And you take and you take

Vroeger beet ik op mijn nagels.

(Als ik zo begin kan je daaruit vanalles afleiden. Ik heb het over iets dat zich plaatsvindt in het verleden - dat betekent dat het heden en de toekomst vrij weinig te bieden hebben. Op dit moment, bedoel ik. Om over te schrijven. Bovendien benadrukt de anekdote-achtige opbouw het feit dat het daaropvolgende totale onzin wordt. Verder gaat het over een persoonlijke kwestie, dat laat weer eens zien dat ik veel te veel met mezelf bezig ben. Blijkbaar speciaal met mijn nagels, wat wijst op eventueel ondermatig gitaarspel of nagelknippen in het nabije verleden of de nabije toekomst.
Maar waarom zou je überhaupt iets willen afleiden? Misschien is het beter om niks af te leiden, niet teveel na te denken, gewoon een beetje door de woordenbrij glijden, muziekje erbij, de helft skippen, enzovoorts.)

Ondanks al dat nagelbijten heb ik geen lippen als Mick Jagger.
(Waar doe je het dan nog voor eigenlijk? Je werkt er zo hard voor, maar nee, maar nee!)

Denk je niet dat het geheim van Mick Jagger in zijn lippen zit? Zoals soms de kracht van een koning in zijn paarse haarlok zit, in Griekse mythen?
We gaan die theorie niet testen - want dan zouden we Mick's lippen los moeten scheuren van zijn gezicht, en dat wordt duidelijk een rechtzaak - maar stiekem denken we het allemaal.






















Keith Richard's adamsappel?

Neh, heeft er niks mee te maken.

..GOTTAGETYOUINTOMYLIFE (padapapapa)

"Inwoners Zijtaart moeten wc mijden
Uitgegeven: 28 juli 2007 18:24 Laatst gewijzigd: 28 juli 2007 21:03

ZIJTAART - De gemeente Veghel heeft inwoners van een wijk in het dorpje Zijtaart dat onder de Brabantse gemeente valt, zaterdag opgeroepen liever niet meer naar de wc te gaan. Ook douchen en (af)wassen is er voorlopig niet bij, liet de gemeente zaterdag weten.
Veel inwoners van de wijk Rudebroeck in Zijtaart kunnen helemaal geen gebruik meer maken van hun toilet. Door hevige regenval in de nacht van vrijdag op zaterdag raakte de riolering overbelast.
Om die reden heeft de gemeente zaterdag chemische toiletten geplaatst, waar de inwoners alsnog terecht kunnen.
Pompgemalen draaien volop om de riolen te ontlasten. Maar de gemeente waarschuwt alvast voor regen zondag. Daardoor zal het probleem niet snel worden opgelost, aldus de gemeente."

Bron: Nu.nl

Oke.

Zijtaart? Wat de heck is dat nou weer voor plaatsnaam? ZIJTAART?
Nou moet ik toegeven dat de zijkant van een taart meestal wel het lekkere stukje is - behalve dan bij appeltaart. Bij mokka-taart bijvoorbeeld is de zijkant ietsje harder, dat voegt wel wat toe aan de smaak, een beetje dat plakkerige..

Stel je voor dat je dat besluit neemt: Ik ga in Zijtaart wonen. Ik verkoop mijn huis in Amsterdam, Den Haag, Utrecht, of elke andere willekeurige plaats met een normale naam, en ik ga wonen in Zijtaart - Zijtaart, of all places. Waarom zou je dat doen? Dat is gezichtsverlies hoor, als je al je vrienden en kennissen en familie moet vertellen dat je nu in Zijtaart woont. En toch, sommige mensen doen dat, want er wonen mensen in Zijtaart, dus moet er ook een reden zijn om daar te wonen, lijkt me.
Misschien denken ze: als ik in Zijtaart woont, kan me niks gebeuren. Die naam is zo raar, zo ongewoon, daar zijn geen bomaanslagen, geen tsunami's, geen dalende beurskoersen. Als daar een vogeltje uit de boom valt is het nieuws, iedereen rijdt 30 kilometer per uur, er is nog een echte bakker, zoiets.
En geef ze ongelijk: Zijtaart, dat klinkt inderdaad alsof er geen hol gebeurt.

