Sommige dingen zullen wel altijd een raadsel blijven. Hoe de piramides gebouwd zijn. En of Atlantis bestaan heeft. Disney weet het weer eens beter. Wat een stelletje mongolen zit daar tegenwoordig ook achter de tekentafels he, ongelofelijk. Die films worden steeds slechter. Ze hebben zelfs een excuus-neger. En die bril is echt debiel. Kom óp zeg.
En wat gemeentepartijen nou precies willen zal ook wel altijd een raadsel blijven. Waarom moet ik als stemmer eigenlijk zelf partijprogramma's op gaan zoeken? Zij willen toch graag mijn stem hebben? Kunnen ze dan niet eens een boekje met hun ideeën oprollen en bij iedereen in de bus proppen? Schuiven? Douwen?
Mensen die teveel doordenken moeten dat niet doen.
Het is, even tussen haakjes, dus echt een goed idee om een discotheek in Voorburg te dingesen, promoten, plaatsen, bevorderen. Daar ben ik vóór. Waarom is die er eigenlijk niet? Wáárom is die er niet? Hoe cool zou het zijn als je gewoon binnen vijf minuten bij een leuke discotheek bent, hm? Bést cool. Overlast, lekker boeiend.
Waarom is er eigenlijk geen goede reden voor het leven zelf? Waarom leven mensen eigenlijk gewoon door - zonder dat ze er bij stil staan dat hetgene dat ze zíen helemaal niet noodzakelijk ook hetgene is dat er ís, en dat de wereld misschien wel heel anders in elkaar zit? Dat is toch maar iets raars. Ik heb bij filosofie in de 5e ergens al geleerd dat je zintuigen helemaal niet zo betrouwbaar hoeven te zijn als je in de normale gang van zaken aanneemt. Maar toch houdt niemand rekening met de filosofie. Als je wilt oversteken en er komt een auto aan, stop je.
Theoretisch gezien weet je niet zeker of de auto bestaat. Of de auto beweegt. Of jij bestaat. Of jij beweegt. Of er überhaupt iets zou gebeuren als je aangereden wordt door een auto. Sterker nog, je weet niet eens zeker dat er iets gebeurt als de auto je raakt, want oorzaak en gevolg staan nooit vast. Het is zelfs maar de vraag of er iets bestaat als oorzaak en gevolg. Je kan namelijk niet bewijzen dat de ene beweging de andere voortbrengt: je ziet eigenlijk alleen twee bewegingen. Dus je zou er net zo goed van uit kunnen gaan dat er niks aan de hand is als je doorloopt. Doorlopen is net zo logisch als stoppen.
En dat bewijst maar weer dat de filosofie onzin is, dat het leven onzin is en dat ik goed ben in onzin.
Wat trouwens ook grappig is: ik heb nog nooit last gehad van een Turk of een Marokkaan, of een buitenlander in het algemeen. Nou, misschien één keer, maar dan vraag ik me ook af of het uitmaakt of het een buitenlander was of niet. Volgens mij niet.
Dus waarom zeiken jullie dan allemaal zo over buitenlanders?!
Wie van jullie heeft er structureel last van werkloze buitenlanders? He? Nou? En hoeveel van jullie zijn er vóór om alle buitenlanders het land uit te gooien? Nou?
Politieke discussies op mijn blog, dat is toch bijna onmogelijk, lijkt me. Het is gewoon niet heel erg geschikt voor een blog omdat het met politieke vraagstukken altijd een kwestie is van overtuiging, achtergrondinformatie, vooronderstellingen, onbetwistbare meningen.
Als er iets is dat ik haat, is het wel iemand met een mening. Gelukkig heb ik weinig vrienden met een mening. Dan blijft het lekker rustig en krijg ik geen kogelbrieven opgestuurd enzo.
En oja. Ik kreeg vandaag een nieuwjaarskaart uit China, van Yun Yun. Iets te laat - maar hoe cool! Wie heeft er nou wel eens post uit China gehad? Dat lijkt me toch redelijk uniek. Ha.
Het rare is dus dat er geen postzegel op zit.
