And the reason is..

Oke.

Het is alweer zaterdag. 11 maart. De tijd vliegt als.. als twee duiven door het onweer. Niet erg constant, één van de twee dreigt het niet te redden, soms landen ze (bij voorkeur in een boom), dan vliegen ze opeens weer hard door. Waarheen, dat weet niemand. Waarom vliegen vogels eigenlijk? Waarom zouden ze ergens anders naar toe gaan? Niet dat ze iets te regelen hebben of iets te bespreken - eigenlijk is het nogal onzinnig. Kansloos, zeggen dan sommige mensen. Dat is echt kansloos. Als iemand MIJ kansloos noemt vat ik dat op als een zware belediging, erger dan 'jij bent echt raar' of 'jezus, wat ben jij lelijk'. Want als iemand je kansloos noemt is het net alsof alles een doel heeft en jij dat doel gemist hebt, jammer, pech, je hebt er niks van gemaakt, kans gemist, komt nooit meer goed. Mensen die andere mensen uitmaken voor kansloos vinden zichzelf ook te belangrijk, over het algemeen. Die zijn vervelend, mensen die vol zijn van zichzelf, mensen die zelfverzekerd zijn zonder zelfspot. Mét zelfspot mag het nog wel. Zonder is buitengewoon irritant. Net als loempias zonder saus eigenlijk ook niet veel voorstellen maar mét saus opeens wel lekker zijn. Net als ijs zonder smaak gewoon bevroren yogurt is, maar met smaak krijgt het een hele nieuwe dimensie.

Ik raak geloof ik verdwaald in mijn eigen verhaal. Als ik niet uitkijk snap ik het zelf straks óók niet meer. En dan zijn de poppen aan het dansen. Nouja, eigenlijk zou dat ook niet zo'n ramp zijn. Maar dat probeer ik dan een andere keer. Nu wilde ik nog iets vertellen. Iets zeggen. Iets uitleggen. Jullie onderwijzen op het gebied van:

Gemiddelden.

Volgens mij kloppen die niet. We hebben het nu (jij en ik) over van die gemiddelden van: 10% van de mensheid is homoseksueel. 1 op de 3 autochtone mannen gaat naar de hoeren. Jeweetwel, dat soort onzin.

Volgens mij is dat gewoon niet waar. 1 op de 10 mensen homoseksueel? Dan zijn er wel érg veel die er niet voor uitkomen. Kom op zeg. Dat is gewoon niet zo. Dat zijn gewoon fabeltjes om te zorgen dat homo's meer geaccepteerd worden ofzo. 1 op de 10? Écht niet. Dat zijn er dan meer dan 1.5 miljoen in Nederland? En hoeveel homo's kan ik opnoemen, zo uit mijn hoofd? Die ik ken? Misschien 3 of 4?

Bullshit.

Nou goed, nu jullie dat allemaal geleerd hebben (en nu ongetwijfeld met hele lijsten homoseksuele mensen aan komen zetten) is het weer genoeg geweest voor vandaag. Ik blij jullie blij wij blij ons blij zij blij men blij iedereen blij. Blij ben ik helemaal niet. Blei ook niet. Blie evenmin.

Soms voel ik me een clown. En ik heb een hekel aan clowns. Maar het is gewoon dat het.. alles.. het leven, als je begrijpt wat ik bedoel, zich soms op zo'n manier aan je opdringt dat de enige manier om het te accepteren is door er maar een beetje lacherig over te doen. En als andere mensen dat dan clownesk (dát is pas een mooi woord) vinden.. dan..

Sound of a Gun?

Waar is een blog nou eigenlijk goed voor? Het is een vraag die ik vroeger beantwoordde met: een blog is goed voor MIJ, ik schrijf iets op omdat ik daar zin in heb. Maar ik begin daar steeds meer aan te twijfelen. IK kan er wel mee leven als ik niet blog, maar jullie zijn het die dan steeds tevergeefs nog even kijken of ik toch niet al geblogd heb misschien. Eventueel. Dus ik denk dat het er op neerkomt dat ik voor jullie blog. Zodat jullie weer een minuut of 3, 4, misschien 5 iets te doen hebben.