Dus oké, je woont in Zijtaart, lekker rustig en Brabants, en dan opeens verdomme, je mag niet meer schijten! Op last van de gemeente! Overstroming of zoiets! Holy SHIT! Woon je voor niks in dat kutdorp, er gebeurt wat, Jezus Heremia!

Zo hard heeft het helemaal niet geregend, toch? Hm.

Zouden ze in Zijtaart op dit moment controleren op wildplassers? Da's €50 boete pér wildplasser, hé, maar ja, wat moet je anders? En wildpoepen? Ik weet niet of wildpoepen een hogere boete oplevert, eigenlijk. Het is wel viezer, vind ik, dus zou dat moeten.
Aan de andere kant, door het wildplassen stijgt de waterspiegel verder, terwijl ze juist bezig zijn met het leegpompen van het gedoe.. dus zou wildplassen strenger aangepakt moeten worden, met hogere boetes.
Het zou me toch wat zijn als er een balans ontstaat tussen de hoge doch dalende waterstand en het wildplassen - dan komt het nooit meer goed: mensen mogen niet naar de WC vanwege de hoge waterstand, pissen dan maar in de bosjes, waardoor de waterstand gelijk en dus te hoog blijft. Dat gecombineerd met al dat gewildpoep.. en voordat je het weet is Zijtaart één grote hoop stront.

En dan wordt het, gok ik, de beroemdste plaats ter wereld. Een attractie voor iedereen met een wasknijper. Overwegend bruine koelkastmagneten..

Om wildplassen tegen te gaan heeft de gemeente van die chemische toiletten geplaatst, gelukkig (alhoewel dat, de lange termijn in ogenschouw nemend, financieel gezien misschien niet de beste beslissing geweest is - strontbergtoerisme is natuurlijk dik cashen.).
Chemische toiletten. Blijft riskant klinken, vind ik. Als dat omwaait terwijl je er inzit kom je er volgens mij uit met allerlei enge brandwonden en als je pech hebt met een afgesmolten been ofzo. Of de stank van het inwendige van het toilet zet zich voor eeuwig vast in je huid. Een beetje Labyrinth-achtig (ik ken die film nu ook, en de Bog of Eternal Smell is gewoon briljant).

In werkelijkheid zijn die chemicaliën ervoor om te zorgen dat het geheel niet zo stinkt. Maar dat werkt niet. Dat komt het geen waterclosetten zijn, maar latrines - dat wil zegen, het spoelt niet weg maar alles blijft lekker liggen tot het door mannetjes met van die dikke slangen opgeslorpen wordt, in die rare autootjes. Dan kan je er zoveel chemicaliën tegenaan flikkeren als je wil, dat stinkt gewoon. En het is visueel ook zeer onaantrekkelijk.

Net als tongpiercings, de kleur roze en Yoko Ono. Pah.

You're gonna need a pen for this

Luister eens, iedereen heeft een verleden en het laatste half uur van mijn verleden bestaat uit het schrijven van een post die NU kwijt is omdat mijn KUTcomputer opEENS ZÓmaar uit moet vallen, NET op het moment dat IK dacht van NOU dit is BEST een leuk verhaal en ik ben BIJNA klaar maar er moet nog even DIT in en DAT in en..

Daarom is het bést logisch dat ik het nu, in de rebound, in de revanche, in de cartouche, heel kort ga houden. Sorry.

Ik ga morgen onmenselijk vroeg opstaan om naar Lissabon te gaan. Met een vliegtuig. Ik denk dat dat is omdat het heel ver lopen is. Of misschien is het wel juist andersom.

In de tijd dat ik weg ben, dat is dus 4 dagen, mogen jullie van mij verdomme doen wat jullie willen MAAR:

• Doe niet mee aan danswedstrijden.
• Eet geen ansjovis.
• Doe aardig tegen je buren. Doe altijd aardig tegen je buren. Zeker als je kampeert.
• Schrijf twee boeken met bloot hoofd en blote voeten.

En kom nou niet aan bij mij van jaaa, maar Jesper, daar heb ik geen tijd voor, ik heb deadlines, ik heb een hersenschudding, het kan me NIET schelen.