28-02-2006
Driewerf
26-02-2006
Tsjiepsjot
Goed, het inmiddels befaamde buttonding met een kruis erop moet nu dus echt een doel krijgen. Gewoon om te bewijzen dat Arjan ernaast zit en er nog een heel nuttig leven vol fijne dingen in het verschiet ligt voor het ding. Daarom zal ik nu een aantal voordelen opnoemen van dit geweldige buttonding.
Daar heb je 'm, de rakker. Nu maken jullie eindelijk kennis met dit felbegeerde object. Sommigen van jullie zullen hem misschien herkennen (ja, het is een mannelijk buttonding). Hoe dat kan weet ik ook niet.
Zoals jullie allemaal weten hebben buttondingen geweldige voordelen. Omdat het er veel te veel zijn om te behandelen zal ik even de allerbelangrijkste punten noemen - voor veel meer is er simpelweg geen plek in een enkele blog.
- Een buttonding is stylish. Buttondingen zijn echt vet in de mode en dit specifieke buttonding past erg goed bij heel veel kleren, omdat zwart gewoon overal bij past - kortom, heel erg handig.
- Met een buttonding kan je een echte statement maken. Met dit specifieke buttonding stráál je gewoon uit dat je een EHBO-cursus gedaan hebt. Vette shit gewoon.
- Buttondingen zijn ook handig voor een heleboel andere dingen. Als je bijvoorbeeld een kluisje nodig hebt, maar je heb even geen euro bij de hand, kan je makkelijk je buttonding gebruiken. Of als je echt heel erg hard koffie nodig hebt (let op: dan krijg je m dus niet meer terug he!).
- Met buttondingen kan je iemand flink verwonden. Je hebt dus altijd een wapen op zak, zonder dat iemand het doorheeft (behalve dan iedereen die deze blog leest)! Vooral voor meisjes is dat natuurlijk erg aantrekkelijk. Stel je voor dat je opeens in een nauw steegje verkracht wordt en je hebt géén buttonding bij de hand om die lul eens flink te grazen te nemen (pun intended)! Dat kan natuurlijk niet. Zie daar de noodzaak van een buttonding.
- Verder kan je geweldig opscheppen tegen anderen die géén buttonding van Jesper gekregen hebben - en dat is uiteraard áltijd goed voor je reputatie. Niet alleen heb je een buttonding, maar hij is van Jesper en er zit een heel verhaal achter. Dus je kan 'm opdoen naar feestjes met saaie mensen en dan kan je altijd een gesprek beginnen over je buttonding! Hoe cool ben je dan! Altijd een gespreksonderwerp!
- Als je een beetje je best doet kan je ook nog iets verbergen aan de achterkant van het buttonding, dus dan heb je altijd je eigen geheime plekje om iets op te bergen! Zoals bijvoorbeeld.. nouja, je weet wel, kleine dingetjes enzo.
Dus als er geïnteresseerden zijn, hij ligt hier (HIER dus) en is vrijwel gratis op te halen. Vrijwel gratis.
Vandaag was het trouwens ontzettend mooi weer. Is dat iemand opgevallen? Volgens mij is het lente of in elk geval bíjna lente. Ik hou wel van lente, want dat betekent bloempjes (niet dat ik daar zoveel mee heb ofzo, maar het staat altijd wel vrolijk) en groeiende planten en bomen enzo en vogeltjes en konijntjes die vrolijk rondhuppelen en een waterig zonnetje dat net opkomt en heel veel mooie meisjes, heel veel mooie meisjes.
Laat me nog maar even in die waan. Dat wordt vanzelf wel opgelost als het verschrikkelijk hard gaat regenen, er helemaal geen konijntjes zijn en alle mooie meisjes weggaan.
Maar nu is het tijd voor koffie.
Haha, GEINTJUH (dankjewel, Maaike. Dit voelt inderdaad veel natuurlijker aan.).
En: welkom terug Emma, van het snowboarden met Woo.
25-02-2006
Hoi hoe gaat het met jou?
Nee.
Het zal toch niet waar zijn.
Vandaag is er weer eens een hoop bewezen. Ten eerste natuurlijk dat het echt waar is dat meisjes blij worden van chocolade. Het is écht waar. Volgens mij kan je iedereen onwijs makkelijk versieren, je geeft ze gewoon een paar repen bon-bon-bloq en dan sluit je ze op in een kamer, na een minuut of 20 ga je zelf ook naar binnen en dan zit je gebakken. Met peren. Gebakken peren.
