mouth/heart/mind/lion

blij dat je weet welke muziek past bij de bui waarin je je bevindt
niet dat die bui zo goed is
maar toch

en het was een slechte film
en ik ben teleurgesteld in iedereen die het een goede film vond
zelfs als hun haar niet krult, of wel krult, vergeet dat haar
(maar dat betekent niet dat ze me niet mogen
..bellen ofzo)

en zelfs als iedereen ouder wordt verandert er niks
nouja goed wel een klein beetje misschien, maar of dat nou beter is
nee
- toch -
toch heb ik geen spijt van toen ooit lang geleden

denk ik

en wist je bijvoorbeeld dat als je praat met gekke mensen
- dat kan je namelijk leren -
dat dat dan helpt
- schijnt -

en als je je nagels niet knipt, dat mensen daar aanstoot aan nemen
maar ja, wat maakt mij dat nou uit
domme mensen

de letter u

chocolade & whisky & neolitische muziek dobberen zachtjes door mij en ook al ben ik een dier, ik heb toch kleren nodig & een warm bad en dat alles terwijl het raam om onduidelijk redenen wagenwijd openstaat, midden in de winter. ik zou het dicht doen kunnen.

well, he used to go on ridin' in the daytime
now she gets a ride at night

please remember you are dealing with the human form

ALSOF je hoofd volzit met suikerspin - jeweetwel, suikerspin, bijzonder spul want het lijkt heel veel, maar op het moment dat je het vastpakt krimpt en plakt het ineen totdat er niks meer over is, en dan snap je opeens niet meer waarom je er twee euro voor betaald hebt (gewoon twee stukken metaal) en je het aan een blond meisje gegeven hebt dat nu vrolijk rondhuppelt tussen de botsautootjes en de achtbanen terwijl jij op de tassen mag passen en je niet eens naar de beatles kan luisteren omdat de klerekermismuziek er als een neushoorn doorheen banjert - zo voelen sommige avonden ná avonden.

je bent toch niet gebeten door de grote harige spin die je kamer door sprintte alsof de duivel hem op al zijn hielen zat? en toen je hem ving wapperden je zigeunerrokken en begon mijn blik bij je enkels en stroomde vervolgens naar boven, langs je twinkelende ogen naar het punt waar het topje van je hoofd overgaat in de lucht boven je en dan weer terug, maar intussen was het het begin van het einde

please sir my arms are getting coaaalllder.

en dan thuis bedenken dat iedereen toch iets minder is dan je dacht
maar als je ze tegenkomt doe je weer vrolijk mee.

of je kijkt een beetje naar de grond terwijl je je afvraagt hoe lang iets nog gaat duren. dat gebeurt mij ook wel eens en ik denk dat het op dat soort momenten is dat ik mij zou moeten afvragen hoe het nu eigenlijk verder moet. maar dat doe ik niet en daarom zit er weinig schot in de zaak.

en waarom ik nu opeens een tijdje niks schreef mag ook duidelijk zijn: het gaat een totaal andere kant op dan ik gedacht had en dat verbaast me een beetje. zo schrijf ik nu zonder hoofdletters. het gaat een stapje richting poëzie en dat vind ik stiekem wijverig. bovendien gaat het niet over iets concreets maar eerder over dingen die ik half snap (die ik half zie). dat is interessanter omdat ik dan zelf maar half weet waar het over gaat - en dat is minder interessant omdat ik dan zelf maar half weet waar het over gaat. dat snap ik allemaal best. en toch vind ik dat ik zo nu en dan moet schrijven. omdat ik anders

oke, laat maar. hoe dan ook, hoe het ook zij, het is dus zo. en nu vind ik dat ik er maar weer mee op moet houden en dat ik meer moet schrijven, daarbij het risico lopend dat het echt totaal nergens meer over gaat. sommige mensen worden daar trouwens blijer van, omdat ik dan vage verhaaltjes schrijf en ze me een beetje belachelijk kunnen maken, of omdat ze het gewoon leuker vinden om te lezen. allebei mag. iedereen mag er van maken wat hij of zij ervan KAN maken.

snapjewel?

love me six time baby

Ik ga proberen een kinderverhaal te schrijven. Ik denk dat het gaat mislukken en dat het een duister verhaal wordt. Ik denk dat er een moeder in moet voorkomen. Ik denk dat mijn hoofdpersoon, het moet geloof ik een jongetje worden, een keuze moet gaan maken. Het verhaal begint pas echt met een keuze. Daarna zal het fundament verzakken en gok ik op surrealisme, absurdisme, escapisme, sarcasme. Of er een eind aan mijn kinderverhaal komt weet ik niet.