Blogs kunnen dus alleen hoogtij vieren als iedereen zich verveeld. Is dat zo? Hebben wij met z'n allen zo weinig te doen dat we dan maar blogs gaan lezen? Zijn wij collectief bored to death?

Ik denk het wel. En daar is weinig tegen te doen. Verveling is een van de vervelendste dingen (haha) die er zijn. Nog vervelender zijn, in willekeurige volgorde:

- Huiswerk (beetje afhangend van het vak trouwens)
- Vermoeidheid
- Een splinter in je voet
- Een kapotte geluidsinstallatie
- Rolletjes witlof met ham eromheen
- Het gerucht dat er een nieuw album van je favoriete band bijna uitkomt, maar dat het dan toch niet waar blijkt te zijn, of toch wel, niet helemaal zeker, misschien. Dat is pas vervelend.

Nou goed, zoals je ziet is verveling eigenlijk helemaal niet zo erg! Het kan veel erger! Bijvoorbeeld als je favoriete band misschien een nieuw album uit gaat brengen maar als het niet helemaal zeker is of misschien toch wel, ofzo. DAT is pas vervelend. Trouwens, de volgende keer dat je je verveeld mag je mij bellen of smsen, of dingesen, weet ik 't. Mailen. Schrijven. Faxen. Allemaal toegestaan. Echter, niet verplicht. Je mag ook ándere mensen bellen of smsen of dingesen of faxen of mailen of schrijven. Maar daar heb IK niks aan. Dus dat vind ik een minder goed idee.

Soms ben je bloggen wel eens zat. Soms niet. Nu wel. Ik, tenminste. Kijk, voor JULLIE is het geen moeite, jullie hoeven het alleen te lezen. Maar wat je hier nu leest heb ik wel allemaal op moeten schrijven. Dat wist je natuurlijk wel. Maar wist je ook dat het mij soms moeite kost om nóg iets te verzinnen, om nóg iets op te schrijven? Wat je hier leest is niet allemaal zomaar vloeiend opgeschreven, maar met haperingen, pauzeringen, even de hond uitlaten tussendoor, en ik heb nu ook geen flauw idee meer waar het begin over ging eigenlijk. Oja, dat was het.

En dan is het nu tijd voor een raar idee van mij. Eehm, even een raar idee verzinnen hoor. Wacht. Geduld.. het wordt verwerkt..

Oke. Komtie. Maar dan moeten jullie wel even meewerken.

Het lijkt me grappig als iedereen nu een andere broek aan gaat trekken. Ik bedoel, dat jullie nu naar je kast met kleren toe lopen en een andere broek pakken en die aandoen. Als je dat doet hoor je er pas écht bij. Waarbij? Bij de trouwe bloglezers, natuurlijk. Bij de harde kern. Bij de groep.

Dat betekent ook dat je bepaalde privileges krijgt. Op deze blog dan. Wat voor privileges, daar moet ik nog even over nadenken. Maar ga er maar vanuit dat je er iets mee opschiet als je nu een andere broek aan gaat doen.

En wie wil dat nou niet?

(Ik! Ik! Wij allemaal niet! Laten we de blues zingen..)

Hangman

Een prijsvraag uitschrijven voor wie er meegaat naar Haarlem, zoals ik voorstelde in een comment op mijn vorige post, is overbodig. Iedereen had kunnen zeggen dat hij of zij mee wilde. Er zijn drie mensen die gezegd hebben dat ze mee zouden willen eventueel.

Mieke, Maaike, Miriam.

Uitstapjes naar een dinomuseum, gefinancierd worden door de Donald Duck, zijn blijkbaar zeer gewild bij de doelgroep 'meisjes met een M'. Dat is een interessant gegeven waarnaar (vind ik) onderzoek gedaan zou moeten worden. Maar ik ben te lui om dat onderzoek zelf te doen.