Als ik terugkom, mogen jullie van mij verdomme doen wat jullie willen ECHTER:

• Wees geen meisje.
• Doe niet alsof je blij bent om lompe dingen om jezelf bezig te houden.
• Droom ergens van. Maar niet van zoenen. Dat raad ik je echt áf. Het is vreselijk. Niet zoenen, maar drómen over zoenen, he. Meestal stopt een droom zo net waar het leuk wordt - nou, ik kan je uit eigen ervaring, als het daar niet stopt, maak dan je borst maar nat. Of, eigenlijk hoef je dat niet zelf te doen, dat komt wel goed met al het rondvliegende kwijl. Sorry Ro Ro Ro, maar brr.

Nu komt de tijd om je niet aan mijn regels te houden. Gogogogo!
Rebel rousers!

226: the rainmen fairyboat

''Ain't it just like the night to play tricks when you're tryin' to be so quiet?
We sit here stranded, though we're all doin' our best to deny it..''

Vrouwen die net bevallen zijn duwen hun kinderen rond in buggy's.

Een buggy valt perfect in de categorie 'domste dingen die er bestaan': qua design iets in de buurt van backpack-tassen qua lompheid, qua hipheid iets in de buurt van een plastuit, en nog een dom-klinkende Engelse naam ook.
Ik snap niet wat er mis is met een gewone kinderwagen. Niet inklapbaar zeker. Wie wil z'n kind nou rondrijden in iets inklapbaars? (Wie wil z'n kind nou rondrijden? Wie wil z'n kind? Wie wil? Wie?)

Morgen en overmorgen ben ik van 10 tot 5 te bezichtigen als suppoost in museum Boerhaave te Leiden. Mét wit overhemd, zónder naambordje. Gratis brownies bij de koffie.

En nu? Nu zoek ik mijn inspiratie in niks.

Hilarisch over 100 jaar

De dood bestaat niet.

Wat is chaos? Hoofdpijn.

Hoe kom je daar zo bij, Jesper? Chaos? De dood? Bestaat niet? Wat verwarrend. Als volgt.

De laatste tijd vraag ik mij soms af wat chaos is.

Dat komt zo. Een tijdje geleden kregen wij een workshop Improviseren met mijn orkestje. Dat ging aan de hand van bordjes: een (vreemde) vrouw hield bordjes omhoog, een bordje 'jazz', of een bordje 'rock', of een bordje 'hoog en snel', en op haar teken (een soort vuistgebaar dat je absoluut niet zag aankomen) was het dan de bedoeling dat iedereen speelde wat er op het bordje stond - dat wil zeggen, het gevoel dat hij of zij kreeg bij het bordje vertaalde naar zijn of haar instrument.
Het favoriete bordje van de vrouw die die workshop gaf (brr) was het bordje CHAOS.

Jazz spelen op een klarinet is te doen. Hoog en snel kan ook. Rock spelen op een klarinet is niet te doen, maar je kan nog iets proberen. (Toen ik dat probeerde vond zij het duidelijk maar niks, maar dat is dan pech voor die domme doos. Ik speel klarinet, welk instrument rockt er nou MINDER dan een klarinet? Zelfs castagnettes.. naja.)

Maar het bordje 'chaos' was een probleem. Is dat trouwens nog steeds. Nu nog meer dan toen.

Iedereen in het hele orkest die het bordje 'chaos' zag begon zoveel mogelijk lawaai te maken. Te zagen op hun violen; onsamenhangend te drummen, keihard te blazen, zo hard en lelijk mogelijk. Het past bij ons idee van chaos: een wilde, vurige harde, keiharde, ongeordende stroom lawaai. Ik deed dat ook, hoor, de eerste keer. Het is wel eens leuk om gewoon keihard zoveel mogelijk teringherrie te maken, namelijk.
Toen dat bordje echter een paar keer langs gekomen was begon ik er over na te denken wat chaos spelen op een instrument eigenlijk precies zou moeten zijn. Andere mensen dachten er totaal niet over na en deden precies hetzelfde als de vorige vijf keer. Toen werd ik achterdochtig, want het kan toch niet kloppen dat als je 5 keer achter elkaar chaos speelt, het vijf keer hetzelfde klinkt? (Dat was retorisch. Hoi hoi.)
Daarbovenop gaf die vrouw me ook nog eens helemaal niks te spelen, niks te doen. En je weet wel hoe dat werkt: als je ergens mee bezig bent maar je krijgt niks te doen, dan ga je alles overdenken, eerst alle belangrijke dingen, en dan nog een keer, dan kijk je een beetje om je heen (oei, wat heeft die een foute broek en oei, wat heeft die eigenlijk.. oei!) en als je alles gehad hebt ga je opeens nadenken over waar je eigenlijk mee bezig bent. Je wordt zelfbewust. Vreselijk zelfbewust.

