Trots is dodelijk.

Mijn vader heeft ging kaarten met wat vrienden in het weekend.
Mijn vader hoorde een liedje van Neil Young.
Mijn vader kocht een Neil Young-CD. En heeft die aan mij laten luisteren.
Wat maar weer bewijst dat mijn vader óók smaak heeft - of wij allebei niet, of een soort combinatie daarvan.

Over smaak valt niet te twisten maar toch doen we het constant. Wat een lelijke broek, wat een geweldig leuke tas, ik vind blauw de mooiste kleur die er is - waardeoordelen waar je weinig aan hebt. Misschien zegt het iets over je persoonlijkheid maar wat iemand ook vindt, je kan het er nog ZO mee oneens zijn, maar het is heel lastig om iemand te overtuigen dat iets toch écht lelijk of mooi is als zij het tegenovergestelde vinden. Zó moeilijk dat we het niet moeten proberen. Goed, dan ga ik er ook geen woorden meer aan vuil maken. Zo.

Kijk. OF alles is geweldig, OF niet. En als het dat niet is moet je doen alsof, anders word je er helemaal gek van. Daarom zegt iedereen altijd, als je vraagt hoe het met ze gaat: goeoeoed, het gaat goeoeoed. En dan vraag je: heb je een leuke week gehad (want ja, je moet íets vragen)? En dan zeggen ze: jaa, mijn week was leuk hoor! Dus dan vraag je wat ze dan gedaan hebben in die week, waarop het antwoord luidt: niet zoveel, maar ik heb wel heel veel proefwerken gemaakt.
Sinds wanneer is dat leuk? Dat is het nooit geweest. Dus blijkbaar moet je doen alsóf je het leuk gehad hebt zodat de rest van de wereld ook aanneemt dat alles goed gaat, en zo hoort het ook. Blijkbaar.

Wacht.

Ok, we kunnen weer verder. Excuses voor het oponthoud. Ik moest even een rondje lopen door mijn kamer, terwijl ik wild met mijn armen in het rond zwaaide en het Wilhelmus zong (in mineur). Daarbij had ik één schoen aan.

Waves it comes
Waves it goes
This happiness...

En dat is ook wel weer genoeg dáárvan.
Hm.

Schoolboeken, kansloos, compleet, halsoverkop, gitaarnek. Zo zie je maar, je kan zo vijf willekeurige woorden opschrijven, dat is geen uitdaging. Het menselijk brein is daar toe in staat. Wat een geweldige uitvinding is dat toch, die hersens. De uitvinder daarvan zou een lintje moeten krijgen. Een blauw lintje.

Want als je er over nadenkt is het toch eigenlijk heel raar dat al je gedachten niet meer dan stroompjes in een stuk grijs/roze vlees zijn. Ik vraag me toch eigenlijk af welke kleur mijn hersenen méér zijn, grijs of roze. Helaas gaat het mij toch te ver om een kijkje te nemen. Dat is lastig uitvoerbaar, denk ik. Bijna onmogelijk. Tenminste, om het echt live te zien, in het echt, niet op een videoscherm - dát is lastig. En tóch..

Ach. Er zijn wel meer dingen die je graag wilt zien maar die je nooit, nóóit te zien zal krijgen. Er zijn gelukkig ook dingen die je absoluut niet wilt zien en die je nooit, nóóit te zien zal krijgen. Dat maakt wel weer een hoop goed. Dat herstelt als het ware het evenwicht.

Dus als je een keer verdrietig bent omdat je iets niet kan krijgen, bedenk dan hoe gelukkig je bent dat je andere dingen NIET gekregen hebt.

En als je een keer verdrietig bent omdat je je beste maatje nooit meer een koprol zal zien maken, bedenk dan dat er altijd nog salami in de ijskast ligt.

Kompas

Is alles altijd wat je er van verwacht?

We zien het wel.

Life Goes To A Party

Hoeveel veranderen mensen in 8 maanden? Een jaar, zeg maar?

Niet zoveel maar wel een beetje. En je kan natuurlijk nooit zeggen wat er dan anders is en wat niet, maar ze worden wel anders. Kinda.

Kinderbueno.