Maar goed, ter zake. Er kan maar één persoon (gratis) mee; daarom heb ik besloten te loten. Dat is eerlijk en weinig werk. Het enige probleem is dat het misschien dat ik niet heel makkelijk kan bewijzen dat ik eerlijk geloot heb. Daarom heb ik het gehele proces vastgelegd met mijn trouwe cameraadje (woordgrap = applaus).

Stap 1: De lootjes zijn gemaakt.















Stap 2: De lootjes worden gevouwen en in een hoed gedaan. Ja, ik heb een hoed. Kijk, ze zitten er al in.















Stap 3: De lootjes worden geschud. Daar ben ik heel goed in. Kijk: ze liggen anders, nu zijn ze dus geschud en ik had al geen idee welk lootje welke naam bevatte, maar nu is het mij al helemaal een raadsel. En dat is ook de bedoeling.















Stap 4: Ik kies een lootje. Het lootje waar ik het meest mee heb? Het lootje dat mij het meest aanspreekt? Nee. Het lootje dat het dichts bij mij ligt? Ook niet. Of misschien wel. Gewoon een willekeurig lootje. Dat is nog lastiger dan het lijkt, trouwens, willekeurig zomaar iets kiezen. Want als je kiest doe je dat toch bewust. En ik kan mijn ogen niet dichtdoen want ik moet een foto maken. Maar ik doe mijn best - het is redelijk goed gelukt, al zeg ik het zelf. Willekeurig kiezen, bedoel ik, niet de foto maken. Alhoewel er ook niks mis is met de foto. Ik heb alleen een natte mouw. Het regent buiten. Sorry.















Stap 5: Nu begint het echt spannend te worden! Dat was het natuurlijk al de hele tijd - maar ik bedoel, nu is het écht spannend. Van dit moment is alles afhankelijk. Hier draait het toch wel om hoor. Dit is hét hoogtepunt van deze post. Wauw. Daar moeten we even bij stilstaan. Dit wordt het hoogtepunt van deze post. Zit je al op het puntje van je stoel? Zoniet, ga daar dan nu op zitten.

En de gelukkige winnares is geworrrrrdennnnn:















Gefeliciteerd!

Wauw! Ik ben helemaal hoteldebotel! Ongelofelijk! Wat een geluk! Wat een geweldig moment! Ik zou spontaan in lachen uit kunnen barsten! Geweldig! Wat een techniek! Wat een klasse!

Kortom, Maaike en ik gaan naar een of ander vaag gratis dino-museum in Haarlem.

Nu hoef ik alleen nog maar die aflevering van de Donald Duck te vinden waar die bon in zit, want die is dus ehm.. nouja, niet kwijt, ik heb wel een vermoeden waar ik 'm kan vinden. Maar dat betekent wel zoeken in de diepe krochten van de hel (lees: mijn broertjes kamer). Door hellevuur voor een gratis cadeautje in een of ander raar museum in Haarlem. Is het de moeite waard?

JA!

En dan nu nog twee curieuze.. nee, wacht. Drie curieuze dingen die mij overkwamen.

Gisteren wilden de deuren van de trein niet open toen we aankwamen op station Den Haag Laan van NOI (vandaag zat ik trouwens in de trein met een gare omroeper.. die zei het echt tergend langzaam: Den.. Haagggg.. Laannnn.. van Nieuw Oost Einnnnnndde.. Maar dat terzijde.). Het duurde een minuut of 5 voordat een of andere NS-gast met zo'n speciale sleutel de deur open kon maken. In die 5 minuten werden al mijn mede-uitstappers behoorlijk geirriteerd en zenuwachtig. Eentje was een beetje raar en die zei: "Wat nou als er brand uitbreekt? Wat nou als er brand uitbreekt?". Een ander begon te schelden op de NS. Zo makkelijk, om de NS de schuld te geven als het ook de schuld van de NS is. Onder mijn niveau.