Eigenlijk zijn wij natuurlijk allemaal een kinderverhaal zonder einde. Of wou je soms cesuren gaan aanbrengen in je eigen leven?

Het is best moeilijk voor mij om te schrijven en tegelijkertijd de neiging te onderdrukken een soort woordspel te beginnen. Ik probeer het nu maar liever zou ik het niet doen. Dat betekent dat het een raadsel is waarom ik het eigenlijk probeer.

Verder niks voorlopig.

we're drinking this cup together

zoveel werk stapelt zich langzaam op in stapels die hoger worden dan mijn bureau lang is - hoger dan mijn kamer groot is, straks past het ook niet meer in mijn hoofd -

van vier dagen engels praten blijk je een soort visioenen te krijgen - alles lijkt ook wat makkelijker, maar dat terzijde - visioenen als verdrinken in een half-Turkse versie van Moulin Rouge op zestienjarige leeftijd -

tweeënvijftig of tweeënzeventig maagden deinen op en neer in een bloeiende tuin van vlees - en waarom zou iemand daarin willen rondwaden -

Het moment dat voorbij banjert

Dus daar zat ik met mijn vreemde minderwaardigheidscomplex op een voetenbankje twintig bladzijden te lezen uit HOWL (en andere gedichten) van Allen Ginsberg; dus daar zat ik in de trein met mijn rillingen en opkomende hoofdpijn en verplichte draagbare telefoon rijdend in de richting van mijn rug naast een vrouw met een spijkerbroek; dus daar zat ik aan tafel met mijn ochtendjas en wild woest schuimend haar en strepen onder mijn ogen en ik at aardappels en kleine maïskolven; dus nu is het licht aan en de muziek aan en Socrates kijkt mij streng aan terwijl ik denk over moslima's en make-up - you're only real with your make-up on - en Bob Dylan en de schoonheid van mijn lakens en het boek dat ik las en het boek dat ik lees en het boek dat ik ga lezen; en zonder mij is het te koud maar met mij wordt het te warm van binnen; en ik wou dat ik in New York woonde of Brooklyn of Memphis of New Orleans omdat het lijkt alsof die namen van die steden hun eigen wereld zijn waar sommige mensen die ik ken goed in zouden passen en anderen niet; en inmiddels realiseer ik me beter dat ik anders ben dan vorig jaar en vraag ik me af of verandering in jezelf niet hypocriet kan zijn terwijl je verandering in anderen wel hypocriet vindt - vooral als het snel gaat -; en wie vraagt zichzelf net als ik af wat er zou gebeuren als ik dit aan iemand zou laten lezen terwijl ik er naast zou staan - confrontatie met geforceerd publiek zal wel niet tot grote successen leiden, want mensen moeten lezen als ze dat willen en niet als ze dat moeten (dat geldt trouwens ook voor luisteren en voelen)

oh wat oncharmant

Sinds niet zo lang geleden, of misschien juist heel lang geleden, gaan weken opeens heel langzaam. Of er gebeurt veel. Tijd gaat niet speciaal langzamer maar met dingen die elke week terugkomen is het net alsof het een máánd geleden is dat ik dat voor het laatst gedaan heb, in plaats van een week.

Ook realiseerde ik me een tijd(je) geleden dat ik ik ben, en dat dat, denk ik, niet zoveel te maken heeft met ándere mensen. Brr. Dat is heel eng en daar heb ik ook niet te lang over nagedacht.

Dit is Jesper met zijn boyband 'Boys on Wheels' en zij playbacken hun single. Ze hebben wel humor, die gehandicapte Zweden.

(Gehandicapte Zweden, die bestaan natuurlijk ook.. dat realiseer je je pas als je zoiets ziet, eigenlijk. Vreemd. Het wordt steeds vreemder hier.)

De reden dat mijn moeder niet in een hotel werkt (ROOMSERVICE!)

Als..

Nee. Wanneer..

Oh, er is natuurlijk altijd tijd genoeg. Maar als de tijd dringt en iets echt móet, en je het meeste haalt uit elke minuut - dat doe ik nu dus duidelijk niet, maar dat kán -, dan valt opeens op hoe ijverig alles om je heen zijn gewone gang gaat.

