Wat een raar einde

Gegroet, gij vrienden.

Voor allen die er wel waren, die zonnige zaterdag in juli: de foto's worden morgen vrijgegeven!

Voor allen die er niet waren, die zonnige zaterdag in juli: ook jullie kunnen je vanaf morgen verkneukelen aan alle mislukte, misvormde, hilarische, macabere foto's. Er zitten overigens - voor de liefhebbers - ook best leuke foto's tussen.

Niet dat iemand hier nog vóór morgen gaat kijken. Misschien morgenmiddag voordat ik tijd gevonden heb (want die moet je zoeken, vooral in je vakantie - dat blijkt maar weer) misschien.

Wie weet.

Puur Fruit Passievrucht

Altijd ongemakkelijk als andere mensen ruzie gaan maken waar je bij bent.

Want wat moet je dan doen?

Je hebt mensen die kiezen voor de actieve aanpak en meteen opspringen, de boosdoeners uit elkaar halen, kalmeren, voor iedereen thee maken en de leiding nemen in het gesprek om het uit te praten.

Of je kan gewoon blijven zitten. Ja, dat doen de meeste mensen. Dat doe ik denk ik ook. Meestal. Maar het blijft lastig. Een soort van beschamend, om daar bij te zitten.

GOED, jullie hebben het wel begrepen. Dat is mooi, volgende onderwerp dan maar - ik tover wel weer iets uit mijn hoed, tralala, één twéé drié, het gaat nu een tijdje overrrrrr..:

Krasjes.

Je koopt een nieuw mobieltje (natuurlijk, wie koopt er nou een óud mobieltje). Een nieuwe mp3speler. Een horloge. Een fototoestel, een fiets, een auto, een CD.

En je denkt: ik doe er heel voorzichtig mee, want dit is ZO'N mooi ding, jeetje! Dus je doet er voorzichtig mee. En na een week kijk je nog 's van dichtbij.
En er zit een krasje op.
Opzich niet erg.

Maar gewoon ONTZETTEND irritant, want het ding is net nieuw. Het werkt nog perfect, niks aan de hand, niks te klagen, maar er zit WEL een krasje op.

Waarom dat vervelend is snap ik zelf ook niet. Misschien omdat je dan inziet dat niks zo mooi is als het lijkt. Of dat je inziet dat tijd écht verstrijkt, een soort confrontatie met je eigen sterfelijkheid.
Of gewoon omdat een krasje heel lelijk is, en net op dat ene plekje zit waar je het het best ziet.

Maar ik heb de oplossing. Je moet gewoon als je een nieuw ding koopt er metéén zelf een krasje inmaken. Dan is een tweede krasje veel minder erg. En het eerste krasje kan je op een mooi plekje doen, en in precies de goede vorm. Zodat je zelf daar tevreden mee bent.

Dus lekker krassen! Zodat alles uiteindelijk als stof uit elkaar valt. En dan maakt het niet meer uit.

En dan nu nog wat humor getipt uit Nieuw-Zeeland:



Daar. Klaar. Dus. Die. Hoppa.

Hopsaflatsiedosie!

Zure-bommen-taart (één, twéé, drié, viér..)

Wat is eigenlijk humor?

Ik weet het niet.

Een mop kan best grappig zijn - alhoewel dat niet vaak voorkomt -, een opmerking, een situatie. Dus grappige dingen bestaan. Humor bestaat. Daar kan je niet omheen.
Maar WAT het precies is dat iets grappig maakt, daar kan ik eigenlijk geen antwoord op geven.

Soms is iets grappig omdat het onverwacht is. Of omdat het beledigend is. Of bizar, of dubbelzinnig, of verfrissend, of gewoon omdat alle andere mensen er zo hard om moeten lachen. Er is niet één criterium en er zijn tientallen soorten humor, die heel verschillend gewaardeerd worden.
Sommige mensen houden wel van slapstick en andere mensen niet.



Misschien zijn er onder jullie die denken: het is niet belangrijk waaróm het grappig is, wat maakt dat nou uit? Ik lach er gewoon om, en verder hoef je daar niet moeilijk om te doen.