Ten tweede: vandaag ging ik een spreekbeurt houden en ik werd tijdens mijn eigen spreekbeurt 4 keer gesmst. 4 keer. Je kan ook moeilijk tijdens een heel ingewikkeld en uiterst interessant verhaal waarbij iedereen aan mijn lippen hing (not) opeens aan je mobiel gaan zitten kloten, dus.. maar.. hallo, 4 keer! Dus toen ik klaar was ging ik snel kijken wie dat allemaal waren, en het bleek dat het maar 1 smsje was - alleen stond dat ding op herhaal ofzo, dus ging ie elke keer opnieuw zo'n geluidje dingesen. Oja, inmiddels is dus mijn nieuwe mobiel in bedrijf, hij doet het, het nummer is overgezet enzo, ik ben weer modern op telecommunicatief (lastig woord) gebied. Die instelling staat nu (uiteraard).. anders. Maar het was wel uiterst irritant. Niet erg hoor, Maaike. Mijn eigen schuld. Maar toch raar.

Ten derde: toen ik naar het station liep zag ik drie zwanen opstijgen uit het water. Misschien weet je wel hoe dat gaat - ze nemen een enorme aanloop waarbij ze het water nog aanraken en toch al flapperen en dan gaan ze langzaam de lucht in. Overigens haalde maar één zwaan het om ook echt op te stijgen (of misschien hadden die andere twee geen zin meer). Ik vraag me af of ik daar wat in moet zien, of dat een symbool is voor iets, of dat het gewoon drie zwanen waren die zin hadden om te vliegen (maar dat twee van de drie toch maar niet wilden ofzo).

Nou goed.

Oja. Hoogtepunten zijn vervelend. Daarna kunnen er alleen dieptepunten komen.

Fool-proof?

Fenna haalt het in haar hoofd om mij te beschuldigen van slechte smaak.

Dom, dom, dom. Ze zou toch beter moeten weten.

Lees Fenna's blog. Nu. Kom op. Lees het.

Ik zei toch.. ooh, moet ik het quoten voor jullie? Het is toch ook ongelofelijk he, hoe lui jullie zijn.. goed, goed. Vooruit.

Er staat nu een gaar spaansachtig liedje op. Plien.. wtf is dit voor liedje? Ow, plien weet het niet. Ow.. Jesper heeft het gestuurd. Jesper, je hebt geen smaak.

Verontwaardigd en verdwaasd heb ik een uur lang rondgescharreld in de vooronderstelling dat ik, na een tijdje, toch wel op een manier zou komen om wraak te nemen. Wraak is zoet, zeggen sommige mensen. Ik vind het bitter, maar ik hou wel van bitter. Zo is pure chocolade (en dan bedoel ik écht pure) ook lekkerder dan.. andersoortige chocolade. Zo is Bitter Lemon lekkerder dan bijvoorbeeld Sprite. Je kan het echter ook overdrijven (grapefruits, om maar iets te noemen). Dus het is zaak om mijn wraak bitter te laten zijn maar niet TE bitter. Enige probleem dat overblijft is waar die grens dan ligt.

Ik heb die blog van Fenna nog 's herlezen en het is eigenlijk.. ja, ik denk dat je wel kan zeggen dat het nogal cru is opgeschreven, zonder enige vorm van subtiliteit (natuurlijk is dat juist grappig, maar het grappige element negeer ik nu even).

Nou goed. Als je Fenna's blog gelezen had, had je ook gezien dat ze aanbiedt om mensen die er minder goed uitzien dan zij de standaard vindt een geweldige make-over te geven. En ik quote:

Het is leuk om rare, vieze en lelijke mensen te re-stylen... en even later:
Wij wachten nog op een opdracht, dus voel je jezelf vies en lelijk, meld je dan bij ons aan en dan restylen we je!

Nou heb ik toevallig nog een foto van Fenna zelf.. even kijken.. waar heb ik dat kreng ook alweer..

Aha! Nou, wat vinden jullie? Is dat een geschikte kandidaat of niet?

Nouja, jullie mogen zelf luisteren, het ging over dit nummer. Is echt geen slechte muziek, hoor. Hóór.

Maar goed, na het begin van wat ongetwijfeld uit zal lopen op een smerige bloorlog (haha, wat een woord, haha) tussen Fenna en mij (die haar misschien wel zal stimuleren om meer te bloggen, wat dacht je daarvan?) heb ik nog één ander ding te melden.

