saint catherine

De oude man viel neer op straat en omstanders, die aan komen snellen, kringen binnen een mum van tijd in het halfdonker in cirkels om hem heen, chaotisch roepend, overleggend, een ambulance!
Geen tijd verstrijkt bijna. De ambulance komt aanscheuren, de felle lichtstralen van de koplampen snijden door de regen, banen een weg door het levende oerwoud van lichamen. Met een striemend geluid komt hij slippend tot stilstand op de natgeregende betegelde straat, een adem trekt door de mensenmassa. In het oranjegele spotlicht van de lantaarnpaal schuiven de deuren open, twee ziekebroeders verschijnen, wit ontzagwekkend, ervaren. De open cirkel dijdt uit terwijl ze knielen bij de oude man, onbeweeglijk, statisch in donker oranje glimmend, één aan de rechter, één aan de linkerkant, stethoscopen schitteren als gouden tentakels, geruisloos overleg.
Een scheurend geluid kerft dwars door de ijzeren stilte, ze hebben de jas, de blouse, het hemd van de oude open gescheurd, een grijsroze streep huid flitst op als een langgerekte wond en de ziekebroeders storten zich er op, beuken op het hart door zijn ribbekast heen. Het gezicht van de man schokt lichtjes heen en weer op de straatstenen, zijn mond hangt stil open, zijn armen liggen naast hem, zijn benen lijken te lang, vreemd uitgestrekt, krachteloos. De ambulance bromt en dampt vlak naast hem, een onfeilbare metalen machine. Het licht uit de kabine zwelt aan en is te scherp om in te kijken.

265×265

Ik liep aan het begin van het Westeinde. Een lichtgeel zonnetje scheerde laag over de grond recht mijn pupillen in. Een moeder hing uit het raam een lap te kloppen. Een lamlendig windje blies de stank van twee overvolle grijszwarte vuilnisbakken op mij af, die weeïg zoete geur van Nederlands huisafval: het aroma van de vuilnisman, de superheld, achterop de vuilniswagen zomaar los, met flapperend fluoriserend pak en ongeschoren shagbakkes. Rond de twee vuilnisbakken scharrelde een hondje in het rond.

Ik zong in mijzelf. Lopend op straat ben ik, als ik in de bui ben, een regelrecht muzikaal genie. Ik haal dan alle toonhoogtes en poep muzikale volzinnen met het grootste gemak uit: hier en daar spek ik het geheel wat aan met een meesterlijk vibratootje en als het mij schikt, begeleid ik mezelf door met mijn handen op mijn dijen te slaan. Mijn impromptuteksten zijn onweerstaanbaar poëtisch en het komt niet zelden voor, dat ik mezelf echt ontroer. Natuurlijk hou ik dat wel een beetje voor me.
Gek is het, want als ik het thuis probeer gaat het meteen een stuk minder: het heeft denk ik te maken met die op-en-neer-en-opcadans van de loopbeweging. En trouwens, oh wee als er iemand meeluistert! Dan gijzelt een onzekerheid mijn talenten ogenblikkelijk en mompel ik meestal 'nu even niet' en 'net verkouden geweest' en 'mijn zweethanden'.

Hier moest ik zijn. Nummer 265. De gordijn waren geel en dicht, maar doorzichtig. Erachter zag ik een lamp en een bank. Ik opende het lage tuinhekje en liep het gammele tuinpaadje op. Tegelijkertijd beëindigde ik het geïmproviseerde nummer, dat nu al een minuut of elf duurde, met een uitzinnige fluitsolo die ik perfect afsloot met het drukken op de bel. Ting-dong.

Hallo! riep ze, maar voordat ik terug kon halloen tikte er een naakte man op mijn schouder. "Wie niet werkt is niet eerlijk", zei hij, "maar wie wel werkt is óók niet eerlijk. Snap je?", en hij staarde in het niks. Ik haalde mijn neus op. "Heb jij trouwens mijn hondje gezien?", vroeg hij. Ik zei: "ja" en "daar" en de man slenterde in de richting van de vuilnisbakken, terwijl het zonlicht een eigenaardig schaduwspel speelde op zijn blote, wiebelende kont.

even mezelf uiten

de grap is, als het al een grap is, dat wil zeggen, wat vind jij er eigenlijk van? stel je voor

[...]

1) de grap is dus: wat is een 'jingle jangle morning'? en 2) moet mijn blog universeler en zou het, stel dat het zo zou zijn, niveau studentikoos ontstijgen en niveau normaal leesbare column halen?

gelukkig is er geen antwoord op beide vragen. op vraaggrap 1 niet, omdat je het zo vaak kan naluisteren als je wil (vooropgesteld dat je stereo werkt en je geen ziekelijke vleessnor hebt). op vraag 2 niet omdat niks moet ook al kan het en zou het nóg zo veel. om dat maar te bewijzen volgt nu 'iets'.

MIRROR IMAGE

so I went down the stairs and entered a mass-production factory, stuffed to the rim with people, they popped their heads through the broken window

this factory was huge with no airs or smells and I didn't see much at all, it was dark and weary inside and the people there never talked or took a breath but just came down on me with pictures screaming

I rationally proceeded to kill Bob Dylan with a techicolor bowieknife, left the place the way I entered with a clear calm mind in complete harmony

I can't seem hold on but I dig motion nowadays
kisses on your cheeks and hands on your hips

de orde van de dag bestaat hieruit:

ik zou misschien mensen moeten vertellen van mijn blog, bedenk ik me nu. zo zou dat gaan:

"ja, ik ben heel intelligent en snel. ik heb ook een band ja, grappige nummers spelen we vooral, zodat je je ziel er niet echt in hoeft te leggen - want dat doe ik al op papier. nouja digitaal papier dan meestal. eigenlijk moet je dat eens lezen joh. één keer en je wil nooit meer iets anders. lijkt op, lijkt op, tja eh.. het is gewoon een succesformule.. trendsetter.. collaboratie.. wil je anders mijn kaartje? handig, heb je meteen mijn naam en site, en het boek waarvan je zei dat je het zou lezen voordat je voor eeuwig vertrekt. filmpje? nee ik heb nog geen filmpje, maar dat komt in no time. niks bijzonders, standuppertje ofzo maar mijn whiskyhaar wappert weelderig en ik sta vlak vóór de camera in de lentezon te citeren. pardon, ik heb nu geen tijd meer voor je, ik moet de rest van de dag gratis bellen vrees ik. dag."

(het einde van blogdeel nummer één)