Maar overal moeilijk om doen is juist leuk. Dat maakt het leven juist de moeite waard. Als je alles simpel houdt, dan snap je ook alles, en dan is er niks aan. Als je je bij alles afvraagt wáárom het zo is wordt alles zo moeilijk dat je de weg kwijtraakt.
En verdwalen is leuk.

Nog wat leuke dingen:

• Onzinnige dingen kopen omdat je ze mooi vindt.
• Harmonica spelen, want dat is makkelijk maar je kan het ontzettend moeilijk maken.
• Dat het mooi weer wordt in het weekend.
• Foto's maken van kleine dingetjes die niemand anders opvallen.
• Amelie. Ja, die film vond ik nou wel grappig.
• Vakantie. Ook al vind ik dat het niet echt voelt als vakantie. Maar toch.

En om al dat leuks te compenseren, hier nog wat vieze dingen:

• Baileys.
• Verse hondenpoep die je in een zakje moet doen.
• Dode vogels.
• Droog brood.

En dan nog wat neutrale dingen:

• Een veertje.
• Een batterij.
• De vloer.
• De lucht.
• Een boom.

Morgenochtend ga ik tegen mijn zin naar Groningen.

(P.S.: Dit is pas echte humor!

Ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha!)

Meganisme

Morgen ga ik weer bloggen hoor.

Vandaag heb ik een kater en ben ik duf en moe en niet in vorm en futloos.

Vorm een mening (kreng!)

Wie naar de Matrix gekeken heeft weet dat sommige dingen veranderen en sommige niet. Dat het in die film door het meest oninteressante personage wordt gezegd, dat het leidt tot het slechtste stukje van de film etcetera maakt opzich niet uit. Het is wáár.

Dat soort abstracte uitspraken kunnen nog absolute waarheid bevatten.

Het gebeurt of het gebeurt niet.
Alles of niets. (die klopt niet, volgens mij)
Sommige dingen veranderen en andere niet.

Om op te sommen wat er anders geworden vandaag is onmogelijk. Echter, het opsommen van wat er NIET veranderd is is NOG onmogelijker. Dus denk ik dat ik énkele dingen opsom die vandaag anders geworden zijn.

Allereest: Ik heb sinds vandaag een spiegel in mijn kamer. Nouja, meer een spiegeltje. Hij is enigszins vies, rood aan de rand en gemaakt door een leerling op de school van mijn moeder. Hij heet Wikash. Want dat staat achterop.

Ten tweede: Ik heb mijn zonnebril uit mijn jas gehaald.

En oja, ten derde: Er staat een nieuwe tekening op dat verdoemde krijtbord van me. Die ik zelf gemaakt heb. Ja, wat wil jij dan, dat 'ie er zomaar verschijnt? Zonder dat ik iets doe?

Nouja, goed, dat was het eigenlijk wel. Meer kan ik zo snel niet verzinnen.

Dan nog een groot raadsel, want beneden ligt een DVD van Scary Movie 3, maar hij is niet van ons. Dus wie heel erg houdt van Enge Filmpjes mag 'm van mij op komen halen in ruil voor een lik over Ollie's wang (foto verplicht).

Goed.

Er zijn een paar dingen belangrijk in het leven: genoeg water drinken, altijd je lippenstift bij je hebben (meisjes), altijd een stukje touw bij je hebben (jongens), nooit verkering nemen zonder toestemming van je tante (Jesper) EN, dat is nog veel belangrijker, een basale kennis van Monty Python.

Daarom voor de onwetenden (schaamt U diep) alhier de aller, allerberoemdste (ik zeg niet béste, maar wel beroémdste) sketch ooit.



En onthoud daarbij alsjeblieft dat het nadoen cq quoten van Monty Python een absolute doodzonde is.
Iedereen kent het.
Jij kan het niet grappig overbrengen.
Dus hou je mond.

