we're drinking this cup together

zoveel werk stapelt zich langzaam op in stapels die hoger worden dan mijn bureau lang is - hoger dan mijn kamer groot is, straks past het ook niet meer in mijn hoofd -

van vier dagen engels praten blijk je een soort visioenen te krijgen - alles lijkt ook wat makkelijker, maar dat terzijde - visioenen als verdrinken in een half-Turkse versie van Moulin Rouge op zestienjarige leeftijd -

tweeënvijftig of tweeënzeventig maagden deinen op en neer in een bloeiende tuin van vlees - en waarom zou iemand daarin willen rondwaden -

Het moment dat voorbij banjert

Dus daar zat ik met mijn vreemde minderwaardigheidscomplex op een voetenbankje twintig bladzijden te lezen uit HOWL (en andere gedichten) van Allen Ginsberg; dus daar zat ik in de trein met mijn rillingen en opkomende hoofdpijn en verplichte draagbare telefoon rijdend in de richting van mijn rug naast een vrouw met een spijkerbroek; dus daar zat ik aan tafel met mijn ochtendjas en wild woest schuimend haar en strepen onder mijn ogen en ik at aardappels en kleine maïskolven; dus nu is het licht aan en de muziek aan en Socrates kijkt mij streng aan terwijl ik denk over moslima's en make-up - you're only real with your make-up on - en Bob Dylan en de schoonheid van mijn lakens en het boek dat ik las en het boek dat ik lees en het boek dat ik ga lezen; en zonder mij is het te koud maar met mij wordt het te warm van binnen; en ik wou dat ik in New York woonde of Brooklyn of Memphis of New Orleans omdat het lijkt alsof die namen van die steden hun eigen wereld zijn waar sommige mensen die ik ken goed in zouden passen en anderen niet; en inmiddels realiseer ik me beter dat ik anders ben dan vorig jaar en vraag ik me af of verandering in jezelf niet hypocriet kan zijn terwijl je verandering in anderen wel hypocriet vindt - vooral als het snel gaat -; en wie vraagt zichzelf net als ik af wat er zou gebeuren als ik dit aan iemand zou laten lezen terwijl ik er naast zou staan - confrontatie met geforceerd publiek zal wel niet tot grote successen leiden, want mensen moeten lezen als ze dat willen en niet als ze dat moeten (dat geldt trouwens ook voor luisteren en voelen)

oh wat oncharmant

Sinds niet zo lang geleden, of misschien juist heel lang geleden, gaan weken opeens heel langzaam. Of er gebeurt veel. Tijd gaat niet speciaal langzamer maar met dingen die elke week terugkomen is het net alsof het een máánd geleden is dat ik dat voor het laatst gedaan heb, in plaats van een week.

Ook realiseerde ik me een tijd(je) geleden dat ik ik ben, en dat dat, denk ik, niet zoveel te maken heeft met ándere mensen. Brr. Dat is heel eng en daar heb ik ook niet te lang over nagedacht.

Dit is Jesper met zijn boyband 'Boys on Wheels' en zij playbacken hun single. Ze hebben wel humor, die gehandicapte Zweden.

(Gehandicapte Zweden, die bestaan natuurlijk ook.. dat realiseer je je pas als je zoiets ziet, eigenlijk. Vreemd. Het wordt steeds vreemder hier.)

De reden dat mijn moeder niet in een hotel werkt (ROOMSERVICE!)

Als..

Nee. Wanneer..

Oh, er is natuurlijk altijd tijd genoeg. Maar als de tijd dringt en iets echt móet, en je het meeste haalt uit elke minuut - dat doe ik nu dus duidelijk niet, maar dat kán -, dan valt opeens op hoe ijverig alles om je heen zijn gewone gang gaat.

Ook probeer ik wel eens één ogenblik als eeuwig te beleven. Opzich (ik blijf dat toch maar aan elkaar schrijven, dat vind ik logischer staan), opzich zou het mogelijk moeten zijn, omdat een ogenblik ondeelbaar is, en daardoor dus vanzelf oneindig, maar op de een of andere manier lukt het niet om je daar

(een intermezzo)

Kent iemand die film, "Fellini Satyricon"? Ik stond laatst op het punt om dat boek te kopen, Petronius' Satyricon dan dus, het originele Latijnse fragmentarische boek. Het was 10 euro. Ik vind het dan raar dat zoiets nog geld op moet brengen, bovendien was het wel een dún boekje maar leek het me toch vrij stevige lectuur, dus niet gekocht (het werd het Pnin) - maar het staat op mijn lijstje.
Nouja, niet dat ik echt een lijstje maak, maar het staat op mijn lijstje, net zoals Sartre, Wittgenstein, shit, wat stond er ook alweer nog meer op - Descartes.. ik weet alleen de filosofen nog, de officiële versie is wat gevarieëéërder, natuurlijk. Zo is er ook ergens een lijstje met muziek die ik moet luisteren, met films, met albums die ik wil kopen, met dure dingen, met

