het weer lente wordt en ik on the road lees in de trein

waarmee ik maar wil zeggen dat lente alleen een talige constructie is
waarmee ik mijn jaloezie voor jack kerouac's energie illustreer
waarmee ik diep door de knieën ga voor mensen met echte ideeën
en waarin ik eindelijk uitleg waar ik om glimlach als ik zomaar voor me uit zit te staren.

POST SCRIPTUM

en vandaag deed de verwarming het weer (buiten)
en ik heb zin in 11 april (spannend maar geen idee)
ik leerde vandaag half een meisje kennen (maar ze was ouder dan ik)
misschien ga ik morgen mijn hond heel lang uitlaten (klinkt dat niet ultiem ontspannend)
zoek op wat een knekelput is (zodat je het voortaan weet)
kerosine benzedrine fellini

but she breaks

als iedereen toch zo nu zachtjesaan filmpjes op zijn blog gaat gooien
dan nu tijd voor het meest magische moment in de geschiedenis van alles
tevens dé reden om 14 euro ofzo uit te geven aan No Direction Home

EENHEIDSWORST KALVERLIEFDE

vijf minuten dit, vijf minuten dat

the killing of john lemmon

i'm agonna needa dumptruck to / unload my head

Nomad Muse

Ik las oude blogs omdat mij verteld werd dat ik nu beter ben in schrijven.

Ik kwam er achter dat ik waarschijnlijk vrij veel mensen op hun tenen getrapt heb, echt vermorzeld ook, platgedrukt in het plaveisel, platte stukjes vlees met wat bot erin. Aan die mensen bied ik nu mijn excuses aan.

Zo.

Nu mijn zonden mij vergeven zijn - en laten we daar van uitgaan - kunnen wij verder met de orde van de dag. Ik doe vanalles en ik heb nergens tijd voor, en TOCH ga ik dit doen, omdat ik vind dat het nodig is. En waar anders dan op mijn eigen blogje, als ik zelf persoonlijk vind dat het nodig is, hm?

Om wat goodwill te kweken is dit Bob Dylan mét Ringo Starr (met baard) én George Harrison (vrij onopvallend maar toch aanwezig). Dus als je meer van de Beatles houdt kan je letten op eh, de tamboerijnpartij.




Goed. Het is niet echt een geniale versie van 'Love Minus Zero/No Limit', niet zo goed als het origineel op Bringing It All Back Home, zeker niet zo goed als op The Bootleg Volume 5, niet zo grappig en upbeat als op Live At Budokan, niet zo brandend schreeuwerig als op Lovesongs For America, maar hij werkt. En nu iedereen zich weer herinnert dat ik het meeste Bob Dylan CD's heb van iedereen, kan ik verder met mijn.. drukke dingen.

JAWEL.

ECHT WEL.

(tegen wie heb ik het eigenlijk)

Let trouwens even op de laatste vier regels:

The wind howls like a hammer
The night wind blows cold n' rainy
My love, she's like some raven
At my window with a broken wing

Want dat is de mooiste metafoor die je sinds tijden gelezen hebt - vooral als je er even over nadenkt. De liefde van zijn leven als raaf: de wind heeft haar een gebroken vleugel geslagen, en daarom zit ze bij zijn raam, veilig voor het donker, de kou, de regen, de wind. Maar ze blijft een raaf, zelf ook deel van die nacht, ze hoort erbij: als ze zou kunnen zou ze terugvliegen, ook al is het er vreselijk en is ze veilig bij hem. De gebroken vleugel is alles wat haar bij hem houdt en zelfs dat is tijdelijk.
En dat is dan nog maar één interpretatie, maar goed, waarom zou ik jullie daarmee bezighouden - misschien moet je wel naar de WC, en kom je nu te laat omdat ik zo nodig een onzinverhaal moest schrijven.

Zie je, het kan ook best een stuk minder abstract soms.

And you take and you take

Vroeger beet ik op mijn nagels.

(Als ik zo begin kan je daaruit vanalles afleiden. Ik heb het over iets dat zich plaatsvindt in het verleden - dat betekent dat het heden en de toekomst vrij weinig te bieden hebben. Op dit moment, bedoel ik. Om over te schrijven. Bovendien benadrukt de anekdote-achtige opbouw het feit dat het daaropvolgende totale onzin wordt. Verder gaat het over een persoonlijke kwestie, dat laat weer eens zien dat ik veel te veel met mezelf bezig ben. Blijkbaar speciaal met mijn nagels, wat wijst op eventueel ondermatig gitaarspel of nagelknippen in het nabije verleden of de nabije toekomst.
Maar waarom zou je überhaupt iets willen afleiden? Misschien is het beter om niks af te leiden, niet teveel na te denken, gewoon een beetje door de woordenbrij glijden, muziekje erbij, de helft skippen, enzovoorts.)

Ondanks al dat nagelbijten heb ik geen lippen als Mick Jagger.
(Waar doe je het dan nog voor eigenlijk? Je werkt er zo hard voor, maar nee, maar nee!)

Denk je niet dat het geheim van Mick Jagger in zijn lippen zit? Zoals soms de kracht van een koning in zijn paarse haarlok zit, in Griekse mythen?
We gaan die theorie niet testen - want dan zouden we Mick's lippen los moeten scheuren van zijn gezicht, en dat wordt duidelijk een rechtzaak - maar stiekem denken we het allemaal.






















Keith Richard's adamsappel?

Neh, heeft er niks mee te maken.

Failed Puppy Love

Wat is geluk?

Zou Geert Wilders gelukkig worden als alle (allochtone) moslims terug zouden gaan naar hun 'eigen land'? Of zou hij dan weer iets anders verzinnen, en wordt hij alleen gelukkig als hij het meeste stemmen krijgt? Wordt die man überhaupt ooit gelukkig? En gunnen we hem dat?

Fluitsma & van Tijn zouden misschien ook wel blij zijn als alle moslims het land zouden verlaten - dan is dat liedje van ze, "15 Miljoen Mensen", niet zo hopeloos ouderwets en achterhaald meer. Alle radiostations zouden geheid wéér dat liedje gaan draaien, en het geld zou wederom binnen stromen. Zonder allochtonen is er natuurlijk ook relatief meer animo voor Nederlandstalige shitmuziek, dus die twee effecten versterken elkaar tot in het oneindige.
Maar - meer geld voor Fluitsma & van Tijn, betekent dat ook meer geluk?

Volgens mij is er wel een minimum aan geld dat je moet hebben om gelukkig te zijn, maar het verschil tussen genoeg geld en héél véél geld is denk ik niet zo groot. Met genoeg geld zijn er dingen waar je naar uit kan kijken, en voor kan sparen, dat geeft een hoop frustratie maar ook een hoop voorpret - en met (te)veel geld koop je het gewoon, en dan ontdek je dat er eigenlijk niet zo veel aan is, of het wordt al heel snel gewoon. Rijke mensen zijn daarom vaak wat afgevlakt, en arme mensen zeuren altijd dat ze niet rijk genoeg zijn. Tja.

Geluk is ook niet het luisteren naar muziek, want muziek kan wel eens vals zijn. Het is ook niet een relatie, want meisjes kunnen ook wel eens vals zijn. Geluk is niet een wandeling maken in een parkje, of opstaan, of in de spiegel kijken en zien dat je haar een beetje raar zit, nee nee nee.



Happiness is a satisfied mind.

Of niet soms?