Ook probeer ik wel eens één ogenblik als eeuwig te beleven. Opzich (ik blijf dat toch maar aan elkaar schrijven, dat vind ik logischer staan), opzich zou het mogelijk moeten zijn, omdat een ogenblik ondeelbaar is, en daardoor dus vanzelf oneindig, maar op de een of andere manier lukt het niet om je daar

(een intermezzo)

Kent iemand die film, "Fellini Satyricon"? Ik stond laatst op het punt om dat boek te kopen, Petronius' Satyricon dan dus, het originele Latijnse fragmentarische boek. Het was 10 euro. Ik vind het dan raar dat zoiets nog geld op moet brengen, bovendien was het wel een dún boekje maar leek het me toch vrij stevige lectuur, dus niet gekocht (het werd het Pnin) - maar het staat op mijn lijstje.
Nouja, niet dat ik echt een lijstje maak, maar het staat op mijn lijstje, net zoals Sartre, Wittgenstein, shit, wat stond er ook alweer nog meer op - Descartes.. ik weet alleen de filosofen nog, de officiële versie is wat gevarieëéërder, natuurlijk. Zo is er ook ergens een lijstje met muziek die ik moet luisteren, met films, met albums die ik wil kopen, met dure dingen, met

(we lezen verder)

aan te houden, je kan niet ophouden met het beleven van tijd. Net zoals je niet op kan houden met zien, met het laten kloppen van je hart, luisteren, met voelen, met ruiken. Ademen, ja, maar daar wordt niemand blij van. Ik heb verhalen gehoord over uitgebreide, geavanceerde vormen van yoga waarbij de beoefenaars zóveel controle over hun lichaam hadden dat ze hun hartritme konden bepalen, net zoals men kan bepalen hoe en wanneer je inademt - maar of dat echt zo is, weet ik niet.
Wel fascinerend, dat soort inzichten, dat het hart ook een spier is die opzich gecontroleerd zou kunnen worden. Net zoals alles dat je ziet zeg maar, licht is dat dóór je ooglens heen moet en dan pas ergens in je oog wordt omgezet in 'zicht', als het ware: wat ik bedoel, wat je ziet is eigenlijk een hele hoop doorzichtige cellen (van de lens van je oog) en daardoorhéén kijk je dan zo'n beetje. Of hoe, en dat heb ik opgezocht, het menselijk geheugen voor muziek 5 seconden lang is.

Ik vind trouwens die protesterende monniken in Birma (of hoe heet dat land, nouja, he, dus) een enorme charme hebben. Volgens mij kunnen zóveel Bhoeddistische monniken nooit ongelijk hebben, met hun sinaasappeloranje gewaden en kale hoofden, tanig, pezig, vastberaden en dan ook nog eens voor meer democratie en openheid, wat een klassiek plaatje.

Jammer dat het allemaal langs ons heen glijdt, de ene dat waait het en de andere niet, de ene dag worden er monniken afgeslacht bij bosjes en de andere dag weer Afrikanen, een of andere orkaan, een overdosis wordt vanzelf een overkill. Aan de andere kant, de vraag is hoe erg het is als er soms eens iemand doodgaat.

JA, dat is een vraag ja. Vrij onbeantwoordbaar omdat alle morele systemen die wij kennen, hoe divers dan ook, vanuit een menselijk perspectief zijn opgesteld, maar toch een vraag, geen belangrijke, ook niet relatief belangrijk, het is tijd voor een muzikale onderbreking en minder komma's,

The whole world is shaking now, can't you feel it?
A new dawn is breaking now, can't you see it?

(Toevalligerwijzerwijs gaap ik nu.)

Kan/Moet/Zal/Wil/Een degelijk onderzoek

Als je wilt weten hoe iemand er uit ziet, moet je zijn gezicht zien. Is dat niet vreemd? Zegt een gezicht echt zoveel meer dan een stuk arm of been? Staartbeentje? Is dat omdat wij al eeuwen, eeuwenlang ons lichaam bedekken maar niet ons gezicht? Als dat zo is, stel je voor dat we ons gezicht wél altijd bedekt hadden, maar onze voeten niet. Hyves vol voeten-foto's. Jaja.

Het zijn van die dingen, he. Nadat je eet gaat er meer bloed naar je maag en darmen, omdat al dat voedsel verwerkt moet worden.
Dat kan je je toch totaal niet voorstellen.