Waarna ik op het volgende kom: waarom is abortus voor Christenen een doodzonde? Technisch gezien doen zij zelf niks: de vrouw (of man, maar ik stel me zo voor dat vrouwen dat doen) met het stofzuigertje is toch eigenlijk de moordenaar.
Alsof god het wat kan schelen dat er een baby opgeslurpt wordt. Dan maakt ie toch gewoon een nieuwe. Dat is voor de oppermachtige toch geen enkele moeite, joh.

Lijkt je dat trouwens ook niet saai, oppermachtig zijn? Nooit meer een uitdaging, alles binnen een mum van tijd geregeld, wat heeft het dan eigenlijk voor zin? Gaat dat niet ontzéttend vervelen?

Wat een retorische vragen vandaag.

Tijdrover

Vaak fiets ik en bedenk ik dan waar ik over ga bloggen.

Het komt vast niet voor dat jullie rondfietsen en dan opeens denken: jezus, ik wou dat dáár eens over geblogt zou worden door iemand anders!

Begrijpelijk.

Maar waar wou ik ook alweer naar toe.. oja. Inspiratie doe je dus op op de fiets. Ik denk dat dat is omdat je dan nergens aan hoeft te denken. EN omdat je in een soort ritme komt.
Ritme is belangrijk voor inspiratie.
Dus eigenlijk zouden drummers verschrikkelijk innovatieve mensen moeten zijn.

Daarnaast hangt het ook nog af van of je linkshandig of rechtshandig bent. Want als je linkshandig bent (zoals ik) wijst dat er op dat je réchter-hersenhelft juist beter ontwikkeld is, en daarom kan je beter dingen verzinnen en minder goed dingen onthouden.

Schijnt.

Of je inspiratie hebt ligt ook nog aan hoeveel je geslapen hebt, met welke mensen je uithangt of gepraat hebt, of je zin hebt, of je bier hebt, of er enige druk op staat of niet (tijdens het schrijven van werkstukken ben ik bijvoorbeeld ontzettend saai bezig en heb ik leuke muziek nodig om mij op de been te houden), of je muziek op hebt en wat voor soort dan, of je een groot glas verfrissende cola hebt of niet (dat helpt joh!), of je gedoucht hebt, of je verliefd bent, of je je verveelT, of je die dag al inspiratie opgemaakt hebt.

En de lijst is eindeloos. Je kan geïnspireerd raken door een lach van een hond, door de drol die je hond legt (daarbij lacht 'ie trouwens ook), door het haar van je hond, door de geur van je hond, door de beweging van je hond, door de blaf van je hond, door de dood van je hond.

De mensen die denken dat ze geïnspireerd zijn en muziek maken met in de lyrics tig keer het woord 'you' en 'love' en 'baby', die moet je mijden als de pest.
En ik kan je als historicus verzekeren dat je de pest moet mijden. Want eind dertiende eeuw heeft die rare ziekte zomaar 1/3e van de bevolking afgeslacht.

Sterker nog, ik denk erover om dat mijn nummer-één-criterium te maken bij het beoordelen van nieuwe muziek. Als er te vaak het woord 'you' inzit, kan dat twee dingen betekenen. OF de tekstmaker heeft er niet over nagedacht, en omdat alles rijmt op 'you' (do, glue, flu, moo, kazoo, blue, few (slecht uitgesproken), true), OF hij heeft niks te melden. En in beide gevallen is het een SLECHT nummer en dus niet de moeite waard. Dus je hoeft me niet eens meer muziek te sturen waar vaak 'you' inzit. Vergeet het maar.
Waag het niet, he.

Wat is het toch met meisjes en Labello? En waarom mogen jongens dat niet?
Hun lippen drogen toch ook uit?
Jongens gebruiken wel Labello. Maar dan stiekem, als niemand het merkt. En net zo getimed, dat geen enkel meisje het ziet - dan is het nét opgedroogd genoeg. En bovendien dragen ze het niet mee in hun tasje, want dat kan ook niet, een jongen met een tasje met daarin Labello. Het ligt gewoon thuis op hun bureau. En natuurlijk niet de gekleurde soort.