"OOOH" denken alle meisjes/vrouwen/personen van het zwakke (dat is ook maar een uitdrukking) geslacht, Kinderbueno, dat is chocolade keer 3! Dat is echt geweldig!

"Bleh" denken alle jongens/mannen/apen, Kinderbueno, das slappe troep. Daarom heet het ook KINDERbueno. Voor kinderen dus. Lijkt mij logisch. Niet iedereen denkt daar hetzelfde over.

Wist je dat er in de laatste 4 eeuwen een miljoen mensen opgegeten zijn door tijgers? Een miljoen. Dat is dus 2739,7 per jaar. Die 0.3 lieten ze staan - een been (haha, een been laten staan. Ha.) bijvoorbeeld. Geen zin meer. Dus aan het eind van het jaar had je dan een been over. Eigenlijk wel logisch dat er soms een been gevonden wordt in een of ander kanaal.

Zo, ik ga wel heel snel door mijn onderwerpen heen op deze manier. Da's nou wel weer een beetje jammer. Dan moet ik maar wat improviseren. Zoals altijd eigenlijk. Recentelijk heb ik de gewoonte om, als ik opeens bedenk waar ik over ga bloggen, snel de eerste letter van dat onderwerp op mijn hand te schrijven zodat ik het onthou, waarna ik die letter er vervolgens op de een of andere manier weer af weet te krijgen, waarna ik alsnog geen onderwerp heb. En dan kijk je om je heen, of je zuigt wat uit je duim, en als die leeg is probeer je bij je grote teen te komen maar dat zit niet lekker, dus daar hou je weer mee op, je praat 's wat met iemand op MSN of je speelt een liedje en dan komt het wel weer. Inspiratie, bedoel ik, dat komt dan weer.

En om even in te haken bij Mieke's blog, reclame he, reclame moet afgeschaft worden. Mieke zegt: het zou leuk zijn als je ze kan filteren. Oja? Het zou leuk zijn als ze opflikkeren met die klote-reclames. Het grappige is ook dat ik nog nooit, maar dan ook echt nog nóóit een reclame gezien heb waarna ik dacht: dat ga ik ook meteen kopen. Dus reclame maken heeft geen ZIN, het enige dat je doet is je er aan ergeren. Nu liep ik vanochtend vrolijk (en half in slaap) het station van Leiden uit, kijk ik recht tegen een blote reet aan van.. ja, ik weet niet van wie, maar het ging erom dat er een of andere creme was met een 'firming effect'.
Ten éérste, die blote kont had echt een VIEZE groene kleur, dat is gewoon niet fijn om te zien. Dus het is geen reclame voor die creme. Net alsof je daar groene billen van zou krijgen.
Ten twééde, wie gaat er nou een creme op z'n reet smeren? Even serieus, ik weet dat crèmes iets is voor vrouwen/meisjes/enzovoorts, maar smeren jullie dat op je kont? Het moet niet veel gekker worden.

Waarom hebben wij geen discotheek met '60-'70 muziek? Of in elk geval '60-'70-avonden, dat je tenminste een keer leuke muziek hebt zeg maar? Waarom? Wat is daar de reden voor? Is daar wel een reden voor? Heeft iemand dat bepaald ofzo? Géén '60-'70-avonden in Den Haag en omstreken? Bij deze dien ik protest in tegen die bepaling, ik. wil. '60. '70. avonden.
Sowieso zou het niet erg zijn als er een keer goede muziek gedraaid zou worden in een disco. Héb je die geluidsinstallatie, doe je er niks mee. Wat een verspilling.

Dat is net als een glas water inschenken, opdrinken en dan meteen uitkotsen. Kots mét stukjes.

Maar dat is zo vies om mee te eindigen. Dus daarom een normale, respectabele afscheidsgroet.

Ik hoop dat je tot het eind der dagen Thaïs mag eten.

Bite me in the heart

Existentialisme.

