friesche accordeaon

na 10:45

er staan zeven zoemende koelkasten om mij heen. in het midden zit ik zelf te hameren op een typewriter. rond de koelkastkring danst the wild bunch. the mad ones. niet lang meer want om het hoekje wacht voor hen een gapend gat waar ze één voor één inspringen. in het gat wacht mandy. onder mij grond klef van een lekkende douche. buiten de wilde cirkel wijde vlakten circuszand. in het circuszand mensen met hun gezicht geplet na de lange val van het slappe koord. het slappe koord zit aan beide kanten vast aan het hekje van een balkonnetje, met een dubbele knoop. ongeveer in het midden van het koord hangt de lekkende douchekop met chocoladepapiertjes eromheen gewikkeld. op het koord lopen dames die zwaaien met hun kettingen en luide negers afgewisseld balancerend. om hen heen vliegt, begeleidt door een luide woosh, een indrukwekkende, constante zwerm witte kraaien.

nog voor twaalven

opeens houdt iedereen op met bewegen en luistert gespannen. ik neem een aanloop en smijt met alle macht de typemachine tegen de meest noordelijke koelkast. die valt om en vermorzelt wiliam holden knapperig. de rest van de dansers bots tegen elkaar aan en kiepert dan als een dominostel in het gat. het gat houdt op met gapen en doet zijn mond eindelijk dicht. een dalende baslijn maakt een snoeiharde entree. het zand trilt weg en verhult een metalen onderlaag. met dikke benen spant mandy het koord aan. de douchekop wiegt zachtjes heen en weer. dames en negers vullen het luchtruim. witte kraaien kiezen het ruime sop.

later die dag

ik pak mijn spullen ik pak de trein van vijf over. op elk stoeltje ligt een lege tafel. mijn poison headache zit naast mij met mijn hoofd in zijn handen en leest iets belangrijkers. gouden stromen die door de open raampjes binnendringen vangen mijn aandacht. we zijn nog niet weg of ik krijg het al benauwd. ik worstel me een weg door het gangpad maar ik struikel over mijn eigen veters. our love's gonna grow oe ah oe ah. mijn hand boort zich door de bodem van de rijdende trein en ik schaaf mijn knokkels vier keer aan de rails. mandy trekt me overeind. bibberig mompelt iemand een bedankje. ik veeg mijn jas af met bloed en leg hem over het gat in de treinvloer. groen slijm druipt in klodders van de wanden. mijn stoel zoent mijn jeans. stiekem strik ik mijn veters.

enkele nummers doorgespoeld

de wind waait hoog boven de bomen. blondie rent vrolijk hijgend rondjes om mij heen en bijt soms in mijn enkels. de bruine stank trekt weg en maakt plaats voor roze geluk. ik maak een opmerking die mij nog een minuut of twintig achtervolgt op hoge hakken. klik klik klik klik. ik heb het visioen van mandy. een simpele man van de straat probeert me zijn bril te verkopen en tegelijkertijd mijn pruik te stelen. mijn huis baadt voluit in het lentezonnetje. iedereen maakt zich nuttig.

nu

de goddelijke machine draait op volle toeren. bzz. ik krijg antwoord op elke vraag die ik stel. het borrelt van binnen en soms knapt er een bel die uiteen spat tegen de wangen van mandy.

zeg maar dag met je handje

er komt een film waarin david bowie zichzelf speelt
lou reed wordt vertolkt door carl piccadilly en andersom
bob dylans ego maakt een soundtrack met de gelikte gitaar (die rode)
fotografie verzorgd in thailand maar ik sta er nooit op
mijn moeder maakt appeltaart ter gelegenheid en omdat ze trots is
in juni als het mooi weer is en de appels in trosjes van twee van de bomen rollen

nu mist er een hoofdrolspeelster en dat is een probleem
want this is the girl maar we kunnen haar toch niet zomaar recasten
en er is geen tijd voor nieuwe audities want we moeten allemaal op avontuur

then..

overigens kunnen gesloten fabrieken heropend worden
(waarbij alles knarst en piept)
overigens zijn avonturen goed voor de zielewanden
(en de kleur ervan)
overigens krimpt de wereld tot een handbal
(in de palm van je rechterhand)
overigens wordt het vanzelf zomer
(immers is het al lente)
overigens trouwens

(overigens de laatste keer dat ik droomde was geen succes; langzaam schreeuwend trappend duwend schoppend in mijzelf riep ik uit: 'waar is dan toch die oase waarin ik een maand lang op mijn rug kan dobberen als was ik een koningsvogeltje')

het atmosferische regeert (op zondagen: Op Hoop van Zegen)

in mid dels ben ik de weg bijster. midden op het pad dat ik ingeslagen was draai ik rondjes op een zéér specifieke manier. ik geloof dat mijn ogen dichtgenaaid zitten. wat ik geloof is bij niemand hetzelfde als wat ik denk.

ik moet mij houden aan regels. ik moet mij houden aan afspraken. het bezitten van een agenda is uitermate belangrijk. de tandarts is uit de maat belangrijk. doe vooral beleefd tegen oude mensen en verdedig de status quo met alle macht. kijk tv. het is winter doe een sjaal om. bedank je je oma wel even jesper voor dat geld.

'hoe gaat het met je studie? oh wat leuk! heb je het nog steeds naar je zin? jaja. jaja ja dat snap ik ja. oh ja? oh, wat leuk. ÓH wat leuk OH MIJN GOD wat leuk. leuk. leuk. ik krijg me daar zomaar geloof ik OH NEE HE een OH JA HE spontaan orgásme van leukheid! oh leuk! leuk leuk! oh ik moet even naar de wc. waar is hier de wc?'

je houdt van radio je houdt van klips. hoe nieuwer hoe beter. je kamt je haar, het is belangrijk. vooral belangrijk wat voor kleren je draagt, je draagt v en d, neutraal en bijna niks op aan te merken maar iedereen ziet je dikke buik er onderuit puilen. dat negeer je. je reist niet buiten de bene luxe je spreekt duidelijk en op klare toon (zodat iedereen je verstaat, alles verstaat wat je zegt.).
je weet ook zómaar wat je wil zeggen (zómaar!) je kijkt niet verder dan je neus lang is. je neus heeft een normale lengte. je leeft je leeft je lééft. en daar komt nog eens bij dat het jouw tijd allemaal wel zal duren:

'HET ZAL MIJN TIJD WEL DUREN'

'HET ETEN IS KLAAR'

'SCHATJE - VALENTIJNSDAG'

'OH, DAT KLINKT VAAG..'

'JIJ MET JE VAGE FILMS..'
(jij bent echt ráár)