(we lezen verder)

aan te houden, je kan niet ophouden met het beleven van tijd. Net zoals je niet op kan houden met zien, met het laten kloppen van je hart, luisteren, met voelen, met ruiken. Ademen, ja, maar daar wordt niemand blij van. Ik heb verhalen gehoord over uitgebreide, geavanceerde vormen van yoga waarbij de beoefenaars zóveel controle over hun lichaam hadden dat ze hun hartritme konden bepalen, net zoals men kan bepalen hoe en wanneer je inademt - maar of dat echt zo is, weet ik niet.
Wel fascinerend, dat soort inzichten, dat het hart ook een spier is die opzich gecontroleerd zou kunnen worden. Net zoals alles dat je ziet zeg maar, licht is dat dóór je ooglens heen moet en dan pas ergens in je oog wordt omgezet in 'zicht', als het ware: wat ik bedoel, wat je ziet is eigenlijk een hele hoop doorzichtige cellen (van de lens van je oog) en daardoorhéén kijk je dan zo'n beetje. Of hoe, en dat heb ik opgezocht, het menselijk geheugen voor muziek 5 seconden lang is.

Ik vind trouwens die protesterende monniken in Birma (of hoe heet dat land, nouja, he, dus) een enorme charme hebben. Volgens mij kunnen zóveel Bhoeddistische monniken nooit ongelijk hebben, met hun sinaasappeloranje gewaden en kale hoofden, tanig, pezig, vastberaden en dan ook nog eens voor meer democratie en openheid, wat een klassiek plaatje.

Jammer dat het allemaal langs ons heen glijdt, de ene dat waait het en de andere niet, de ene dag worden er monniken afgeslacht bij bosjes en de andere dag weer Afrikanen, een of andere orkaan, een overdosis wordt vanzelf een overkill. Aan de andere kant, de vraag is hoe erg het is als er soms eens iemand doodgaat.

JA, dat is een vraag ja. Vrij onbeantwoordbaar omdat alle morele systemen die wij kennen, hoe divers dan ook, vanuit een menselijk perspectief zijn opgesteld, maar toch een vraag, geen belangrijke, ook niet relatief belangrijk, het is tijd voor een muzikale onderbreking en minder komma's,

The whole world is shaking now, can't you feel it?
A new dawn is breaking now, can't you see it?

(Toevalligerwijzerwijs gaap ik nu.)

Kan/Moet/Zal/Wil/Een degelijk onderzoek

Als je wilt weten hoe iemand er uit ziet, moet je zijn gezicht zien. Is dat niet vreemd? Zegt een gezicht echt zoveel meer dan een stuk arm of been? Staartbeentje? Is dat omdat wij al eeuwen, eeuwenlang ons lichaam bedekken maar niet ons gezicht? Als dat zo is, stel je voor dat we ons gezicht wél altijd bedekt hadden, maar onze voeten niet. Hyves vol voeten-foto's. Jaja.

Het zijn van die dingen, he. Nadat je eet gaat er meer bloed naar je maag en darmen, omdat al dat voedsel verwerkt moet worden.
Dat kan je je toch totaal niet voorstellen.

Wat jij vindt dat stinkt - dat is cultureel bepaald. Overigens ook wat je lekker vindt smaken, voelen, wat je er mooi uit vindt zien, alle zintuigelijke informatie wordt cultureel ingevuld. Wat je belangrijk vindt is cultureel bepaald. Wat je aanhebt is cultureel bepaald - dan nog zijn er wel gradaties en variaties, maar alles binnen een bepaald kader.
En de grap is dat je, als je niet binnen dat kader wil passen - en zelfs als je gewoon niet binnen een kader past -, dan plaats je jezelf automatisch binnen een ander kader. Dat zijn natuurlijk geen bestaande kaders waar mensen netjes invallen, die kaders maken wij gewoon omdat dat handig is - we maken ze zelf, als samenleving, als groep mensen, en daarom kan je er nooit buiten vallen. Nooit. Het mentale bereik van de mens gaat voorbij het onbereikbare door het gewoon aan te duiden als 'onbereikbaar'. En dat dat niet klopt en nergens op slaat, en dat niemand daar blij mee is, en dat er ook nog best dingen zijn waar we geen hol van snappen, en dat sommige mensen overal een punt van maken en sommige niet - dat maakt ons niet uit, want het heeft teveel voordelen, de wereld netjes opdelen in hokjes en hoekjes, groepjes, lijnen.

