artificial boobs are gay (wie voelt ruikt onkruid)

regen slaat roundabout mary in het gezicht. ze loopt de dikke verlaten winkelstraat door, maar een rechte lijn is het niet. heen en weer, één voor één kust ze de winkelruiten met haar heupen. ze kussen terug - iedereen houdt van haar - en weerspiegelen haar wijfelend. dan verdwijnt ze plots in een zijstraatje dat daarvoor nauwelijks bestond. weg.

kartonnen dozen vol wijn en sigaretten wachten achter het poortgebouw. johnny cash heeft een sleutel om zijn nek hangen en vraagt: you on your way down? je knikt. hij begint te dansen als een vrouw van middelbare leeftijd die véél te veel wijntjes op heeft. op de achtergrond dansen blondines met een vijandige blik mee op zijn ritme, giechelend als schoolmeisjes van veertien. onzeker van je zaak huppeldans je een tijdje mee. eigenlijk heb je maar één move. dan duik je tussen cash's dijen door.
eenmaal binnen bestaan de muren uit boksen, die pompend hun muziek naar buiten laten stromen. de grond deinst mee. vanuit alle gaten en hoeken vloeien de gebakken kippetjes af en aan. geld bestaat niet maar dollarbiljetten vouwen zo lekker, dus iedereen heeft een stapel in zijn zak en een oneindige voorraad verstopt op geheime plaatsen- denk aan kalkgrotten, open haarden met een geheim deurtje, enorme combinatiesloten met intieme cijfercombinaties. nachtclubs; neonlichten; pinkringen; kraakpanden; babylon revisited;

je stalt je harem uit op een pleintje. 'iedereen met een roze slipje' commandeer je op gebiedende wijs. drie stappen er naar voren, vier, vijf; de rest druipt af met de tambourijn tussen de benen geklemd. de knip in de vingers (stylish). alright. het beest in je roert zich en ruikt de oppervlakte. de perfecte schuimkraag op je biertje, de roze slipjes nu duidelijk op je netvlies, mary jane knipoogt sluiks en kijkt verlegen naar haar gelakte, op en top verzorgde tenen. alles wat in je zit wil naar buiten barsten maar daarvoor is het nog lang geen tijd, met een avond vol spanning en avontuur in het vooruitzicht.

spanning en avontuur: een boogschutter gallopeert op zijn trotse, zwarte paard met ongekamde manen zonder zadel door de inktzwarte nacht. bomen schieten aan weerszijde van zijn vlijmscherpe pijlpunten voorbij, en de paden die zij betreden zijn van hen alleen. on the horizon doemt het silhouet van een grim kasteel op, indrukwekkend, angstaanjagend, massief, te hoog voor mensenhanden, te grijs. in één van de vier torens ongewtijfeld een maagdelijke schone met blonde krullen, met poetische aspiraties - haar output minstens vier liefdesbrieven per dag -, in de rest van de torens een gros stoere schildwachten, zakken vol goud, wandtapijten kroonluchters, een dozijn hemelbedden en een feodaal heerschap met gekromde armen, verblind door hebzucht maar geslepen als een vos.

erica jones slaapt rustig terwijl haar keel op het punt staat doorkliefd te worden met een broodmes. niemand beweegt zich meer in zijn slaap dan zij. een pijl slaat in het hout van het raamkozijn met een TOK van jewelste. haar juwelen bedekkend spiekt ze naar buiten, adrenaline vloeit door haar bejaarde aderen als zand uit een gebroken zandloper van glas - als plotseling van achter een enorme hond haar bespringt, zijn klauwen uitgesperd, zijn kwijlende hoektanden klaar om haar halsslagader open te scheuren. het bloed vloeit met liters terwijl ze zachtjes ijlt om hulp, één één twéé.., één één twéé.., één één twéé..

strawberry sandwich

het zwarte stoompaard stormt snoevend langs huizen links en rechts van hem, schiet voorbij verschrikt opkijkende gezichten van mensen op weg, zijn metalen hoeven klepperend op de duizenden donkerrode bakstenen. zijn zijdezachte berijdster draagt een okerblauwe cape die naar achter geslagen op en neer wappert terwijl ze voorovergebogen met haar armen om zijn hals fluistert. na honderdveertig dagen en nachten glanzend razend inktzwart draaikolken stort het paard in, struikelend over zijn poten, zijn spieren zwetend, en met een olympische dreun scheurt het over de straatkeien en eindigt. aldaar hopt zij met lichte tred van de massa lillend paardenvlees af en slentert achteloos verder met haar cape als cocon. the butterfly blast band schreeuwt en stompt en rolt en dendert tot vlak naast haar. het babykoekje in haar mond. rode kringen onder haar ogen met felblond haar tot haar navelgat. de lege ringvinger reflecteert in het grote voorraam van de huiskamer. 'you're not the man i'm looking for'; 'i want to séé the music'; 'is this a personal visit?'; ze geeft de papieren en gebaart. een vers paard gallopeert de hoek om en stopt glimmend vlak voor haar voeten. weg is ze.