Verder heb ik geleerd dat het niet slim is om helemaal niet te oefenen en dan met heel veel mensen een muziekstuk te gaan spelen met publiek erbij. Nee, bij deze een wijze raad: even oefenen. Dat helpt. Meestal. (Dat was een lullige opmerking. Jawel, mensen. Het is er eentje. Hij zat er natuurlijk ook al aan te komen. Maar dan moet je maar geen altviool gaan spelen. Of fagot (hm, Jasper?).)
Eeh, wat heb ik ook alweer nog meer geleerd. Euh. Oja.
Elk object heeft nut. Daarom bewaren wij, mensen, alles. Of in elk geval véél. Je wilt niet weten hoeveel onzinnige dingen ik hier nu op dit moment, dus ik bedoel NU, NU, heb liggen. En er is een mogelijkheid dat er voor al die dingen opeens een nut zal zijn. Ik neem even een willekeurig voorbeeld. Hier staat bijvoorbeeld labello. Nou, dat is heel handig als je droge lippen hebt. Daarnaast ligt een soort.. button. Jeweetwel. Die zat een keer in een of andere plastic zak die ik kreeg van iemand heel lang geleden, dus die heb ik bewaard en die is eigenlijk voor iemand. Maar ik weet nog niet precies voor wíe dan.
Als je interesse hebt in een button met een oranje kruis erop ofzoiets, laat het me dan even weten, hij wordt verloot onder de belangstellenden. Hij is echt heel mooi hoor. Ik weet zeker dat ik er iemand blij mee kan maken.
Misschien niet zo blij als met een reep chocolade.
Maar toch erg blij.
Wat eigenlijk ook raar is - van die wondjes waarvan je niet weet waar ze vandaan komen. Kijk, dat je je soms snijdt tijdens het scheren is niet zo raar en dan weet je ook wel hoe het komt - maar er zit bijvoorbeeld een soort snee op mijn rechter-ringvinger die echt uit het niets opeens ontstaan is. Alhoewel het de vraag is of wonden ontstaan.. eigenlijk zijn wonden natuurlijk het tegenovergestelde, het is niet het ontstaan van materie maar het scheiden van materie, ruimte maken in plaats van opvullen, snap je. Maar goed, dat maakt niet zoveel uit. Het zit er en het doet niet echt pijn ofzo, maar het is wel raar. Ráár.
Er zijn wel meer dingen ráár. Ik, bijvoorbeeld, dat geef ik meteen toe. Zo moeilijk doe ik daar niet over, het is jammer en vervelend, maar het is nou eenmaal zo. Ierse fluitjes zijn ook ráár. Vergelijk ik mezelf nou net met een Iers fluitje, zo'n ding dat iedereen omstebeurt in z'n mond stopt omdat ze ook even willen proberen?
Nee. Ik vind het alleen rare dingen.
Alle rode dingen vind ik ook raar. Het is ook raar als je je bedenkt dat iedereen kleren aanheeft maar daarónder dus naakt is. Maar dat is een gewichtig onderwerp, dus dat doe ik de volgende keer.
Morgen.
24-02-2006
Wolf op de gang?
Hit it!
Okay, deze blog wordt geschreven tijdens het beluisteren van Nirvana. Beluisteren klinkt heel netjes en keurig en vervelend en saai, maar zo bedoel ik het niet hoor. Leuke informatie, trouwens, wat ik precies luister. Kan je in de gaten houden of de muziek die ik luister iets te maken heeft met wat ik opschrijf. Ik denk het niet, want Kurt Cobain valt echt bar slecht te verstaan. Helemaal niet, zogezegd.
Ik versta:
I'm a staiinn.. (en dat dan heel vaak)
En verder let ik er ook niet op. Oe, solo.
Goed, genoeg van dat alles. Ik heb weer eens wéinig te melden maar véél te lullen, geloof ik. Het is weer eens zover, zeg maar.
Oh, nu is het volgende nummer al LANG bezig en ik heb nog steeds geen idee wat ik op wil schrijven. Dat betekent denk ik dat ik wel tevreden ben, want ik heb alleen wat op te schrijven als ik boos ben. Jammer dat ik tevreden ben. Het klinkt alsof ik uitgezakt in een luie stoel zit met een glaasje wijn erbij en een haardvuurtje, een hondje aan mijn voeten en een ochtendjas aan en pantoffels, en een vrouwtje dat in de keuken staat of juist naast me zit ofzoiets. En een sigaar (bah).