Wat is toch met meisjes en tasjes?
Waarom moeten meisjes veel meer meenemen dan jongens?
En waarom raken ze die dingen nooit kwijt - dat zou mij ongetwijfeld vele malen gebeuren als ik 24/7 een tas mee zou slepen met tampons en make-up en je telefoon en je portemonnee en briefjes en pennen en nog meer onzinnigheid.

Wat is eigenlijk het verschil tussen jongens en meisjes?

Géén verschil? Dat willen ze zelf, maar toch ook weer niet, maar toch wel, maar toch niet.
En dat is het verschil.
Ze weten het gewoon niet.

Tijd om deze hoop troep af te sluiten met nog een hoop troep.



Hoeveel 'you'-s zitten er in dat nummer? Zou mijn you-theorie standhouden?

Spannend!
Ofzo.

Purple Sthaze

Medische wetenschap.

Nouja, het is natuurlijk allemaal erg knap, wat ze kunnen, tegenwoordig.

Die zin is nu van toepassing maar je kan 'm over honderd jaar nog steeds uitspreken en dan zal ook iedereen gewillig knikken. En daarom heeft zo'n zin zeer weinig betekenis.

Weet je wat het is, medische wetenschap? Het is pure arrogantie.
Het is het verstoren van de natuurlijke selectie. Zomaar zwakken redden, dat verstoort de hele evolutie. Dat doe je alleen maar nadat je concludeert dat je toch niet meer verder kan evolueren. Dat hebben wij dus blijkbaar geconcludeerd. Ergens. Een keer.
En dat is toch vet arrogant. De mens kan best nog verder evolueren. Zo hard kunnen we niet lopen. Zo groot zijn we niet. Zo goed kunnen we niet zien, horen, ruiken. Het enige dat we doen is rechtop lopen (nergens goed voor) en een beetje nadenken enzo. Maar met dat nadenken komen we dan in de knoop. En dat vinden we dan leuk.

Nee hoor, grapje. Iedere dokter is best een toffe peer. En dokteressen bestaan niet. Je hebt ze wel, maar je noemt ze niet zo.

Net zoals je geen fietsenmakeressen hebt, of secretaria's. Wel directrices, maar dat is dan ook wel een verschrikkelijk vies woord. Een directrice, dat klinkt als een ontzettende zuurpruim. En zuurpruimen zijn nergens goed voor.

Sommige mensen zeggen dan dat je ook het slechte moet kennen, voordat je het goede kan waarderen. Maar ik vind dat persoonlijk dikke onzin. Waarderen is namelijk nergens goed voor - als je geen slechte dingen hebt HOEF je het goede ook niet te waarderen. Dat scheelt toch een slok op een borrel.

Voor veel Hyvers was hyven hyven niet meer.

Juist ja. Goed. Die stomme mensen van hyves.nl hebben het bezoeken van hun website gewoon een zelfverzonnen werkwoord gegeven. Hyven. Spreek uit: haiven.
Klinkt niet echt als een leuke bezigheid, haiven. Of nouja, het lijkt misschien wel een beetje op surfen ofzo. Skydiven. Lijkt me ook niks.

Of we leren allemaal pentricks. Maar dan wel met het geluid uit. Stront-Jamie-Cullum (sorry voor iedereen die op die gast geilt hoor. Mijn oprechte excuses. Normaal beledig ik bijna nooit iemand, maar dit keer moest het er gewoon even uit.).



En dan nu nog aandacht voor het volgende:

De toekomst.

Want jullie moeten allemaal maar eens goed nadenken over de komende twee jaar.

Wordt dat eigenlijk wel zo fijn allemaal?
Wordt dat wel zo vrolijk?
Zo geweldig?
Zo speciaal?
Volgepropt met lekker eten en fijne momenten en goede muziek en goede vrienden en kauwgom?

Mmmah, je bent een pessimist of je bent het niet.

NOU?

De aanstekelijke lach

Waarom kopen wij nog CD's?