Ik kan gratis naar een museum in Haarlem waar een tentoonstelling is over.. Dino's enzo. Ja, zo staat het in de Donald Duck, dino's, ik hou niet van het woord dino maar het staat er. En.. nouja op vertoon van je Donald Duck clubpas kom je er gratis in MAARRRR.. dat is niet alles!

Je krijgt ook een cadeautje ofzoiets bij het winkeltje! Gratis! Een cadeautje! Wow!

Dus wie gaat er mee naar Haarlem?

Alle beledigingen in deze blog zijn onbedoeld en niet doordacht. Neem het met een korreltje zout. Nee, wacht. Drie korreltjes zout.

A mi te gusta..

Vandaag moet ik extra lang bloggen van Miriam. Ze vindt dat ik elke dag hoor te bloggen omdat iedereen dat van mij nou eenmaal verwacht. Bovendien moet het over HAAR gaan. Ik moet over háár bloggen. Dat heeft ze zelf verzonnen. De arrogantie straalt er vanaf, maar goed, ik zal mij houden aan de opdracht.

Miriam.

Nou, goed, eerst moet ik misschien uitleggen wie Miriam precies is, voor diegenen die dat niet weten.

Miriam is Miriam.

Nou, ok. Nu weet iedereen gelukkig wie Miriam is. Werd wel tijd, want Miriam comment toch wel met enige regelmaat op mijn blog. En ik vind persoonlijk haar bijdrage meestal (ik wil niet zeggen áltijd, maar toch zeker in de meerderheid van de gevallen) wel geestig. Zelf heeft ze wel eens geklaagd dat er nooit iemand reageert op haar comments. Soms is het leven hard. Aan de andere kant, ik kan hier natuurlijk wel even een oproep doen (aan alle oplettende lezertjes) om voortaan een beetje te reageren op Miriams comments, want dat vind ze zo fijn. Zoveel moeite is het nou ook weer niet. Dus dan doe je dat toch gewoon even? Ah, kom op joh!

Miriam is niet echt een goed onderwerp voor een blog. Er is natuurlijk een groot risico dat ik haar zwaar beledig door een of andere opmerking te maken die ik beter voor me had kunnen houden. Zelfs dit opschrijven is al niet écht handig, want het impliceert dat er iets is dat ik voor me houd en dat er dus iets is waarmee ik haar zou kunnen beledigen wat inhoudt dat ik vind dat er iets mis is met Miriam. Is de verwarring inmiddels compleet? Je kunt dus ook iemand beledigen door te zeggen dat je iets niet gaat zeggen. Mooi is dat. En dat terwijl ik haar juist níet wilde beledigen. Ik haat taal.

Nou, ok. Haar moeder werkt bij het NFI, het Nederlands Forensisch Instituut. Verder weer ik daar niet heel veel vanaf, want het verhaal dat haar moeder ging vertellen werd nogal snel afgekapt door Miriam's zus, die trouwens in een donker, duister, obscuur verleden nog iets gehad heeft met Daan, die weer een hele goede vriend van mij is. Waarom leest Daan mijn blog eigenlijk niet? Maar als ik die vraag ga beantwoorden gaat het weer niet over Miriam, en dat kan dus niet. Wat een problematiek.

Verder.. nouja.. oja! Ik kan jullie allemaal aanraden te vragen of Miriam een broodje gezond voor jullie wil maken, want dat kan ze heel goed klaarmaken. Ik hoop dat deze oproep een grote vraag naar broodjes gezond van Miriam oproept, waardoor ze uiteindelijk een eigen broodjeszaak kan openen. Op het Julianaplein. Ik weet niet of haar dat leuk lijkt, maar míj lijkt het wel wat. Vooral omdat ik dan natuurlijk voortaan gratis broodjes gezond kan eten omdat ik gezorgd heb voor haar toekomst door hier in mijn blog haar broodjesgezondklaarmaakkunsten aan te prijzen.