Nou, dat klopt allemaal. Dat is ook zo. Ik zit onderuigezakt in een luie stoel met een glas wijn en een haardvuur, een hond aan mijn voeten en een ochtendjas en pantoffels en een of ander wijf in de keuken. Mijn naam is kabouter Bart. Ja, ik ben tevreden. He? Hoe bedoel je, wat is nou je probleem?
Honden zijn veel groter dan kabouters en passen helemaal niet in holle boomstronken?
Kutkabouters.
Nee, ik heb echt weinig te vertellen. Te melden. Te schrijven. Mee te delen. Te noteren. En dat hele verhaal dat ik op wil schrijven ga ik lekker ook niet opschrijven. Lekker puh. Eigen schuld.
Wat zou er gebeuren als de gehele mensheid nu tegelijkertijd op de grond stampt, zo hard al we kunnen?
Helemaal niks, omdat de aarde rond is en alle kracht zichzelf als het ware opheft? Of zouden we toch schommelen omdat er in China meer mensen wonen dan in Groenland, zeg maar? En wat zou er dan gebeuren - raakt de aarde dan uit koers? DAT lijkt me nou nog wel grappig, dat we dan zo langzamerhand van de zon wegdrijven omdat ik zonodig met zn allen wilde stampen.
DUS STAMP NU OP DE GROND! NU! (en dan wel allemaal tegelijkertijd he).
Dankjewel. We merken wel of het enig e-f-f-e-c-t heeft.
Sorry, ik heb weer 3 minuten van je leven verspild. Maar zoals ik al zei: eigen schuld. Wat zeg je? Mijn verantwoordelijkheid? Haha, laat me niet lachen. Hahah. Hahahahaa.
Hey, kap nou! Ik zei toch dat je me niet moest laten lachen! Neem dat dan ook serieus, verdomme! Ik méén het hoor, ik ben áltijd serieus.
Voor wie nog wil mentalimagen:
Een broodje op het station.
Doe je best.
23-02-2006
"Met een gláás, vol, k.."
Ja, je leest het goed.
Sta maar op. Ja, goedzo! Nee, ik meen het. Opstaan.
En loop nu een rondje door je kamer.
Ga maar weer zitten hoor.
Hallo, ik meen het hoor! Doe het! Hoeveel van jullie hebben dit nu ECHT gedaan?
Hoeveel van jullie doen het nu alsnog?
Goed, je hebt dus net een rondje door je kamer gelopen (laten we positief blijven - iedereen heeft dat gedaan). Maar hóe heb je dat gedaan? Heb je je wel gerealiseerd dat je benen bewogen hebben omdat jij dat wilde? Als je nu bijvoorbeeld je hand op wilt tillen kán je dat doen. Maar hoe gebeurt dat eigenlijk? Alleen denken: "ik til nu mijn hand op" is niet genoeg. Nee, je moet het ook doen. Maar dat dóen, dat is iets raars. Het gebeurt eigenlijk zomaar, die hand gaat zomaar omhoog - maar toch doe je het, je beheerst het. Hoe dat precies zit weet ik eigenlijk niet. En dat is raar, want het is een van de normaalste dingen die je kan doen, je hand optillen.
Leuk om te weten, maar verder heb je er niks aan. Nu ga je elke keer dat je je hand optilt aan mijn blog denken. Dat is ook niet helemaal de bedoeling, want volgens mij til je je hand vaker op dan je lief is.
En dan wil ik nu nog even zeggen dat ik het bijvoorbeeld wél erg vind (kijk, dít vind ik dus wel erg) dat die Gouden Moskee is opgeblazen. Van zo:
Nou, geef nou toe, ziet er best ok uit. Best mooi gebouw. Best leuk. Liggen twee imams uit de negende eeuw in. Zal best, het is gewoon wel een mooi gebouw. En dan komen er een paar van die klootzakjes (ik zie ze precies voor me, van die vervelende stinkende mannetjes met baardjes en net iets te dik, slecht gebit en lelijke zonnebrillen met van die weerspiegelende glazen) en die blazen het dan op. Voor de grap ofzo. Om een burgeroorlog in Irak te ontketenen (ja, daar schiet je veel mee op, sjongejonge).
