Nomad Muse

Ik las oude blogs omdat mij verteld werd dat ik nu beter ben in schrijven.

Ik kwam er achter dat ik waarschijnlijk vrij veel mensen op hun tenen getrapt heb, echt vermorzeld ook, platgedrukt in het plaveisel, platte stukjes vlees met wat bot erin. Aan die mensen bied ik nu mijn excuses aan.

Zo.

Nu mijn zonden mij vergeven zijn - en laten we daar van uitgaan - kunnen wij verder met de orde van de dag. Ik doe vanalles en ik heb nergens tijd voor, en TOCH ga ik dit doen, omdat ik vind dat het nodig is. En waar anders dan op mijn eigen blogje, als ik zelf persoonlijk vind dat het nodig is, hm?

Om wat goodwill te kweken is dit Bob Dylan mét Ringo Starr (met baard) én George Harrison (vrij onopvallend maar toch aanwezig). Dus als je meer van de Beatles houdt kan je letten op eh, de tamboerijnpartij.




Goed. Het is niet echt een geniale versie van 'Love Minus Zero/No Limit', niet zo goed als het origineel op Bringing It All Back Home, zeker niet zo goed als op The Bootleg Volume 5, niet zo grappig en upbeat als op Live At Budokan, niet zo brandend schreeuwerig als op Lovesongs For America, maar hij werkt. En nu iedereen zich weer herinnert dat ik het meeste Bob Dylan CD's heb van iedereen, kan ik verder met mijn.. drukke dingen.

JAWEL.

ECHT WEL.

(tegen wie heb ik het eigenlijk)

Let trouwens even op de laatste vier regels:

The wind howls like a hammer
The night wind blows cold n' rainy
My love, she's like some raven
At my window with a broken wing

Want dat is de mooiste metafoor die je sinds tijden gelezen hebt - vooral als je er even over nadenkt. De liefde van zijn leven als raaf: de wind heeft haar een gebroken vleugel geslagen, en daarom zit ze bij zijn raam, veilig voor het donker, de kou, de regen, de wind. Maar ze blijft een raaf, zelf ook deel van die nacht, ze hoort erbij: als ze zou kunnen zou ze terugvliegen, ook al is het er vreselijk en is ze veilig bij hem. De gebroken vleugel is alles wat haar bij hem houdt en zelfs dat is tijdelijk.
En dat is dan nog maar één interpretatie, maar goed, waarom zou ik jullie daarmee bezighouden - misschien moet je wel naar de WC, en kom je nu te laat omdat ik zo nodig een onzinverhaal moest schrijven.

Zie je, het kan ook best een stuk minder abstract soms.

mistère

chaos kokerellen amfibie theeketel diamanten ring klerenkast hanger kampeerset keeshondje karperverzameling kerosineopslag stoompijp pijptabak bootjes eendjes schommelen zand klimrek tong toneelstuk bloemen bollenstreek kanonnenstreek jaloezie poezie poëzie poezieplaatjes poëzieplaatjes pampers peren bollen appels bollen tering geopolitiek karafaan faraan safraan rijst

(..)

Al deze onzin ZONDER drank (ja). Alhoewel, onzin. Het is erg serieus en artistiek bedoeld.

En dan nu weer verder met de Muppetshow. Of mijn 1966 Bob Dylan bootleg. Of allebei tegelijk, zou dat werken?

Maria (of: Een verhaal over afgunst)

Ik doodde een spin.

Het was niet expres, verzeker ik u. Ik snap ook dat ik dit nader uit moet leggen. Ik voel uw verontwaardiging en haat opspelen. Die meneer Doolaard maakt er een potje van. Die meneer Doolaard vertrapt en verkreukelt moeder Natuur al naar gelang zijn eigen wil. Uw beeld van mij vervormt zich, het verroet en smelt een beetje, kruimelt wat af aan de randjes, schuurt een weinig tegen de zijkant van zijn hokje, zakt een beetje in als een mislukt taartje (ongemerkt maar onvermijdelijk en niet te ontkennen).