friesche accordeaon

na 10:45

er staan zeven zoemende koelkasten om mij heen. in het midden zit ik zelf te hameren op een typewriter. rond de koelkastkring danst the wild bunch. the mad ones. niet lang meer want om het hoekje wacht voor hen een gapend gat waar ze één voor één inspringen. in het gat wacht mandy. onder mij grond klef van een lekkende douche. buiten de wilde cirkel wijde vlakten circuszand. in het circuszand mensen met hun gezicht geplet na de lange val van het slappe koord. het slappe koord zit aan beide kanten vast aan het hekje van een balkonnetje, met een dubbele knoop. ongeveer in het midden van het koord hangt de lekkende douchekop met chocoladepapiertjes eromheen gewikkeld. op het koord lopen dames die zwaaien met hun kettingen en luide negers afgewisseld balancerend. om hen heen vliegt, begeleidt door een luide woosh, een indrukwekkende, constante zwerm witte kraaien.

nog voor twaalven

opeens houdt iedereen op met bewegen en luistert gespannen. ik neem een aanloop en smijt met alle macht de typemachine tegen de meest noordelijke koelkast. die valt om en vermorzelt wiliam holden knapperig. de rest van de dansers bots tegen elkaar aan en kiepert dan als een dominostel in het gat. het gat houdt op met gapen en doet zijn mond eindelijk dicht. een dalende baslijn maakt een snoeiharde entree. het zand trilt weg en verhult een metalen onderlaag. met dikke benen spant mandy het koord aan. de douchekop wiegt zachtjes heen en weer. dames en negers vullen het luchtruim. witte kraaien kiezen het ruime sop.

later die dag

ik pak mijn spullen ik pak de trein van vijf over. op elk stoeltje ligt een lege tafel. mijn poison headache zit naast mij met mijn hoofd in zijn handen en leest iets belangrijkers. gouden stromen die door de open raampjes binnendringen vangen mijn aandacht. we zijn nog niet weg of ik krijg het al benauwd. ik worstel me een weg door het gangpad maar ik struikel over mijn eigen veters. our love's gonna grow oe ah oe ah. mijn hand boort zich door de bodem van de rijdende trein en ik schaaf mijn knokkels vier keer aan de rails. mandy trekt me overeind. bibberig mompelt iemand een bedankje. ik veeg mijn jas af met bloed en leg hem over het gat in de treinvloer. groen slijm druipt in klodders van de wanden. mijn stoel zoent mijn jeans. stiekem strik ik mijn veters.

enkele nummers doorgespoeld

de wind waait hoog boven de bomen. blondie rent vrolijk hijgend rondjes om mij heen en bijt soms in mijn enkels. de bruine stank trekt weg en maakt plaats voor roze geluk. ik maak een opmerking die mij nog een minuut of twintig achtervolgt op hoge hakken. klik klik klik klik. ik heb het visioen van mandy. een simpele man van de straat probeert me zijn bril te verkopen en tegelijkertijd mijn pruik te stelen. mijn huis baadt voluit in het lentezonnetje. iedereen maakt zich nuttig.

nu

de goddelijke machine draait op volle toeren. bzz. ik krijg antwoord op elke vraag die ik stel. het borrelt van binnen en soms knapt er een bel die uiteen spat tegen de wangen van mandy.

he was never known / to make a foolish move

it won't be long YEH - YEH - YEH - YEH -

op een warm lentezonnetje liep ik naar buiten toen iemand mij tegen het oor tikte. 'hé', zei hij, 'ken ik jou niet van binnen' en ik zuchtte en kuchte en pufte en steunde en blies het mannetje op een grote hoop (piramidevormig) alwaar hij meteen de aarde inkroop met zijn billen eerst en op die manier nog wat tegen zichzelf mompelde. ik verstond 'ga dan toch naar alkmaar met je heldenverering.. bijt nog wat op je vinger..' en dat vond ik leuk, erg leuk zelfs, maar ik kan het ook fout verstaan hebben, want dwergen die tot hun neus in de grond wroeten praten meestal alsof ze niks te zeggen hebben.

till i belong to yoouu

ohja! nog wel een filmpje.

even mezelf uiten

de grap is, als het al een grap is, dat wil zeggen, wat vind jij er eigenlijk van? stel je voor

[...]

