mijn memorijn

hardop, ook in een lege kamer graag. met op de achtergrond deinende muziek graag. je haar los graag. stel je voor dat je een beetje publiek hebt misschien. dat is ook wat ik doe.

en nu wil ik schrijven alsof taal een crème is die zachtjes golvend uit mijn handen stroomt alsof iemand met het geduld van een "winterkoninkje" (of een andere, willekeurige vogelsoort die in het seizoen past - want winter is het zonder twijfel, ook al ligt er geen sneeuw) alsof iemand met dat geduld dus aan het uiteinde van een taal-tube aan het oprollen ervan begonnen is, zodat het de voorkant uit pulseert, ja, met horten en stoten en toch evenwichtig en regelmatig en gelijkmatig en zo dik en onoverzichtelijk dat je er je tanden op breekt en je tong (of niet? jawel!)

want in een tube zit geen interpunctie, om maar voorbij te gaan aan zinsbouw en vergeet voorál betekenis, alles ligt door elkaar in één grote inhoud uitgespreid op het papier, vers, een lillende massa

en dan nu maar aan de gang: structureren vormen benoemen analyseren ben & jerrys jij hebt teveel kussens (op je bed) er is een klerenkast met kleren erin (wat anders) waarom heb je een pyamabroek aan precies (dat zit lekkerder, en onze feromonen matchen toch niet) wat gaan we nu doen (wat een hevige chocoladesmaak dat ijs) we kijken nu een film (alles is groen, zelfs bloed, want de TV doet het niet zo goed) dat was hilarisch (wil je een biertje) het was misschien hilarisch

maar het hielp niet
want de dag erna liep ik over straat en dacht ik nog steeds aan haar en niet aan andere dingen en ook niet aan niets, stel je voor. en toen ik thuis kwam pakte ik een stuk papier en wilde ik dat ik kon schilderen, en ik dacht dat ik het gewoon maar moest doen misschien: maar wat mijn ogen allang gezien hadden konden mijn handen hun leven lang niet voor elkaar krijgen, zelfs niet met een verzameling hulpstukken die rook naar terpentine en was je handen als je klaar bent
maar dat heb ik laatst al eens verteld, hoewel dat over iets totáál anders ging

dat was geen tweede kerstdag, en dit wel maar dat betekent toch niks vrienden
maar haar haar was wel rood, nog steeds, dat heb ik gevraagd want dat moest ik
of schraal donkerblond of eigenlijk - ho - wacht - interesseert haarkleur me niet

haar mij niet, zij mij niet, ik haar niet, mijn haar haar wel (denk ik)

(en al dat soort dingen sleep je met je mee in je eigen grote zwartplastieken vuilniszak die nooit scheurt aan de onderkant zoals echte vuilniszakken dat godzijdank zo nu en dan wél doen. en dát terwijl je 'm sléépt, over de grónd, en niet dat de grond glad is - nee! vol spijkers en nagels maar dat plastic vertoont nooit niet geen spoor van slijtage, omdat het de buitenkant is - de binnenkant daarentegen)