De spin zat in mijn haar.

Ik wil met nadruk, met klemtoon, ik wil u klemmend meedelen dat ik absoluut geen hekel heb aan beestjes met meer dan vier poten. Kevers laten mij koud maar ik voel geen afgunst. Vliegen en wespen doen mij niks. Aan muggen heb ik een gegronde hekel, maar dat is de mens eigen. Spinnen zelfs vullen mij met respect. Al vanaf jonge leeftijd is mij van alle kanten toevertrouwd dat het ijverige werkers zijn, die vlijtig hun webben weven: geduldig en nuttig. Beheerst en met mathematische precisie.

Ik waste mijn gezicht met zeep en water. Vóór mij een spiegel. Iets bundelde voor mijn ogen heen en weer en klom toen weer omhoog mijn haar in. Een kleine spin. Elegant en soepel.

Het water stroomde met een draaibeweging het putje van de wastafel in (linksom of rechtsom, afhankelijk van het halfrond waarop u zich bevindt). Mijn handen bewogen al wassend over mijn gezicht, mijn wangen, mijn rechte neus, mijn oogleden benatten zij, alleen de buitenkant, hoewel men zich af kan vragen of de mens wel een binnen- en buitenkant heeft. De spin bungelde aan een onzichtbare draad die van mijn haar naar beneden liep boven een voor hem onpeilbare diepte.

Soms vind ik het leuk om spinnen niet van mijn haar te laten bungelen, maar schep ik meer plezier in het laten bungelen vanaf mijn vinger. Het herinnert mij aan mijn vroege jeugd, schommels in de speeltuin, alles interessant en nieuw vinden in plaats van het meteen te plaatsen in een kader der bekendheid, veel bezig zijn met dieren groot en klein, ook al zegt je moeder dat het vies is om wormen in potjes te doen en dode krabben te zoeken op het strand.

Ik haalde mijn vingers langs de draad waar de spin aan hing. De draad gaf gemakkelijk mee maar bleek niet aan mijn vinger te hechten. Knapte, brak. Het breken gaf een zonder twijfel een onhoorbaar geluid. De spin viel. Vallen naar beneden is soms onvermijdelijk.
In één vloeiende beweging kwam de spin in het water, draaide een half rondje rond het afvoerputje en verdween uit zicht.

Dat alles zo snel dat ik mij bijna afvroeg wat een moment is.

Het water stroomde verder alsof er niks gebeurd was. Ik keek een tijdje naar mijzelf in de spiegel.
Zelfverklaard woordgod spinmoordenaar.
Ik draaide de aan kraan zodat het dodelijke kolkje verdween en sloot de deur achter mij.

In mijn eigen kolk van gedachten en fantasieën houdt de spin zijn adem in. Hij sluit zijn poten om zijn lijf zodat hij met verbazingwekkend snelle vaart de krochten en bochten van de pijpleidingen doorstroomt. Eenmaal uitgekomen in het riool trekt hij zich op aan een uitstekend stukje steen. Het is donker en krap, een kleine ruimte. Daar rust hij uit en droogt hij zich. Het bevalt hem. Vaak genoeg worden er vliegen en muggen meegespoeld met het rioolwater. De eenzaamheid deert hem niet. Hij kan rustig nadenken. Hij wilde dat hij dat ene boek nog eens kon lezen.
Hij is tevreden.

Dit komt nu in mij op

Ik had een droom over het binnengaan van een kamer.
(Dat klinkt misschien vreemd, maar als je je bedenkt dat sommige mensen dromen over deze blog, of over niks, dan valt dat misschien toch wel weer mee.)

NEE! NEE!