Lastig he, om dat uit te spreken. Zelfs hoogleraren struikelen daarover. Meerdere malen. Wel drie keer. Ik kan het wel in één keer zeggen maar daar moet je filosofie voor gehad hebben. Tijdens filosofie oefen je dat. Die uitspraak. Als je dat niet kan sta je voor lul voor de rest van de klas. Het is gewoon een kwestie van overleven. Als je dat niet kan word je door de rest van de klas, die zich dan gedraagt als een stelletje blinde apen, opgeknoopt. Die hoogleraar heeft het overleefd. De universiteit is toch wel weer heel anders.

Er zijn twee soorten regen.

Nee, niet hard of zacht. Nee, ook niet lang of kort. Ook niet stormachtig of rustig. De tweedeling die IK maak is vruchtbaar of gewoon water.
Er zjn regenbuien waarbij je denkt: het is niet erg dat ik nu zeiknat wordt, want het is goed voor de natuur. Al dit water wordt opgezogen door die bomen en planten enzo en dan wordt alles groen en vrolijk, en er komt bloesem aan de bomen.
Er zijn regenbuien waarbij je denkt: godverdegodverrrdomme, nu ben ik helemaal nat, klerezooi, en waar was dat goed voor, want het was gewoon een plens water van ZO'n grote mate van smerigheid dat je je niet kan vóórstellen dat bomen of planten of bloemetjes het willen hebben. Dat laten ze links liggen. Dan maar grondwater, als je begrijpt wat ik bedoel. Desnoods hondenpis. Alles behalve dat smerige water.

En natuurlijk moet het in Nederland bijna áltijd op de tweede manier regenen. Ga je naar het buitenland, Italië ofzo, dan komt de eerste (en veel leukere) soort veel meer voor. Die stomme Italianen hebben het maar goed. Pizza en nuttige regen. En donkerharige vrouwen. En bergen. En scootertjes. En een echte cultuur (een échte, niet zo'n slappe, neppe zooi als wij hier).

Kortom, kap met roken.

En wat ik nog wilde zeggen: sommige dingen zijn gewoon niet om aan andere mensen te vertellen.

Dus nee, dat ga ik dan ook niet doen, he. Snap je. Logisch. Te verklaren. Enzovoorts.

Er zijn ook dingen die je wél aan andere mensen kan vertellen en DOE dat dan ook. Al die rare geheimpjes en dingetjes die je niet vertelt omdat je denkt dat het beter is om dat niet te doen - vergeet het maar. Zorgt alleen voor verwarring.
Dus vertel het maar snel. (haha.)

En dit is de engste clip die ik ooit gezien heb. Ziet iemand er ergens een geheime boodschap in, trouwens? Ik kan me heel goed voorstellen dat die er ergens in zit. Zo sneaky. In een hoekje. Vooropgesteld dat je dit af kan luisteren (prestatie) en dat je niet flauwvalt of verandert in een dwergmenskabouterachtig beest - kan je daar dan even op letten en mij laten weten of je iets ziet? Niet dat jullie het gaan kijken, dat weet ik nu al. Maar toch. Je kan het proberen. Overigens is dit niet mijn muzieksmaak maar die van Martijn. Niet mijn schuld.

Het is soms wel mijn schuld maar NU niet. Bijvoorbeeld, wat mijn schuld was, die vlekken op mijn placemat.. pleesmet.., van de aardbeienjam. Ja. Op dat gebied neem ik ook alle verantwoordelijkheid op me.
Dat worden herstelbetalingen.

En tot slot:



















Hoe flauw.

Paperclip

Realiseerde ik me vandaag. Wat?

• Dat mijn fiets kraakt, en dat dat opgelost kan worden met een elastiekje.
• Dat het eigenlijk debiel is dat een mannenfiets een extra stang heeft. Ik bedoel, wat is dat voor dikke onzin. Stel je voor de je staand fietst en dat je trapper afbreekt - dan heb ik toch echt liever géén stang dan wél een stang. Eigenlijk is het ook raar dat een fiets met een stang er sneller uitziet dan eentje zonder, terwijl 'ie waarschijnlijk toch zwaarder is. Lijkt mij. Raar.
• Dat ik mijn blog niet in het Engels schrijf. En dat terwijl ik mijn potentiele lezersgroep zou kunnen vergroten met.. een veelvoud van wat die nu is. Niet dat iemand 'm dan ooit nog zou lezen. Maar toch.
• Dat er overal op straat van die putjes zijn van Rijkswaterstaat waarvan ik me nog nooit heb afgevraagd waarom ze er eigenlijk zijn - waar zijn die dingen goed voor? Waarom zijn het er zo veel? Om de tien meter twee van die dingen bij elkaar, heeft dat wel zin? Wat voor zin dan?
• Dat je praktisch elk zelfstandig naamwoord kan invullen achter: 'Het leven is een..' en het
• dan ook nog kan uitleggen.