Ga ik te ver? Nee. Ik ga bijna nooit te ver. Soms wel. Iedereen gaat wel eens te ver. Over wie hadden we het ook alweer? Oja, over Miriam. Ja, die gaat ook wel eens te ver, denk ik. Alhoewel - dat hangt af van wat je verstaat onder 'te' en 'ver' en 'gaan'. Dus eigenlijk is die hele uitspraak onzinnig. Je kan net zo goed zeggen dat Miriam nooit te ver gaat. Ik laat het in het midden (in het midden waarván?).

Eh, goed, en verder.. heb ik eigenlijk weinig te zeggen over Miriam. Ze heeft wel een goede muzieksmaak. Een beetje een wonderlijke kledingsmaak, maar smáák, daar valt niet over te twisten. Ze gebruikt Firefox in plaats van Internet Explorer. Ze gaat uit in Pijnacker. Ze slaapt op zolder bij Opa. Ze is grappig, maar ik kan me ook heel goed indenken dat je haar soort humor absoluut niet kan waarderen. Net zoals je mensen hebt die míjn soort humor niet waarderen. En je hebt óók nog mensen die absoluut humorloos zijn en als gevolg daarvan de wereld totaal anders zien. Die mensen zijn meestal niet zo aardig.

Is het nou genoeg? Moet ik nog meer vertellen over Miriam? Willen jullie nog meer weten over Miriam?

Oja, het is ook Miriam die niet wist hoe je apocalyptisch schrijft - en daarom schreef ik dat een paar keer fout in mijn blog, snapt iedereen dat ook weer. Dus nee, Jean, ik was niet dronken. Ik maak geen spelfouten als ik dronken ben.

Ik maak trouwens nóóit spelfouten. Ik let soms gewoon niet zo op.

Ik ga nooit meer mijn schuur in.

Hm.

O.

Ja.

Het is nu 4:05...

En wij weten niks.

Wij = Plien en Jesp.

Shit.

Beetje jammer.

Haha, Kevin en Fenna..

:P

Ben benieuwd hoe dat verder gaat.. maar dat is iedereen. Wie is daar nou NIET benieuwd naar? Diegene is een ezel. Een rare knakker. Een vreemde snuiter.

Willen jullie een verklaring voor dit gebazel? Krijgen jullie niet.

Pech.

Of misschien wel, van Jesper..

Haha, dacht je dat? Dat kan je wel vergeten.. veel te veel moeite, alles uitleggen. Kost teveel tijd, en het lukt toch niet - je kan het beter bij voorbaat opgeven. Sommige mensen snappen het al en sommige mensen zijn te dom om het ooit te snappen. Zo zit het nou eenmaal.

Dus.

Tja.

Bier.

Amstel en Grolsch. Wat stemmen jullie?

Grolsch is gewoon beter, geen twijfel. Hallo.

Amstel is gewoon beter, geen twijfel. Hallo.

Wacht even.

Plien vindt Neil Young Unplugged wel ok. Kijk, dat is al een goed teken.

Waarom staat er tussen ongeveer elk zinnetje een regel wit?
Oh dat is de wachttijd tussen het getypte ofzo.. Hm.

Nee, we typen omstebeurt. Dus elke witregel betekent dat de ander weer gaat typen, snap je.

Nee niet overal. Hm.. maar meestal wel.

Precies.

Genoeg?

Hm.. Jawel.

Ok.

Jericho

Het belangrijkste is dat je een goed verhaal hebt.
Zoals de Amerikanen dat zeggen: it's important to get your story straight.

Daar zit wel wat in. Het maakt niet uit wat er gebeurd, maar het maakt uit hoe het overkomt op de rest. Mensen die ergens niet bij waren hebben op z'n hoogst een vermoeden en zijn geheel afhankelijk van wat aan hen verteld wordt. En één verhaal kan je op een miljoen manieren vertellen. Ja, ik heb het geteld en wat blijkt: het aantal mogelijkheden is precies één miljoen. 1.000.000 manieren. De keuze is dus gigantisch maar beperkt.
Kortom, alles wat je meemaakt en wat eigenlijk niet zo wenselijk is, kan je proberen af te zwakken, weg te moffelen, te onderschatten, je kan het accent net op andere dingen leggen, je kan de aandacht afleiden door een ander onderwerp aan te snijden. Op al deze manieren kan je een werkelijke gebeurtenis omvormen totdat je een voor jou wenselijke variant gevonden hebt. Natuurlijk is dat niet altijd de wenselijke variant voor ánderen. En daar ligt precies het probleem.
Wanneer is het liegen, als je de werkelijkheid op tientallen (100.000 tientallen) manieren kan interpreteren? Is er dan nog wel zoiets als liegen?