Hoe dan ook, de droom ging over het binnengaan en zien van een kamer. Hoe neem je een kamer in je op? Als je in een kamer bent kan je nooit álles in één keer zien, en toch weet je hoe een kamer eruit ziet. Je onthoudt het. Je voelt het aan. Ruimtelijk gezien. In mijn droom lukte dat niet meer.
Ik ging de kamer binnen en ik wist niet waar ik was - als het ware - ik was verdwaald in ruimte. Ik kon het niet meer in me opnemen. Het herinneren van de kamer ging per muur, en als ik bij de derde muur was, was ik de eerste alweer vergeten. Zodoende is niks statisch, je moet er maar op vertrouwen dat de vloer blijft bestaan bijvoorbeeld, je probeert je te concentreren, het mislukt, je probeert het en het mislukt, je probeert het..

Als je iets probeert en het mislukt geef je het op, maar opgeven om jezelf te plaatsen in een ruimte kan niet, dus dan ben je mooi de lul. Jaja. Dat was ik dus. Het was geen fijne droom. In het echt draait niet alles om zijn eigen as met 100 kilometer per uur en is het dus beter te doen.

Potje vrij associëren?

BIZAR

Bizar, bij bizar denk ik aan Mieke, die zegt dat woord op een leuke manier; ik denk aan een bazaar, ik denk aan die Franse rommelmarkt met dat restaurantje er middenin, je kon daar een fontein kopen, ik denk aan clowns (die zijn bizar!) - enge clowns, clowns zijn altijd vrij eng - vooral met veel witte schmink, Bob Dylan en tegelijkertijd Pijnacker, er zit een 'z' in bizar en dat is een letter die niet zoveel voorkomt (maar ook weer niet zo weinig): Scrabble: nog een keer Frankrijk, maar dan het vakantiehuisje van mijn tante waar ik een keer won met Scrabble omdat ik in één keer al mijn letters uitlegde en het woord 'baronnen' vormde, creëerde, ik, een Woordgod, een..; ik moet mijn tanden nog poetsen (dat is zomaar tussendoor); waarom belde Ruben Vet mij opeens op om het over niks te hebben? Hij geeft misschien een feest over anderhalve maand en hij wilde weten.. hij wilde niks weten, hij vroeg het alleen..

& sometimes or another, things will fall in their place & michael and robbert will dance to your own music & nobody will take notice, it's all very normal..

NEE! NEE!

Hoe het ook zij, zei, zij, ZIJ, ik wil het er verder niet meer over hebben. Beschouw dit als een..
Niet dat iemand dit echt gaat 'beschouwen' of plaatsen in een breder kader of..
Waarom doe je iets als je weet dat..
Iedereen weet wat ik wil zeggen en wat ik denk, dus kan iemand mijn zinnen afmaken for fuck's sake!

(einde, einde, stop met lezen)

All the things that you should

Maar hij zet wel goede koffie.
(Te sterke, misschien.)

Unknown lands of the known

I need fuel

Temperature

Oxygen

Semi-requiem for the Carpenters

HOLY SHIT!

Kan dat?

Dat je bijvoorbeeld een fout maakt die je niet meer kan herstellen? Daar heb ik nog nooit aan gedacht! Wat nou als alles wat je doet, of sommige dingen die je doet, gewoon zo zijn zoals ze zijn en niet meer..

HOLY SHIT! Als dat zo is betekent het dat tijd ook echt loopt, dat de klok tikt -

Acties hebben gevólgen?
Beslissingen hebben consequenties? (Gevolgen en consequenties betekent precies hetzelfde? Welk woord is dan beter? Of kan je dat niet beoordelen, objectief óf subjectief? Ik vind consequenties leuker, dat heeft een q. En het klinkt alsof je jezelf er nog enigszins uit kan lullen, daar hou ik van geloof ik ik ik ik ik ik heb net vijf keer 'ik' getypt zonder dat ik het door had.)