1) de grap is dus: wat is een 'jingle jangle morning'? en 2) moet mijn blog universeler en zou het, stel dat het zo zou zijn, niveau studentikoos ontstijgen en niveau normaal leesbare column halen?

gelukkig is er geen antwoord op beide vragen. op vraaggrap 1 niet, omdat je het zo vaak kan naluisteren als je wil (vooropgesteld dat je stereo werkt en je geen ziekelijke vleessnor hebt). op vraag 2 niet omdat niks moet ook al kan het en zou het nóg zo veel. om dat maar te bewijzen volgt nu 'iets'.

MIRROR IMAGE

so I went down the stairs and entered a mass-production factory, stuffed to the rim with people, they popped their heads through the broken window

this factory was huge with no airs or smells and I didn't see much at all, it was dark and weary inside and the people there never talked or took a breath but just came down on me with pictures screaming

I rationally proceeded to kill Bob Dylan with a techicolor bowieknife, left the place the way I entered with a clear calm mind in complete harmony

I can't seem hold on but I dig motion nowadays
kisses on your cheeks and hands on your hips

de orde van de dag bestaat hieruit:

ik zou misschien mensen moeten vertellen van mijn blog, bedenk ik me nu. zo zou dat gaan:

"ja, ik ben heel intelligent en snel. ik heb ook een band ja, grappige nummers spelen we vooral, zodat je je ziel er niet echt in hoeft te leggen - want dat doe ik al op papier. nouja digitaal papier dan meestal. eigenlijk moet je dat eens lezen joh. één keer en je wil nooit meer iets anders. lijkt op, lijkt op, tja eh.. het is gewoon een succesformule.. trendsetter.. collaboratie.. wil je anders mijn kaartje? handig, heb je meteen mijn naam en site, en het boek waarvan je zei dat je het zou lezen voordat je voor eeuwig vertrekt. filmpje? nee ik heb nog geen filmpje, maar dat komt in no time. niks bijzonders, standuppertje ofzo maar mijn whiskyhaar wappert weelderig en ik sta vlak vóór de camera in de lentezon te citeren. pardon, ik heb nu geen tijd meer voor je, ik moet de rest van de dag gratis bellen vrees ik. dag."

(het einde van blogdeel nummer één)

a stroke of moneyluck

hom pom pom
tra la la

ik heb mijn eigen stijl

hoi hoi hoi
pom pom pom


ik speel in mijn gedachten al een tijdje met het woord 'knekelput' door het te verdraaien en uit te rekken en ik stel mij vanalles voor bij de inhoud van een knekelput en er moet ook zoiets zijn als een knekelputgraver en een knekelputvuller en wat dacht je van een knekelputopgraving -

toen ik vandaag in de sloot keek, met een hand aan de lijn - en de opening in mijn rechterbroekzak (pardon linkerbroekzak)- zag ik capita selecta groenheid. doorzichtig bruinig viezig water dat ik niet zou drinken - even rondgooglend overigens zou ik het misschien wel drinken uit waterzuiverende rietjes. wit bedrukt plastic ontdopt drijvend langzaam zinkend flesje. eend of ander gefladder. en hoe heet dat spul eh kroos.

KROOS

overal in ons FUCKING land ligt KROOS in het FUCKING water

en het verste dat je met de trein kan komen is groningen (dat is pas echt dramatisch, mensen en dames, ook als je er niet eens zó lang over nadenkt)

en het is ook de vraag of lopen niet gewoon rondjes draaien is op een iets andere schaal

nu weet ik misschien wat het is! zijn de schoenveters van de hersenen van veel van ons misschien net iets te strak aangetrokken? het is maar een vraag zonder antwoord.

shouting the word NOW and i say for what reason

wat ik had - een zeldzame hersenziekte misschien, waardoor het wel leek, alsof mijn hoofd eerst kwam en dan mijn hielen pas. of laat ik het zo zeggen, dat de meeste monnikvlinders, die mij normaal gesproken regelmatig om de lendenen fladderen, zomaar de fik in vlogen. het was klaarblijkelijk een periode van crisis.

halve jaren later nog hamert zo nu en dan zo'n gedachtekronkel als een jumpstyleritme op mij in. zoals nu. op enigmatische en dwingende wijze stuwt het mij richting verleden tijd.
wat ik mij dan voor de zoveelste keer voor de geest haal? alleen aspecten: roze, zacht, een boom, absinth, een kerk, een speeltuin met zand en wat losse opmerkingen. irritant maar vooral opdringerig, dit. je wil weglopen, maar dat wordt rennen. en daar heb ik de conditie niet voor.

oh, nu is het vanzelf al weer verdwenen. veel maakt het ook niet uit want inmiddels ben ik toch anders, en een ander. i wake up in a day and go to sleep someone else- en bovendien, zó makkelijk ben ik niet voor één gat te vangen. met andere, minder letterlijke woorden: dit is niet mijn duim. mijn haar maakt golfvormige bewegingen. wacht maar af.