Alleen om kado (cadeau) te geven. Of ik koop soms een CD omdat ik daar zin in heb. Of om heel bewust de artiest te steunen omdat ik vind dat hij/zij (meestal hij) zó'n mooi nummer gemaakt heeft dat het in mijn persoonlijke top 100 zou moeten staan. Ik weet nog dat ik een keer gezegd heb dat ik die ging maken, maar dat is er toch nooit echt van gekomen. Ik bedoel natuurlijk: daar wordt nog aan gewerkt.

Ik vind trouwens dat we allemaal CADEAU moeten schrijven en niet KADO. Ten eerste is het correcter, want het is Frans. En ten tweede lijkt 'kado' op 'karton', en dat is een vervelend woord (want karton stinkt en je moet het altijd platstampen, maar dan weigert het plat te worden - echt een heel gedoe). En cadeautjes zijn leuker.
En ten derde is het een goed woord voor schoolmeesters. Bij een dictee komt cadeau, samen met chauffeur en enigszins, altijd erg van pas. Of parachute. Ofzo.

Ik heb even een inspiratieloos moment. Ik denk dat het nog een minuut of 10 gaat duren, daarna schrijf ik wel weer verder. Gewoon zo'n leeg hoofd, weet je wel. Verschrikkelijk. Zit je zo'n beetje te bloggen, en dan opeens *plop* komt er niks meer. Dat is geen writers block, want ik kan wel gewoon doorschrijven, dat zie je maar weer. Ik kan gewoon schrijven over dat ik niks te schrijven heb.

DAT KOMT, dat komt, omdat jullie niet zo'n veeleisend cq zeurderig publiek zijn.

CQ? Ik typte daar automatisch cq, maar ik weet niet eens helemaal precies wat dat betekent. Het is latijn. De 'q' zal wel quo zijn.. even opzoeken.

c.q. (vw.)
1 of anders, of eventueel [casu quo] => casu quo

Nou, ok. Dan heb ik het nog best goed gebruikt.

Ik ben vóór inburgering van cq. Nu is het Nederlands, maar niemand gebruikt het, behalve rechters en ministers. Ik wil het gewoon overal om mij heen horen. Dus wil iedereen dat voortaan minstens één keer per dag gebruiken?
Dank u vriendelijk.

En wat is het toch met Nirvana? Iedereen kent Teen Spirit maar weigert ooit naar de rest te luisteren, behalve natuurlijk mijn vrienden. Dus zijn jullie ook op de hoogte van het feit dat er betere nummers zijn dan Teen Spirit.
En DJ's die Teen Spirit draaien maar dan een domme remix doen. Die kan ik wel schieten.

Come As You Are.

Maar dit moet wel echt de raarste cover óóit zijn (afgezien van die kleuters die het proberen te spelen maar het dan in maat 3 al kwijt zijn.. maar die tellen niet.).



Ik vind dit dus niet slecht.. ik vind dit bizar. En wel geestig.
Die danseressen doen het 'm wel, he.
En dat dansje van de zanger op het eind. Geweldig.

En het nummer past ook totaal niet bij die oude man.

And I swear
That I dont have a gun
No I dont have a gun
No I dont have a gun
Memory..

Kan iedereen muziek maken?

Stom petje.

Hoe word je iets?

Er zijn op de hele wereld misschien 1000 mensen die iets zijn. Kofi Anan, George Bush, Osama bin Laden. Van die mensen die iedereen kent, en die hele werelddelen vertegenwoordigen. Of stromingen. In elk geval zijn ze een soort boegbeeld voor een hele groep mensen die samen iets willen.
George Bush is niet eens meer een mens, hij is een soort.. ja, hoe noem je dat. Een begrip. Niemand ziet George Bush als een normaal mens. Hij doet geen normale dingen. George Bush gaat niet naar de WC. George Bush poetst zijn tanden niet. Hij staat niet in de file. Hij is gewoon een representatie van conservatief Amerika.

En wij? Wij zijn niks.

Wij zijn volk.