Misschien wel, maar ik vind het leuker om te concluderen dat liegen niet bestaat.

Dit is nog niet genoeg voor één blog. Oja. Je moet even kijken naar de quiz die Maarten (Metetrten) gecomment heeft op de vorige blog. Dat is wel de moeite waard namelijk.

En verder? Verder? Verder moet je iets downloaden van The Offspring, want daar ben IK voor in de stemming. Ja, je leest het goed. JIJ moet het downloaden want IK ben er voor in de stemming. Soms is het oneerlijk. Niet altijd. Soms moet je gewoon inboeten. Je overgeven aan de wil van iemand anders. Niet heel vaak - maar soms moet het. En nu ga je dus The Offspring downloaden, maar één nummer. Self Esteem of Can't Repeat of Staring at the Sun. Je mag zelfs nog kiezen.

Kiezen, dat is pas lastig. Als je niet hoefde te kiezen zou het leven EEN STUK makkelijker zijn. En saaier. Maar wel makkelijker. Kortom, dan zou het leven lijken op de belastingdienst. Niet leuker maar wel makkelijker.

Denk daar maar eens over na:

Het leven is één grote belastingdienst.

P.s.: Zoek Hitler!

Buttonbazar

Ik heb vandaag iets nieuws gedaan. Iets dat ik nog nooit eerder gedaan heb. Ik wil niet zeggen revolutionair, maar het is echt revolutionair.

Tandenpoetsen met een zonnebril op.

Je moet het ook maar eens proberen. Het heeft namelijk gewoon als voordeel dat je niet verblind wordt door je schitterend witte tanden, die je uiteraard hebt omdat je poets met Colgate. En verder staat het gewoon ontzettend cool - hoef je je niet te schamen als je in de spiegel kijkt. Niet dat je daar reden toe had, want iedereen die dit leest (en, NB, dus mijn vriend of vriendin is) ziet er geweldig uit. Echt. Haha.

Kan iemand mij er aan herinneren dat ik het oude horloge van mijn opa (dat je op moet winden, dat is echt retro) naar de horlogemaker moet brengen omdat dat bandje te breed.. ik bedoel, te lang.. te groot.. is? Alsjeblieft? Want het is een mooi horloge en hij is ook oud, maar voorál: je kan 'm opwinden. Geen batterijen nodig. Wauw.

Ik heb er vandaag al even over gepraat bij het eten, maar ik wil het jullie toch ook nog voorleggen: Stel dat nu, op dit moment, terwijl je dit leest, iedereen doodgaat behalve jij? Alle mensen, bedoel ik dan. Overleef je het dan?

Als eerste reactie heb je misschien: natuurlijk, ik sla gewoon de ruit van een supermarkt in, geen probleem, als al het eten dáár op is sla ik de ruit van de volgende supermarkt in (moet ik me toch maar eens over die Konmar-vrees heenzetten). Maar het probleem is dat je na een dag ofzoiets geen water (uit de kraan) en electriciteit meer hebt - dus koken moet op vuur, dan kan je niet alles maken. Bovendien bederft alles. Er zijn uiteraard dingen die je lang kan bewaren - waterflessen gaan misschien wel een jaar of 2 mee, rijst blijft ook wel een paar jaar goed, sommige dingen misschien nog wel langer - maar zeg dat na vijf jaar is toch echt alles verrot. En niet alleen in die supermarkten in Nederland die jij geplunderd hebt, maar in ALLE supermarkten over de hele wereld is alles bedorven. En dan heb je dus een probleem.
Als dit gebeurt is het dus zaak dat je minstens binnen vijf jaar met een plan komt om in leven te blijven. Misschien is het wel te doen, als je erg je best doet. Naar een vruchtbare streek trekken en leven van de appelbomen ofzoiets. En je moet ook water hebben, dat is handig. Een beekje. En dan wat vissen ofzo.