Dus dan krijg je zoiets:
Kijk, dat is dus gewoon erg. DAT vind IK nou ERG.
Dus.
En dan nu nog zo'n 'mental image'dingetje, ik amuseer me kostelijk.
Zij wijst hem terecht.
Ik zal, op aanraden van een der Almachtigen (die ene met een afrokapsel geloof ik) mijn eigen plaatje pas later schetsen, om jullie alle vrijheid te laten enzo. Dus doe je best, en de beste inzending wordt beloond met een gastblog.
Dat wil je. Dus je gaat je best doen om het zo goed mogelijk op te schrijven.
Ik weet PRECIES wat jij wilt. Maar helaas, je kan het niet zomaar krijgen; je moet ontzettend je best doen. Nog harder werken dan je al werkt, nog liever willen dan je nu al wilt. Nog meer je best doen dan je nu al doet.
Maar het zal doorbijten zijn. Ploeteren. Als een os zul je moeten werken tot het zweet op je rug staat en met een gouden glans glimt (alliteratie, wauw) in het licht van die ene kleine gloeilamp.
En dat was jouw horoscoop. Wat een kattengejank.
Ijs.
(HAHA, geintjuh).
22-02-2006
Het is nooit wederzijds
Zelf schenk je aan jezelf veel meer aandacht dan anderen aan jou besteden.
Dat is ook de reden dat ik geen spiegel in mijn kamer heb.
Wat heb ik dan wel in mijn kamer? Wat maakt mijn kamer mijn kamer? Wat maakt het de moeite waard om te vermelden?
Wat is, zogezegd, het handelskenmerk van mijn kamer?
Weet ik niet.
Misschien is het wel de stoel waar ik nu op zit, mijn bureau, dat lage bed, die computer, of de boekenkast, mijn laarzen, dat krijtbord, m'n klarinet, de blauwe vloerbedekking. Misschien is het wel de combinatie van al die dingen. In elk geval is het zonder twijfel mijn kamer. Mijn lapje grond (ook al is het dan een meter of 3 de lucht in). Het is van mij.
Waar wilde ik eigenlijk ook alweer naartoe met dit hele verhaal?
Dáárheen. Kom, laten wij samen oplopen, dáárheen.
Ik interesseer mij sinds korte tijd (een paar dagen, denk ik) voor 'mental images' die andere mensen hebben bij bepaalde dingen. Als ik bijvoorbeeld zeg: "laten wij samen oplopen, dáárheen" (en dat heb ik gezegd, lees hierboven), dan zie ik:
Een zonsondergang, een heuvellandschap met een perzikboom. Twee mensen die over een pad richting de perzikboom lopen. Ik denk dat die twee personen vrienden zijn, want ze lopen gewoon naast elkaar - in elk geval niet gearmd of giechelend ofzoiets, ze lopen rustig richting perzikboom. Het is lente of zomer.. nee, laat-zomer. En één van die twee mensen heeft een pijp in zijn hand. En dan een vlindertje erbij enzo. Dat is eigenlijk raar, want ik heb nog nooit vlinders gezien tijdens een zonsondergang, maar goed.
Hoe weet ik eigenlijk dat het een perzikboom is? Eh, tja. Er zullen wel perziken aan hangen, maar die kan je nog helemaal niet zien. Door de geur, denk ik. Het ruikt naar perziken in de laat-zomer.
En nu ben ik dus benieuwd wat JULLIE 'mental image' (stomme term, maar ik weet niet hoe ik het anders moet noemen eigenlijk) is bij 'laten wij samen oplopen, dáárheen'.
Nou?
Sorry.
21-02-2006
Mani Pull
Ik moet er weer even aan denken dat ik een blog heb. Dat bewustzijn moet weer even groeien. Gelukkig denk ik er nu aan - anders zou het wel eens fout afgelopen kunnen hebben worden zullen zijn is was geweest zijn. Maar nu is mijn blog weer gered - tenminste, voor vandaag.
En daarom zal ik het hebben over..
Shit, da's nog best moeilijk. Wat doe je als je geen onderwerp hebt? En als je bovendien afgeleid wordt door mensen die je kamer binnenkomen, die je aanspreken op MSN, die je smsen, door muziek?