Hoe dan ook, de vraag waar ik mee zat was dus: als je het bordje 'chaos' krijgt, hoe speel je dat dan op een klarinet?
Chaos is de complete afwezigheid van structuur. Na één minuut nadenken was ik er achter dat muziek maken zonder structuur absoluut onmogelijk is. Als ik zoveel mogelijk teringherrie maak, speel ik nog steeds iets dat je op papier zou kunnen schrijven, dus zit er al structuur in: het bestaat uit noten, die noten kan je in een bepaald ritme opschrijven, het is allemaal geluid, je maakt het door te blazen en knoppen in te drukken met je vingers - kortom, op het moment dat je teringherrie speelt, ben je veel te veel met de structuur van teringherrie bezig en is het dus geen chaos meer.
Sterker nog, het bordje 'chaos' is een contradictio in terminis op zichzelf, een paradox bedoel ik. Volgens de regels van de logica kan dat bordje niet bestaan. Een bordje om mensen aan te geven dat ze chaos moeten spelen betekent dat je al structuur aanbrengt in wat ze gaan spelen vóórdat het spelen begonnen is (speel chaos en niet iets anders, en begin nu!). Dat sluit chaos absoluut uit, het is onmogelijk, ondoenlijk, het kán gewoon niet, chaos heeft geen begin met een bordje, geen geluid, geen..
Dus ik besloot om helemaal niet meer mee te doen aan het bordje 'chaos'. De vreemde vrouwe die het bordje 'chaos' omhoog hield heeft er duidelijk niet langer dan één minuut over nagedacht. Bij onmogelijke ondoordachte opdrachten hoef je het denk ik niet eens te proberen ze ook nog uit te voeren. Gewoon negeren. Net als de hoofdpijn die het oplevert.

--

Na deze ervaring, die mij een beetje verslagen achterliet (verslagen door chaos, dus), probeerde ik te bedenken wat chaos dan is BUITEN de muziek. Dat het niet bestaat binnen de muziek is misschien wel logisch, omdat muziek iets specifieks is, met grenzen, compleet afgebakend en overzichtelijk. Maar het begrip 'chaos' moet toch wel enige betekenis hebben in het algemeen?
Chaos is.. (ahum) iets (of niets) compleet zonder structuur, onsamenhangend, onvoorspelbaar, onkenbaar, woest, wild, maar toch met een zekere charme, waar vanalles uit voortkomt maar vanalles in verdwijnt, altijd veranderend maar toch altijd hetzelfde, immens groot en microscopisch klein, het is alle tegenstellingen en tegelijkertijd alles wat niet met elkaar in strijd is, het botst nergens maar overal... eigenljk is het ook niet in woorden te vatten. Wat een verrassing. Het is iets, en het is niets. Iets dat niet eens altijd iets is, is dat überhaupt te bevatten?

Misschien is het wel het leven in totaal, dacht ik toen, maar volgens mij klopt dat niet. Misschien is het wel de dood, dacht ik toen. De dood is iets en niets tegelijk, toch?

En toen kwam ik erachter dat dat niet zo is. De dood bestaat niet. Je kunt niet dood zijn. Je kan namelijk niet niet bestaan en tegelijkertijd wel bestaan (als dood persoon dus). Aan de zin 'hij is dood' is iets mis, namelijk het woord 'hij'. 'Hij' bestaat niet op het moment dat de zin uitgesproken wordt.
En dat is fijn, want dat betekent dat je er ook niet bang voor hoeft te zijn. De dood, bedoel ik.
Het heeft dus 19 jaar en een improvisatiecursus met een bordje 'chaos' geduurd voordat ik er achter kwam dat de dood ook maar een concept is, een abstractie, zoals alles.