Wat jij vindt dat stinkt - dat is cultureel bepaald. Overigens ook wat je lekker vindt smaken, voelen, wat je er mooi uit vindt zien, alle zintuigelijke informatie wordt cultureel ingevuld. Wat je belangrijk vindt is cultureel bepaald. Wat je aanhebt is cultureel bepaald - dan nog zijn er wel gradaties en variaties, maar alles binnen een bepaald kader.
En de grap is dat je, als je niet binnen dat kader wil passen - en zelfs als je gewoon niet binnen een kader past -, dan plaats je jezelf automatisch binnen een ander kader. Dat zijn natuurlijk geen bestaande kaders waar mensen netjes invallen, die kaders maken wij gewoon omdat dat handig is - we maken ze zelf, als samenleving, als groep mensen, en daarom kan je er nooit buiten vallen. Nooit. Het mentale bereik van de mens gaat voorbij het onbereikbare door het gewoon aan te duiden als 'onbereikbaar'. En dat dat niet klopt en nergens op slaat, en dat niemand daar blij mee is, en dat er ook nog best dingen zijn waar we geen hol van snappen, en dat sommige mensen overal een punt van maken en sommige niet - dat maakt ons niet uit, want het heeft teveel voordelen, de wereld netjes opdelen in hokjes en hoekjes, groepjes, lijnen.

Elke keer dat je iets voor jezelf koopt kan je doen alsof het een kadootje is dat je aan jezelf geeft. Je kan het ook gewoon kopen omdat je het wilde hebben. Het eerste is beter voor je humeur. Je humeur bepaal je zelf maar bepaal je ook niet zelf. Het wordt een soort van extern-intern geregeld, je humeur. Je HUMEUR is gewoon in hoeverre je verwacht dat de wereld op dat moment stinkt of niet. En dat verandert als de wereld anders gaat ruiken. Om de haverklap.

Als soms mensen iets tegen je zeggen, en je verstaat het, maar je zegt tóch: "Wat zei je?", dan ben je bezig je eigen en andermans tijd te verspillen. Aan de andere kant, als je alles elke keer in één keer snapt blijft er niks meer over, een menselijke machine. Daarom verdedig ik soms domme standpunten of doe ik alsof ik geen idee heb wat iemand bedoelt. En jullie doen dat ook. En als dat overlapt, wie weet wat er dán gebeurt: de een begrijpt de ander maar doet alsof dat niet het geval is, en de ander begrijpt de een óók maar doet óók alsof, ik denk dat het dan uitmondt in een eeuwig durend gesprek over niks. Het verzandt (dat is een mooie uitdrukking).

Eeuwig durende gesprekken over niks komen overigens vooral voor met mensen die zichzelf niet kennen. Die zijn te herkennen aan kort stekeltjeshaar met gel, een lijzige manier van praten en een of andere interesse die niemand iets kan schelen. Bovendien praten ze vaak met hun handen, heel druk kronkelen de wijsvingers over elkaar, buigen de pinkjes. Nu ik er over nadenk, vroeger had ik ook stekeltjeshaar met gel. Aan de andere kant, lijzig heb ik nooit gepraat, misschien onverstaanbaar maar niet met mijn handen, en bovendien, je moet ook eerlijk blijven: misschien kende ik mezelf vroeger inderdaad niet. Of misschien is het nog steeds een lange-termijn-project. Niemand wéét dat van zichzelf - jij kan dat ook niet weten, wijsneusje. Je kan het misschien inschatten maar niet WETEN, je kan maar weinig weten, misschien kan je niks weten maar alleen onthouden en combineren en improviseren.

(Wat doen wij nou nog meer naast het onthouden, combineren en improviseren van dingen?)

Hoe dan ook, dat die mensen dan een gesprek beginnen over spelling ofzo, en proberen je ergens in te laten stinken, toe te geven dat je een spelfout zou maken in een bepaalde situatie, zodat ze je uit kunnen lachen terwijl je ze niet eens kent, en hun eigen ego een beetje kunnen opkrikken. Zie je, ik kan beter spellen dan die gast met die groenige jas en dat uit de hand gelopen Beatles-kapsel die daar zit. En dat je zin hebt om ze op hun bek te meppen, maar dat je dat niet doen omdat je er te netjes voor bent - en misschien ook niet zo goed bent in slaan -- waarom doe je dat eigenlijk niet?

Omdat je het risisco loopt dat je je hand breekt, zou je kunnen zeggen. Of omdat je er geen zin in hebt, te lui, het levert lastige situaties op. Maar ik denk niet omdat je het eigenlijk niet WIL. Want stiekem slaan wij het liefst allerlei mensen in elkaar.

Maar meestal blijven we steken in hokjes en hoekjes, groepjes en lijnen. Gelimiteerd door wat andere mensen redelijk vinden en fijn en logisch en de moeite waard en lekker en normaal en nuttig en mooi. En als ik ontsnap naar Ierland, een heuveltje in Ierland, en als ik dan bezig ben mijn houten hutje in te richten, dan is het eerste wat ik er neerzet een bed. De rest interesseert me niet.