Moet je dan ook NADENKEN voordat je iets DOET of ZEGT? Maar ik doe dat nooit, ik lul altijd maar wat in het rond, oh crap, OH CRAP.
Dat is dom.
Jézus, dat is dom.
Volgens mij ben ik dom.

Then again, volgens anderen 'praat ik als een "profesor" met moeilijke "worden"'. Hmhm. Uh-uh. Yeye. Maar ik wil helemaal geen professor worden, en ik wil helemaal geen moeilijke woorden zeggen, ik wil zeggen wat ik nodig vind (toch?) en doen waar ik zin in heb (ja?)..

Ik wil doen waar ik zin in heb, is dat dubbelop?

Wil ik luisteren naar de muziek waar ik naar luister? Wil ik zijn wie ik ben? Kan ik dat veranderen? Kan ik een verhaal schrijven? Wat zou er gebeuren als ik serieus zou proberen een nummer te schrijven? Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Schrijf ik dit alleen maar of besef ik ook echt wat ik schrijf en verandert het iets? Wat is besef überhaupt? Is er een Nederlands woord voor 'überhaupt'?

Waarom voelt het alsof er een laag isolatiemateriaal tussen mij en 'de wereld' zit?
(Is dat de whisky? Misschien.)

Is spellingscontrole niet het meest domme dat er bestaat?

He. Eindelijk een blog waar ik zélf tevreden mee ben. Een blog vol vragen zonder antwoord, het lijkt het leven zelf wel. Kan je je voorstellen dat ik dit nu zit te typen?

Het licht in de kamer is aan. Het raam staat open maar het rolgordijn (zwart) is dicht (gedeeltelijk). Ik zit op een stoel. Er staat een glas whisky (The Balvenie, DoubleWood (d.w.z. gerijpt in twee tonnen, een 'traditional whisky oak'-ton en daarna in een 'original sherry oak'-ton, waardoor het een soort gelaagde smaak krijgt), nog een klein laagje over). Het glas whisky staat op een kladblok (notepad, zeg je dan in het Engels). Ik draai Bob Dylan - "Before The Flood", een live-album (1974). Het nummer 'Ballad Of A Thin Man'. Het is niet z'n beste live-album, maar toch vrij goed en wél met The Band - hij schrééuwt de lyrics bijna, vrij intens (dat is een raar woord). Ik typ met m'n handen vrij dicht bij elkaar, vrij snel maar ik maak veel fouten - die ik dan weer verbeter, natuurlijk. Anders wordt dit onleesbaar.

Mijn moeder roept, mijn gedachtegang onderbroken. Ik zou cartoons moeten maken (als ik kon tekenen helemaal!), maar zolang ik dat idee niet oppik (ik zie mezelf wel achter m'n bureau zitten tekenen eigenlijk, in plaats van studeren ofzo.. OH! dat ik net NU met dat idee moet komen, als ik woensdag een tentamen heb) moet je deze strip checken.

(Ik heb wel eens, één keer, een strip gemaakt, trouwens, en gepost op deze blog. Even.. zoeken.. wie wat bewaart die heeft.. wat? Bah, hij is lame, ik zou grappigere strips moeten kunnen maken. Aan de andere hand, mijn beste grap heb ik al jaren geleden gemaakt, is mij laatst toevertrouwd. Olé vooruitgang!

EST 1892

Binnen de grenzen van het redelijke (links en rechts twee dubbele duidelijke lijnen) speelt ons leven zich zo ongeveer af. Het zoekt zich een weg langs obstakels, wringt zich tussen wat problemen door, bots vrij regelmatig links EN rechts tegen de dubbele lijnen aan, pikt onderweg nog wat op aan kennis, stoot een paar keer het hoofd en valt uiteindelijk in het ravijn der vergetelheid. Een beetje zoals Pac Man misschien.