Dat mijn opa ontzettend grappig was. Hij stuurde mij vroeger 'enge brieven'; hij belde eerst op met de vraag waar het over moest gaan, dan zei ik waar het over moest gaan zo ongeveer en dan maakte hij er een enge brief over. Inclusief tekeningen. Ik zal het jullie laten zien.

En als je daar niet om kan lachen ben ik zwaar beledigd. Maar dan ook echt zwaar, zwaar beledigd. Hou het dus maar voor je. Wie vindt dát nou níet grappig.

Music is alive

Mijn moeder wil een film kijken.

Ik ben de kwaadste niet.

Dont let it bring you down/
It's only castles burning/
Just find someone who's turning/
And you will come around.

Degene die weet van wie dat is zonder te spieken heeft smaak.

Music is dead

Erger je je ook wel eens aan de Donald Duck?

Waarom moeten alle zinnen met een uitroepteken?
Wanneer gaat die irritante vette gans een keer dood aan een hartaanval?
Kortom, ja, dan verveel je je dus en toen, en toen, en toen. Kortom, dat is mijn favoriete woord. Vooral grappig als er niks af te korten of te omzeilen is. Gewoon vaak zeggen, dat is mijn advies. Klinkt alsof je nog hele verhalen achter de hand hebt. Vooral handig op verjaardagsfeestjes (die trouwens nooit echt een feest zijn, maar meer een verzameling oude mensen die voor de zoveelste keer met z'n allen constateren dat wijn toch een fijne drank is) dus waar je niemand kent en waarbij aangeschoten mannen met je moeder gaan flirten.





















Dat zeg ik.

Wat ik me dus afvraag: iedereen fietst wel eens (behalve als je echt heel lui bent). Maar wáárom fietsen mensen niet zo hard mogelijk? Waarom fietsen mensen, inclusief mijzelf trouwens, maar een beetje rustig rond? Je gaat toch ergens naar toe? Het is gezonder (uiteindelijk), leuker en bovenal snéller om zo hard mogelijk te fietsen en het is gewoon DEBIEL om dat niet te doen. Geen zin in zeker. Geen zin, m'n réét. Als je altijd alleen doet waar je zin in hebt, was je nu allang een junkie geweest. Als je er over nadenkt - ja, dan heb ik gelijk. Jammer he.
Nee, je moet niet doen waar je zin in hebt, je moet doen wat goed is voor later. Je moet een beetje de lange termijn in de gaten houden. Dat is de reden dat je nu niet aan de heroine zit. Je wéét dat als je dat doet, ik je niet meer aardig vind - ja, dat is echt zo - en dat je bovendien ergens in de goot beland, tenzij je heel veel geld hebt, maar dan nog wordt het leven er uiteindelijk niet veel leuker op.

En na die wijze levensles is het tijd voor een experiment. Doe je beeldscherm uit, loop naar het lichtknopje, doe het licht uit - zorg in elk geval dat het donker is in die kamer, pikdonker. En loop dan terug naar je stoel.

Je wéét waar alles staat. Het is je eigen huis, misschien wel je eigen kamer. Waarom bots je dan ALTIJD, het is gewoon onvermijdelijk, ergens tegenaan? Dat is toch raar? Dat is een soort natuurwet ofzo. Zo zijn er nog wel meer van die wetmatigheden waar eigenlijk geen logica achter zit. Of overal zit een logica achter en we snappen het niet. Jij en ik. Wij. We.

Haha. Ja.

Denk! Denk!