Wij hebben heel andere dingen aan ons hoofd, we functioneren op een heel ander niveau. We maken ons druk over of we niet te dik zijn, en over of onze fiets niet gejat wordt, en we gaan WEL naar de WC en we staan WEL in de file. En we poetsen WEL onze tanden.

Overigens moet ik toegeven dat ik soms mijn tanden maar één keer per dag poets in plaats van twee keer. 's Ochtends wel altijd, hoor. En 's avonds meestal ook wel, maar soms komt het er gewoon niet zo van. Eigenlijk zonde, want tandenpoetsen is wel grappig.

Je moet eens tandenpoetsen en kijken naar je (electrische) wekker. NU! Als je dat doet snap je opeens wel wat daar grappig aan is.

En dat was het weer voor vandaag. Ik hou het kort, omdat er nu een film van een uur aankomt.

Nouja, film.
Nouja, een uur.

Ladys and gents: Lewis Black (dat is een van de betere Amerikaanse cabaretiers - hij lacht niet om zijn eigen grapjes).



I woke the same as any other day
Except a voice was in my head
It said seize the day, pull the trigger
Drop the blade, and watch the rolling heads

The day I tried to live
I stole a thousand beggar's change
And gave it to the rich

Antigua

Het gebeurt mij regelmatig. Ik bedoel: met enige regelmaat.

Je staat ergens in een club, of je zit in een café, kortom: je bent ergens waar de muziek keihard aanstaat. Ze draaien uiteraard alleen maar slechte muziek, dat is een soort ongeschreven regel voor mensen die muziek in uitgaansdingen mogen kiezen.
Er begint een nieuw nummer en nu heb ik er genoeg van en ik roep heel hard: GODVERDOMME, weer zo'n kutnummer!

En dan is het een goed nummer.

Maar dat hoor je niet. Want de bas staat ZO hard dat je alleen BRRRR hoort. En nou ben ik persoonlijk zo ingesteld dat ik hou van nummers waar ook nog een beetje melodie inzit. Niet altijd, maar meestal. En voor een DJ is het natuurlijk not done om de bas zachter te zetten. Dat is te veel gevraagd. Dat is te moeilijk. Een knopje omdraaien, stel je voor, daar hebben ze toch geen tijd voor! Ze moeten stoer doen met hun koptelefoon (alsof je daar wat aan hebt) en hun domme scratcher (die ze niet gebruiken OF die zorgt voor een irritant pokkelawaai).

Weet iemand een plek waar dat beter is?

Haha, ik keek net naar buiten en er staat een soort motor-gang in mijn straat. Drie mensen met een motor staan.. te praten in mijn straat. Apart. Wat moeten motormensen nou weer in mijn straat? Ga toch lekker motorrijden, joh. Beetje stilstaan in mijn straat - niet acceptabel.

Ohja, er is nog iets. Maar daarvoor moet ik even iets scannen.

















Kan je dat onderschrift lezen? Nouja, het komt er op neer dat die Palestijnse man het lijkt van een jongen draagt en struikelt.

Ik denk dat ie struikelde over dat witte sliertige ding. Maar het is een onsmakelijke foto. Ten eerste omdat ik het altijd zo vreemd vind dat die fotografen niet gaan helpen, maar dat ze met hun arrogante kop gewoon zo'n foto kunnen maken, in plaats van die mensen te helpen met hun problemen. En ten tweede is het onsmakelijk omdat je voor je kan zien hoe die man neer gaat komen. Ik denk dat hij de rug van dat lijk gaat breken in zijn val. En dan lig je daar bovenop een lijk.

Maar verder vind ik het wel een mooie val. Ik denk niet dat ik zo gracieus zou kunnen vallen (alhoewel ik eigenlijk geen idee heb hoe goed ik kan vallen).

Filmpjestijd (oh, wat leuk he, die rare filmpjes de hele tijd op mijn blog):



Let vooral op de vreselijke bril van Eric Clapton (zo zie je maar dat mensen met rare brillen soms wél goede muziek kunnen maken) en het orgastische hoofd van die ene neger op 15 seconden.

Zeer apart. Maar wel goede muziek.