Schrijvers, muzikanten, wetenschappers en andere belangrijke mensen hebben lak aan Pac Man en doen waar ze goed in zijn. Dat is fijn, maar dom. Je kan namelijk ook gewoon niks doen en wachten tot andere mensen iets doen. En dat is wat ik doe. Dat is wat wij doen. Op onze luie reten zitten en wachten tot iemand anders iets geniaals bedenkt of doet, en daar dan schaamteloos gebruik van maken.

Geniale dingen moeten namelijk gedeeld worden, dat is zo ongeveer de enige universele regel in ons menselijk universum. Geniale dingen deel je, die hou je niet voor jezelf - dan krijg je een beetje Frankenstein, namelijk, en bovendien kan je er dan niks aan verdienen. Boeken schrijven voor jezelf, waarom zou je? Muziek maken voor jezelf, waarom zou je? Iets uitvinden voor jezelf, waarom niet, maar daarna wil je toch ook dat andere mensen er gebruik van kunnen maken, toch? Jaa.

Nouja, hoe dan ook. er zijn dus wat mensen die met hun hoofd boven het maaiveld uitsteken (en vreemd genoeg zijn dat nooit de mensen waarvan je denkt: jezus, die hebben een saaie naam) en de rest van ons, wij houden ons hoofd onder onder het maaiveld.
Daarom hebben oude mensen vaak rugpijn - dat is daarom.
Wij stellen niks voor, wij zijn massa. Dat is vervelend, want eigenlijk wil ik wel graag niet-massa zijn. Maar dat schiet niet op, want dat willen we allemaal wel en tada: massagedrag.

Catch 22.

Een maaiveld, dat is volgens mij het veld waar je, als boer zijnde, gras op laat groeien.

En ach, als je er over nadenkt is 6 miljard ook maar 6000×1000.000, toch?

Driehoekig kauwgompje

Ooh, vergeet even al die andere dingen en lees. Lees dit. Hier. Lees het. Hier. HALLO.

Oke, nou, nu ik de onverdeelde aandacht even heb weet ik eigenlijk niet precies wat ik er mee moet. Heuhh, tja. Ehh.

Je zou toch denken dat ik na zo'n relaxte vakantie helemaal propvol ideeën zit, geïnspireerd, blij om weer eens wat te schrijven..

Deze vakantie heeft mij mentaal uitgeput! Máah!

Mannen die dan zo bedenken dat ze een roze shirt aan moeten, en dat ook echt doen - om mannelijker over te komen.. wist je dat daar een hele redenering achter zit?
Iedereen weet dat een roze shirt meer iets voor vrouwen is, want roze is nou eenmaal een vrouwelijke kleur (waarom eigenlijk, hoe kan dat eigenlijk? nouja, dat is te moeilijk). Dus eigenlijk zou je verwachten dat geen enkele man ((die mannelijk wil overkomen)) het in z'n hoofd haalt iets aan te doen dat ook maar IETS met roze te maken heeft. Een man met een roze shirt zou logischerwijs een verwijfde man op zou leveren.
Máár dat het verwijfd staat is júist de bedoeling: zo kunnen deze roze mannen bewijzen dat hun mannelijkheid zelfs een roze shirt overstijgd, dat er absoluut niet aan te twijfelen valt aan hun man-zijn, dat ze zelfs zo'n zware last met zienbaar gemak kunnen dragen. Het is zo'n beetje het equivalent van rondlopen met een zwaard door je been ofzo. In elk geval is het even fijn om naar te kijken.

Expres iets aandoen dat geen enkele man staat om te bewijzen dat je een echte man bent, dus. Soms werkt dat misschien, maar met roze shirts werkt dat gewoon niet. Of roze blouses, dat is nog erger eigenlijk. Het ziet er gewoon niet uit. Omdat roze lelijk is. De kleur is lelijk bij mannen. HET IS LELIJK. En - al die populaire gastjes van een jaar of 15 met een roze polootje en een brommer (want ze zijn nét 16), dat is zo, zo fout, zo..

(Binnenkort schrijf ik wel weer wat anders)