Kan je iemand verplichten tot nadenken? Heeft het zin om te zeggen: dénk ná!
In die films heb je het wel, dat iemand zegt: "Denk nou eens na!" en dat ze het DAN opeens weten. Zo van: oja, vergeten, ik kan ook nog nadenken, haha wat handig eigenlijk, even proberen.. ojaaa, nu weet ik het weer!
Maar ja, films zijn sowieso nooit echt waarheidsgetrouw, ten eerste al niet omdat er geen geur bij zit. En ten tweede omdat je het niet echt kan voelen. En ten derde omdat de camera er altijd een soort van boven hangt of tussenin zit, dus het is net als het lezen van een boek - en dat kan je toch ook niet echt realistisch noemen, hooguit beschrijvend.

Serum, dat is een mooi woord. Serum.

Lectori Salutant

Kranten zijn wel grappig, maar het is soms toch zonde dat ze de volgende dag niks meer waard zijn. Vooral als er briljante zinnen instaan. Zo was er vandaag een artikel op de voorpagina van de Volkskrant over energieprijzen (hoe boeiend, hoe boeiend) met daarin de zin:

Terwijl de Commissie op het energiefront haar liberale kanonnen liet bulderen, koos Brussel voor het compromis in de strijd rond de dienstenrichtlijn [..].

Geweldig. Geweldig. Nee, ik snapte er zelf ook geen hol van. Nouja, ik snapte het wel maar ik ben weer vergeten waar het precies over ging en het was ook niet interessant genoeg om uit te leggen, je weet wel hoe dat gaat. Het is voorpaginanieuws maar het is niet interessant.

Wist je trouwens dat de krant bekijken het leukste deel van het eerste half uur van de dag is? Ja, dat is echt zo. Stel je voor dat er iets gebeurd is terwijl je sliep ofzo, dat is toch.. nou ja, bij heel veel nieuws denk je ook wel: waarom moet ik dat eigenlijk weten? Wat maakt het nou uit wat er in Libië gebeurd? Nouja. Goed. Dus. He. De krant moet ook vol natuurlijk.

Net als mijn blog, zeg maar. Alleen denken mensen dat wat er in de krant staat altijd nuttig is, en op mijn blog hebben ze dan opeens door dat het meestal dikke onzin is. Raar, hoe dat soms werkt.

Iedereen lult tegen me aan, zo kan ik me echt niet concentreren op bloggen hoor. Ja, sorry. Het is JULLIE schuld hoor! Moet je maar niet tegen me aan praten terwijl ik aan het bloggen ben!

Jézus.

Kortom, het is weer eens een totaal onzinnige dag.
Vinden jullie ook niet?

Zo niet, ga dan rechts staan. Zo wel (haha), ga dan maar in het midden staan. Als je het niet weet, pleur dan maar een eind op.

Enn nnu ga ik met dubbel nn pratenn om aann te tonnenn dat de letter nn veel voorkomt inn de NNederlanndse taal. Opvallennd vaak, eigenlijk. Enn dat terwijl het toch nniet echt eenn bekennde letter is.
Niemand lievelingsletter is de N. Niemand heeft het ooit over de N. Ik vind dat de N vet achtergesteld wordt. Doe er wat aan.

Oja, je mag wel weer op je normale plaats gaan staan hoor. Sorry. Ik was vetgeten dat jullie allemaal links en rechts stonden enzo. In groepen ingedeeld, klaar om een of andere marteling te ondergaan. Ik heb geen zin om jullie te martelen. Niet vandaag.

Niet vandaag.

I guess that I / should not complain / I love you still / you win again.

Even over die doelstellingen van een paar dagen geleden.

1. Lose your sense of 'humour' on the 1st of april. Please. No jokes. Please.
2. Be extra nice to your grandmother. I don't care what you do with your grandfather, though. Lock him in the closet or something, I don't care.
3. Throw a party! Somebody must have a birthday or another occasion to have a goddamn party this month! Jesus Christ, please, somebody..? I'll even buy you a present.
4. Make a picture of yourself every day, then at the end of the month you can see how much you've changed in that month. How cool is that, eh?
5. Learn a new language.