(Iedereen die nu zin heeft om meteen op orkest te gaan of meteen improvisatiecursussen te gaan geven, eet genoeg vis en meld u bij het dichtstbijzijnde pompstation voor minder informatie.)

Wist je dat 'secretaresse' het langste woord is dat je met alleen je linkerhand kan typen? Dat is niet waar, want je kan ook 'secretaressetas' typen, of 'secretaressegeweer', en ik kan ook teletubbie typen met mijn linkerhand, maar dat is flauw, dat is valsspelen, ik bedoel, het langste woord dat in de Van Dale staat, dat je kan typen terwijl je je linkerhand in een normale positie houdt. De Dikke. De Dikke Van Dale.

Oke. //

No, no, no, oh lady day..

Als je je ogen dichtdoet en nadenkt, kunnen er twee dingen gebeuren.

Er kan iéts gebeuren, of er kan niéts gebeuren.

Als er niets gebeurt is dat erg teleurstellend en vooral saai, burgerlijk en grijs. Beetje in de categorie wachten op de bus in de regen, Duits huiswerk, boterhammen uit een trommeltje, Oasis (de band, niet de frisdank). Daar schiet je niks mee op. Daar kom je niet verder mee. Daar heb je niks aan. Dus is het hopen op iéts, iets dat gebeurt als je je ogen dichtdoet en nadenkt.

Volgens mij kan dat iets van binnenuit en van buitenaf komen. Van die spannende innerlijke processen die je onmogelijk kunt beschrijven en toch nuttig kunnen zijn, da's van binnenuit. Maar als iemand je hersens inslaat met een koekenpan, dat is dan iets dat gebeurt van buitenaf. Zag je niet aankomen. Want je had je ogen dicht.

Zou je iemand die aan komt sluipen met een koekenpan hóren, als je je ogen dichthebt en je aan het nadenken bent? En zo niet, en je schedel kraakt onder die koekenpan zodat je hersens eruit lekken, en je in een gesloten kist begraven moet worden (cremeren is voor watjes) omdat je onherstelbaar verminkt bent, zelfs als lijk, betekent dat dan dat je als individu, als organisme bedoel ik, gefaald hebt - of gebeuren dat soort dingen gewoon, en is er geen sprake van falen? Als er geen plan is, kan je ook niet falen; als er geen ambitie is, kan je ook niet teleurgesteld raken in jezelf; als je geen flikker meemaakt, is alles saai. Maar wel overzichtelijk.

Leest iemand wel eens die stukjes van Martin Bril in de Volkskrant? Leest iemand wel eens Markies de Sade? Mag ik dat dan lenen? Is schrijven veel hoogwaardiger dan lezen, of juist veel onbelangrijker?

Vijf dagen lang iets anders aan mijn hoofd dan dit (muziek, voornamelijk).

Only A Hobo

Het leven is niet kort, het is lang. Lang lang, veel te lang. Zo lang dat sommige dingen zich onherroepelijk gaan herhalen - en herhaling is verveling, tenzij elke herhaling zinvol is, maar dat komt zelden voor. Alleen in muziek zijn herhalingen soms de moeite waard.

Omdat het leven zo lang is, is er ook tijd genoeg om Faust te lezen. Faust is een heel dik, heel Duits boek dat ik vínd dat ik moet lezen, maar waar ik dus absoluut geen zin in heb. Ik weet ook niet waarom ik vind dat ik het moet lezen - misschien omdat ik dat onderbewust een beetje associeer met intellectuele mensen, belezen zijn, dat soort dingen, en misschien ook wel omdat iedereen het altijd heeft over Faust maar ik eigenlijk geen idee heb waar het over gaat (ik weet alleen vaag dat het iets met een dokter en de duivel te maken heeft, maar daar houdt het dan ook wel weer op). Maar goed, ik vind dat dus. Ik moet dat lezen.
Maar niet nu.