Maar goed, stel dat je het fysiek gezien overleeft, dat je genoeg eten kan vinden voor jezelf (en Ollie!). Zou je het psychisch gezien uithouden in je eentje? Wat is het nut van het leven als er niemand is om het mee te delen? Kijk - als je nou nog met z'n tweeën over bent, dan is het een heel ander verhaal, vooropgesteld dat het (in mijn geval dan) een vrouw is. Dan kan je Adam en Eva spelen. Dan kan je de bijbel schrijven (en als je dat een beetje handig doet kan je zorgen dat je aanbeden wordt tot het eind der tijden). Maar in je eentje?

Dus daarom kom ik tot de conclusie dat je omgeving, andere mensen dus, in elk geval een belangrijk deel van de zin van het leven zijn. Zelfs als ik naar een hutje in Ierland verlang is dat niet om daar eeuwig te blijven - het is om er een jaar te blijven, misschien korter, misschien langer, en dan weer terug te komen.

Ik heb jullie nodig en jullie mij, niet alleen mij maar mede mij, je kan ook zonder mij maar.. wacht. Kortom, groepsgedrag is essentieel voor de mens. Grappig. Zonder groepen zou de hele wereld vergaan.

(Wat een apocialistische blog!)

Succes met..

Als het nu niet zo laat zou zijn, zou ik gewoon een hele blog schrijven hoor. Maar jullie moeten nog éven geduld hebben tot morgen, mijn lieve, lieve bloglezertjes.

Sorry.

Planologie

Als je alle gegevens volledig hebt ingevuld, krijg je binnen 2 weken na ontvangst van je aanvraagformulier een bevestigingsbrief. Hierop vind je de datum waarop je nummer wordt omgezet naar Telfort. Daarna ben je bereikbaar op je eigen nummer via de simkaart van Telfort en heb je de simkaart van je vorige telecomaanbieder niet meer nodig.





















Oja? OJA? OJA? Nou, dan moeten ze dus vandaag bericht sturen. Ik loop nou al 2 weken met een half-kapot mobieltje rond met véél te veel beltegoed en een slinternieuw ding dat perfect werkt ligt hier een beetje te verroesten omdat fucking Telfort niet opschiet met het overzetten van mijn nummer.

Verdomme.

Maar dat terzijde.

Ik heb een eigen wil nodig. Zodat ik niet zo laat naar bed ga als ik op moet staan om half 8 (ok. Dat werd dus 8 uur.). Zodat ik wat meer aan mijn huiswerk doe (ik heb dus serieus gister een uur zitten lezen in dat Middeleeuwen-boek en nu heb ik het verkeerde hoofdstuk gelezen, haha).

Het probleem is niet dat ik niet weet wat ik wil - het probleem is dat ik het gewoon niet dóe.

Hoe kweek je een sterke eigen wil?

En gister sneeuwde het. Hard. Veel. En nu is er niks meer van over. Wat raar. Gister toen ik op de fiets stapte om naar het station te gaan kwam er een man langsfietsen (heel langzaam want het sneeuwde nogal) en die riep naar mij: "Het is vandaag een slechte dag! Een slechte dag. Wat is het slecht." Dus ik riep terug dat ik sneeuw juist wel grappig vond, maar hij zei (heel serieus): "Het is een slechte dag."

Dat heeft me de tien minuten daarna beziggehouden - misschien bedoelde ie wel niet het weer, maar iets anders. Maar uiteindelijk was gisteren niet een speciaal slechte dag. Ok, ik ging wat laat naar bed en ik het het foute hoofdstuk gelezen, maar dat is niet rampzalig. Er is niemand doodgegaan, ik heb al mijn armen nog, mijn huis staat er nog. Dus dan bedoelde 'ie zeker tóch de sneeuw..

Hebben jullie dat ook wel eens, dat mensen die je helemaal niet kent apocilapotiptische dingen naar je roepen?