Ik feliciteer jullie met het behalen van doelstelling 1. Mieke vergeef ik, want die moest een grap maken voor het collectief. Doelstelling 2, daar vertrouw ik op, die gaat gewoon goedkomen. Doelstelling 3 is óók bereikt, want Arthur en Wessel geven 14e april een feestje. Dus als je druk bezig was met een feest organiseren: ga daar vooral mee door. En doelstelling 4.. tja. Daar gaat het wat slechter mee. Daar moeten jullie nog even aan werken, gok ik.
Wat betreft nummer 5: Ik heb vandaag geheel onvrijwillig Japans geleerd en dat zal ik dan maar met jullie delen, zodat jullie die ook binnen hebben.

Sonno joi!

Toch, Emma?

Overigens, wie allevijf de doelstellingen haalt krijgt een enorm eervertoon op deze blog, compleet met foto, biografie en favoriete diersoort. Ik neem je mee uit eten, ik maai je voortuin (het grás in je voortuin) en ik doe een raar dansje, één uit mijn assortiment van véle, véle rare dansjes. Kortom, allevijf de doelstellingen halen is de moeite zéker waard.

Trouwens, heb je ook wel eens dat je de neiging krijgt om iemand neer te schieten? Ja, zeg je dan natuurlijk, natuurlijk heb ik die neiging wel eens. Maar nee, ik bedoel, dat je echt de neiging krijgt om iemand een kogel door zijn (of haar, maar dat is zeldzamer) kop te jagen, dat je het gewoon al hélemaal voor je ziet? Dat je dat als een soort voldoenend visioen voor je ziet? Dat zijn (of haar, maar dat is zeldzamer) hersenen het plafond sieren?
"Maar Jesper, daar zou je toch spijt van krijgen hoor, en bovendien, wat ben je weer eens verschrikkelijk bezig! Zoiets mag je helemaal niet denken! Ik vind je nooit meer lief!"
Weet ik ook wel. Ik ben ook niet lief. Ik ben een botte lul. Dat schijnt zo te zijn. Maar das toch niet erg? Nee, dat zeg ik. Dat is niet erg. Lief is ook niet alles.

Ik heb een nieuwe.

Dit is een mooie, dit is een mooie. Let op he. Al je aandacht hierop vestigen, even. Oh, kom op. Het is al erg genoeg dat je vandaag geen fruit gegeten hebt! Of wat dacht je van dat je vandaag niet doorgetrokken hebt! Jaja, dat lijkt me toch wel zeer schandelijk en zonder twijfel erg genoeg. Maar je krijgt nu dus éénmalig de kans op vergeving. Als je nu oplet. Heel goed. Letter voor letter leest. En dat is niet genoeg, je moet er ook nog bij nadenken. Ik weet wel dat sommigen van jullie dat liever aan iemand anders overlaten, in dit geval dan aan mij dus; maar dit keer moet je het zelf doen. Dat doet misschien pijn, maar het duurt maar heel even. Je hebt mijn woord. Goed, daar komt ie dan (nee, spaar me, je bent nu niet dat ene liedje aan het zingen, jeweetwel, dat ene. Dat ben je niet aan het doen.):

Het leven is als een ballon op een tafel.

..

Godverdomme, ik zei toch dat je na moest denken? En dan kom je hier lezen wat ik daarmee bedoel zeker? Kan je dat niet zelf bedenken soms? Ik schat jou hoog in hoor, jij hebt best hersens, waarschijnlijk ben je slimmer dan ik - dus wat zit je dan te zeuren? Dan hoef ik het toch ook niet uit te leggen? Het is best simpel, zoals altijd eigenlijk. Het is meer een kwestie van je invalshoek.

Een ballon op tafel. Stel dat er iemand langskomt die die ballon ziet liggen. Wat gaat die iemand doen met die ballon die daar op tafel ligt?

Jááá, heel goed. En dat is ook zo ongeveer het ENIGE dat je met een ballon kan doen. Goed, toegegeven, er zijn andere dingen, maar het meest voor de hand liggende lijkt me hier het best invulbaar. Nou goed. Snappen jullie dan nu éindelijk wat ik bedoel met 'het leven is als een ballon op tafel'?

Nou, dat is mooi. Dan zie ik graag jullie interpretaties terug als kanselier. Doe je best.