Wanneer dan wel? Ooit, denk ik. En als ik denk aan ooit, dan zie ik mezelf als 65-jarige man, mét baard én pijp maar zónder buikje, mét rondhupsende kleinkinderen die paardje willen rijden op mijn knie, mét vrouw, mét hond, in een heel licht huis met veel glas en witte muren en zonder veel prularia. Oude mensen hebben altijd van die rotzooi in hun huis hangen, ik denk dat dat komt omdat je naarmate je ouder wordt gewoon meer verjaardagen gehad hebt en dus meer onzinnige kadootjes krijgt die je allemaal moet bewaren - ik wil dat dus niet. Weet je ook weer wat ik niet voor mijn verjaardag wil.
Nou goed, en dat ik dan dus 's avonds in een leun- of schommelstoel een stukje Faust lees elke dag, tot het uit is. Waarschijnlijk niet in het Duits, tenzij ik opeens extreem goed ben geworden in Duits ofzo. Wat natuurlijk best kan in 50 jaar, het is niet onmogelijk. Ook niet waarschijnlijk trouwens.

Meer dingen die ik ga doen als ik 65 ben:

• Zoveel Mozart, Bach en Beethoven luisteren dat ik ze uit elkaar kan houden puur op basis van verschillen in compositie-stijl (als ik 65 ben luister ik natuurlijk alleen nog maar klassiek, dat snapt iedereen).
• Een fotoboek maken over mijn leven tot dan toe (dat doen oude mensen altijd).
• Een oude vriendin opbellen die ik al 40 jaar niet gezien heb (ik ben er nog niet uit wie, dus ik zou maar héél aardig doen, straks moet je me ook nog meemaken als 65-jarige vieze oude man met fotoboek).
• Een zonnebril dragen. Sowieso een bril dragen denk ik. En ook een gouden horloge. Zo'n lelijke. En rare vormloze broeken en van die viezige vesten met rare patronen die eigenlijk niet om aan te zien zijn, maar waar niemand iets van zegt omdat je bejaard bent. En een baard laten staan, maar dat had ik al gezegd.
• Heel veel geld stoppen in een foeilelijk doch duur schilderijtje. Goede investering enzo blabla.
• Mijn kleinkinderen laten spelen met replica-zwaarden en nep-pistolen enzo, tegen de zin van hun ouders natuurlijk. Dat worden hele vervelende mensen namelijk.

Tegen de tijd dat ik écht 65 word hoop ik dat ik allang dood ben. Anders moet ik écht Faust gaan zitten lezen..

Failed Puppy Love

Wat is geluk?

Zou Geert Wilders gelukkig worden als alle (allochtone) moslims terug zouden gaan naar hun 'eigen land'? Of zou hij dan weer iets anders verzinnen, en wordt hij alleen gelukkig als hij het meeste stemmen krijgt? Wordt die man überhaupt ooit gelukkig? En gunnen we hem dat?

Fluitsma & van Tijn zouden misschien ook wel blij zijn als alle moslims het land zouden verlaten - dan is dat liedje van ze, "15 Miljoen Mensen", niet zo hopeloos ouderwets en achterhaald meer. Alle radiostations zouden geheid wéér dat liedje gaan draaien, en het geld zou wederom binnen stromen. Zonder allochtonen is er natuurlijk ook relatief meer animo voor Nederlandstalige shitmuziek, dus die twee effecten versterken elkaar tot in het oneindige.
Maar - meer geld voor Fluitsma & van Tijn, betekent dat ook meer geluk?

Volgens mij is er wel een minimum aan geld dat je moet hebben om gelukkig te zijn, maar het verschil tussen genoeg geld en héél véél geld is denk ik niet zo groot. Met genoeg geld zijn er dingen waar je naar uit kan kijken, en voor kan sparen, dat geeft een hoop frustratie maar ook een hoop voorpret - en met (te)veel geld koop je het gewoon, en dan ontdek je dat er eigenlijk niet zo veel aan is, of het wordt al heel snel gewoon. Rijke mensen zijn daarom vaak wat afgevlakt, en arme mensen zeuren altijd dat ze niet rijk genoeg zijn. Tja.

Geluk is ook niet het luisteren naar muziek, want muziek kan wel eens vals zijn. Het is ook niet een relatie, want meisjes kunnen ook wel eens vals zijn. Geluk is niet een wandeling maken in een parkje, of opstaan, of in de spiegel kijken en zien dat je haar een beetje raar zit, nee nee nee.



Happiness is a satisfied mind.

Of niet soms?

'I kissed goodbye the howling beast on the borderline..'

Ik werd wakker om half 5.