Dan forcéér je een onderwerp.
Het is heel makkelijk te herkennen, een geforceerde blog. Het eerste kenmerk is dat het verhaal van het ene onderwerp naar het andere schiet zonder ergens iets boeiends over op te merken. Ten tweede zitten er vaak onzinnige links tussen, omdat de blogger (als opvulling dus) dan nog maar wat rare links plaatst om mensen toch in elk geval éven bezig te houden. Een ander kenmerk is dat de lengte van de blog óf heel beperkt, óf juist veel te groot is. In het ene geval valt er gewoon weinig te zeggen, en in het andere geval denkt de blogger zijn of haar publiek te kunnen foppen door gewoon heel véél onzin op te schrijven. Meestal werkt dat toch niet zo goed en kijk ik daar als oplettende lezer (en dat zijn jullie natuurlijk óók) zo doorheen.
Maar door wie wordt een geforceerde blog dan geforceerd? Wat een interessante vraag.
Het lijkt er op dat een blog zijn eigen leven gaat leiden en dat het enige dat de blogger (in dit geval IK, dus) doet het 'voeren van het beest' is, als het ware. Zeg maar. Overdrachtelijk, dat wil zeggen figuurlijk gezien. Jullie voeden het beest verder met jullie comments (en Français, très bien Afro) en dan begint het om zich heen te klauwen, uit zijn verband te groeien, en stukken te bijten uit mijn vrije tijd en die van jullie.
Nou zie ik dat beest ongeveer zo voor me:
Ik weet niet of die voorstelling iets toevoegt, maar dat maakt het verhaal wat levendiger, wat interessanter, wat vrolijker, hey! kijk een plaatje, daar kan ik wat mee! Je fantasie erop loslaten. Hoe zou het er uitzien als dat beest een hap uit mijn been zou nemen? Daar kan ik ook wel plaatjes van vinden, maar dat staat meteen een stuk minder sympathiek. Dus laat dat maar zitten.
Kortom, we hebben hier te maken met een monster en de enige logische oplossing lijkt het monster dan maar af te maken. Helaas, helaas, daar hebben wij Sint Joris voor nodig en die is er even niet. De enige Sint die hier wel eens komt is Sint Maarten, maar die heeft het zo druk dat hij niet eens op mijn feest was. Op goddelijke of semi-goddelijke interventie kunnen en mogen we daarom niet hopen. Dit klusje zullen we zelf aan moeten pakken.
Iemand suggesties?
P.s.: hij ziet er wel gemeen uit, he. Hij heeft zeker ook een stuk chocolade.
20-02-2006
Awkward
Foto's deel 2
Tada. Het zijn wel saai posts om te maken, maar dat is toch weer 10 minuten dikke, vette lol. Tenminste, voor diegenen die snappen hoe het downloaden werkt.
Ik heb geen zin om het uit te leggen. Kloot maar wat aan of bel me anders op als je echt geen idee hebt.
En dan nu iets over chocolade.
Ik heb het en ik ga het NIET aan een meisje geven.
Hoe gemeen. Ha. Hahahaha. Haaahahahaha.
19-02-2006
800mb
Feest is leuk.
Daar is het probleem der foto's. Niet alle foto's zijn geschikt voor iedereen. Daarom moeten ze, volgens sommigen, op een site met een wachtwoord erop enzo.
Ik denk dat ik het iets anders aan ga pakken. De 'neutrale' foto's, de gezellige, goedgelukte foto's, kom als .zip op mijn blog en zijn dus voor iedereen te downloaden. De foto's die geschikt zijn voor chantage zullen daarvoor eventueel gebruikt worden, en zijn af te kopen voor een euro of 3. 4, misschien. 10. 20. Een redelijk prijsje, zeg maar.
Nee hoor. Grapje.
Dus daarom ga ik nu aan de slag met het sorteren van foto's enzovoorts (sowieso nodig want mijn moeder wil ze ook allemaal zien) en als dat klaar is zet ik ze hier allemaal op.
Deal?
En oja, Maarten, waarom was jij er niet? En wanneer krijg ik dat verdomde kado uit Zuid-Afrika nou een keer!
Jezus Christus! (haha.)