Mystery White Boy '95-'96

Op de WC vond ik een boekje over Canasta. God weet hoe het daar terecht gekomen is, want god weet alles. Tenminste, dat schijnt zo te zijn - ik heb er van horen zeggen. God weet hoeveel haren Ollie heeft, hoeveel bomen er op de wereld zijn en hoeveel lucifers je daarvan kan maken, en hoe lang de lijn is die je krijgt als je al die lucifers achter elkaar legt. God weet precies wat jij nu denkt, hij weet dat ik een xylofoon op mijn kamer heb, hij weet wat 756 maal 39560,452 is. En hij weet hoe dat Canasta-boekje bij mij op de WC terecht gekomen is. Persoonlijk vind ik dat een stuk interessanter dan hoeveel lucifers er mogelijkerwijs geproduceerd zouden kunnen worden uit alle bomen op de wereld, want dat scenario is toch onmogelijk terwijl dat Canasta-boekje er écht lag. Nu niet meer, ik heb het nu hier. Ik heb er een beetje in gelezen en dat wilde ik jullie toch niet onthouden.

Canasta is een kaartspel. Op de voorkant van het boekje staat:

CANASTA
Spelregels, Wenken, Voorbeelden

Wat 'wenken' zijn weet ik niet, maar het staat allemaal in dit boekje, dat 33 bladzijdes bevat (God weet hier écht meer van). Nou goed, in de eerste 24 bladzijdes wordt uitvoerig uitgelegd hoe normaal Canasta werkt, maar dan geeft de schrijver een onverwachte draai aan het boekwerkje. Er wordt een ander soort Canasta geïntroduceerd, het zogenaamde 'Samba-Canasta'. Ik citeer:

DIT [samba-canasta] is het giganten-Canasta; dit is Canasta in de vierde dimensie. Het is een groot avontuur, maar U moet werkelijk Canasta onder de knie hebben voor U zich in deze wilde Chileense versie van het spel werpt.
Canasta, uit Zuid-Amerika naar de VS overgewaaid en daar warm ontvangen, schiep spoedig grote verwarring; weldra waren er bijna evenveel manieren van spelen als spelers. Na veel werk door een lichaam dat zich de National Canasta Laws Commision noemde, werd het spel tenslotte gestandaardiseerd. Dit nieuwe reglement, dat later vrijwel overal werd erkend, wordt ook in dit boekje gevolgd.
Na enige tijd werd Canasta bedreigd door een ander gevaar: de Chileense ziekte sloop door de gelederen der trouwe beoefenaars en vrijwel iedere besmette voegde zich bij deze vijfde colonne. Het schijnt dat nu in New-York geen Canasta-speler is te vinden die niet een Samba-speler is geworden!

Oh hemeltje! Als je dat leest slaat de schrik je toch om het hart! De Chileense ziekte, verschrikkelijk!

Hoe komen ze er bij. De Vijfde Colonne der Canasta-spelers. En hoe kan een kaartspel WILD zijn?

Nouja, de waarschuwing die ik jullie allemaal mee wilde geven is dus: kijk uit voor de Chileense ziekte en blijf gewoon normaal Canasta spelen op de manier waarop je het altijd al deed!

Verder ben ik een beetje moe en heb ik deshalb weinig te melden. He, daar is een Duits woord tussen geslopen. Zou het kloppen, qua betekenis? Of zou het gewoon bluf zijn? Wie weet, wie weet. Nouja, sommige mensen zullen het zeker wel weten. Ik weet het eigenlijk ook wel maar ik laat het liever in het onzekere. Soms is het veel beter om je bepaalde dingen helemaal niet af te vragen, om ze helemaal niet te bespreken en gewoon maar te accepteren (en zo snel mogelijk weer te vergeten). Maar dat geldt natuurlijk niet voor alle dingen.

En zo kan je alles nodeloos compliceren. Daar ben ik ook goed in, nodeloos compliceren. Ik ben misschien sowieso wel goed in nodeloze dingen. Nodeloos, dat is het tegenovergestelde van nodig. En als je nodeloze dingen hebt, heb je vast ook nodige dingen. Wat zijn dan nodige dingen?

In wat voor nódige dingen ben JIJ goed?