En dan bedoel ik niet het soort wakker worden van: godverdomme, laat me slapen, flikker een end op, ik heb nog minstens 3 uur; nee, ik was gewoon wakker. Normaal gesproken word ik wakker om negen uur ofzo, maar nu om half 5. Zomaar. Fris. Helder. Op de radio had men het over een of andere moordzaak in Argentinië, een vrouw die gewurgd en verkracht was en het leek erop dat haar zoon het gedaan had. Altijd fijn, opstaan met de radio.

Hoe dat precies kan, dat ik zo vroeg wakker was dus, is niet zo interessant. Maar dát het kan vind ik wél interessant (tenminste, een klein beetje). Ik vind slapen persoonlijk namelijk een erg onzinnige bezigheid: zo'n beetje half-kwijlend in bed liggen, een beetje opladen voor de volgende dag ofzo, je gedachten op orde krijgen. Dromen doe ik toch niet - en als ik het doe is het onsamenhangend en niet speciaal leuk. En toch doe je het 7 of 8 uur per dag, misschien wel 9 als je de kans krijgt. Waarom moet dat zo lang duren? Waarom moet dat überhaupt, een enorm aantal uren aan rust? Zó vermoeiend is het leven nou toch óók weer niet?
Nouja, blijkbaar wel dus - maar als ik het slapen in het algemeen met een uur of drie kan verkorten vind ik dat wel prima. Tenzij het weer nadelen met zich meebrengt als een slecht humeur, zeurende hoofdpijn op de achtergrond, verslechterd reactievermogen, semi-surrealistische interpretatie van de buitenwereld, enorme wallen, lichamelijke moeheid, de constante herhaling van één gedachtegang, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de ne-en dergelijke. Maar dat valt allemaal wel mee nu.

Hoe dan ook, het komt er op neer dat ik drie uur extra heb vandaag. Drie ochtenduren extra. En nu blijkt dat je in ochtenduren gewoon niet zo bijster veel kan uitvoeren. Een beetje rondschuifelen in je ochtendjas, in je eentje ontbijten ZONDER muziek, stilletjes naar je kamer - en dan begint het drama: muziek kan alleen op een koptelefoon, klarinetspelen is uitgesloten (waar ik wonder boven wonder wél zin in had), geen huiswerk maken ofzo natuurlijk (dat werkstuk moet nog steeds af, maar stel je voor), geen boek lezen (alhoewel dat wel zou kunnen, maar daar heb ik gewoon geen zin in, dat doe je 's avonds).. en wat kan je dan nog meer in je eentje op je kamer om 5 uur 's ochtends?
Weer naar bed? De onzinnigheid.

Het is, geloof ik, tijd om al die dingen te doen die ik allang had moeten doen. //

Alweer zo laat en toch te vroeg (en tijd IS niet relatief, verdomme!)

Enkele Rare Vragen die mijn hoofd vandaag door( )schoten.

Smaakt zeep nou ZOET of ZOUT of ZUUR?
(Ik weet het nog steeds niet. Weet iemand dat?)

Als honden opeens massaal in aanval zouden gaan en iedereen dood zouden bijten, zouden wij als mensheid dan winnen - of zouden we massaal afgeslacht worden?
(Ik denk dat honden winnen: honden zijn overal beter in, sneller, sterker, het enige waar de mens in uitblinkt is intelligentie - maar als honden een georganiseerde aanval zouden plannen hebben ze blijkbaar ook intelligentie, dus dan zijn wij onze troef kwijt. Dag mensheid. Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik me dat het eigenlijk gewoon het plot van Hitchcock's "The Birds" is. Maar vogels in de aanval zijn cooler dan honden in de aanval. Touché, Alfred.)

Sinds wanneer zijn de Beatles een progressieve rockband?
(Dit na het luisteren van Abbey Road, wat ik wonder boven wonder een vrij aardig album vind. Toch de Rolling Stones. Hoor.)

Ben ik ook een boom?
(Iemand zei: ik ben net een boom. Onwillekeurig vraag ik me dan af of ik misschien ook een boom ben. Het antwoord is nee. De conclusie is dat ik haar maar een beetje raar vind.)

Er waren er meer, maar sommige dingen gaan zo snel dat je ze niet kan opschrijven. Of zijn zo raar dat je ze niet op wíl schrijven.

Amen. //