Elke keer dat je iets voor jezelf koopt kan je doen alsof het een kadootje is dat je aan jezelf geeft. Je kan het ook gewoon kopen omdat je het wilde hebben. Het eerste is beter voor je humeur. Je humeur bepaal je zelf maar bepaal je ook niet zelf. Het wordt een soort van extern-intern geregeld, je humeur. Je HUMEUR is gewoon in hoeverre je verwacht dat de wereld op dat moment stinkt of niet. En dat verandert als de wereld anders gaat ruiken. Om de haverklap.

Als soms mensen iets tegen je zeggen, en je verstaat het, maar je zegt tóch: "Wat zei je?", dan ben je bezig je eigen en andermans tijd te verspillen. Aan de andere kant, als je alles elke keer in één keer snapt blijft er niks meer over, een menselijke machine. Daarom verdedig ik soms domme standpunten of doe ik alsof ik geen idee heb wat iemand bedoelt. En jullie doen dat ook. En als dat overlapt, wie weet wat er dán gebeurt: de een begrijpt de ander maar doet alsof dat niet het geval is, en de ander begrijpt de een óók maar doet óók alsof, ik denk dat het dan uitmondt in een eeuwig durend gesprek over niks. Het verzandt (dat is een mooie uitdrukking).

Eeuwig durende gesprekken over niks komen overigens vooral voor met mensen die zichzelf niet kennen. Die zijn te herkennen aan kort stekeltjeshaar met gel, een lijzige manier van praten en een of andere interesse die niemand iets kan schelen. Bovendien praten ze vaak met hun handen, heel druk kronkelen de wijsvingers over elkaar, buigen de pinkjes. Nu ik er over nadenk, vroeger had ik ook stekeltjeshaar met gel. Aan de andere kant, lijzig heb ik nooit gepraat, misschien onverstaanbaar maar niet met mijn handen, en bovendien, je moet ook eerlijk blijven: misschien kende ik mezelf vroeger inderdaad niet. Of misschien is het nog steeds een lange-termijn-project. Niemand wéét dat van zichzelf - jij kan dat ook niet weten, wijsneusje. Je kan het misschien inschatten maar niet WETEN, je kan maar weinig weten, misschien kan je niks weten maar alleen onthouden en combineren en improviseren.

(Wat doen wij nou nog meer naast het onthouden, combineren en improviseren van dingen?)

Hoe dan ook, dat die mensen dan een gesprek beginnen over spelling ofzo, en proberen je ergens in te laten stinken, toe te geven dat je een spelfout zou maken in een bepaalde situatie, zodat ze je uit kunnen lachen terwijl je ze niet eens kent, en hun eigen ego een beetje kunnen opkrikken. Zie je, ik kan beter spellen dan die gast met die groenige jas en dat uit de hand gelopen Beatles-kapsel die daar zit. En dat je zin hebt om ze op hun bek te meppen, maar dat je dat niet doen omdat je er te netjes voor bent - en misschien ook niet zo goed bent in slaan -- waarom doe je dat eigenlijk niet?

Omdat je het risisco loopt dat je je hand breekt, zou je kunnen zeggen. Of omdat je er geen zin in hebt, te lui, het levert lastige situaties op. Maar ik denk niet omdat je het eigenlijk niet WIL. Want stiekem slaan wij het liefst allerlei mensen in elkaar.

Maar meestal blijven we steken in hokjes en hoekjes, groepjes en lijnen. Gelimiteerd door wat andere mensen redelijk vinden en fijn en logisch en de moeite waard en lekker en normaal en nuttig en mooi. En als ik ontsnap naar Ierland, een heuveltje in Ierland, en als ik dan bezig ben mijn houten hutje in te richten, dan is het eerste wat ik er neerzet een bed. De rest interesseert me niet.

Nomad Muse

Ik las oude blogs omdat mij verteld werd dat ik nu beter ben in schrijven.

Ik kwam er achter dat ik waarschijnlijk vrij veel mensen op hun tenen getrapt heb, echt vermorzeld ook, platgedrukt in het plaveisel, platte stukjes vlees met wat bot erin. Aan die mensen bied ik nu mijn excuses aan.

Zo.

Nu mijn zonden mij vergeven zijn - en laten we daar van uitgaan - kunnen wij verder met de orde van de dag. Ik doe vanalles en ik heb nergens tijd voor, en TOCH ga ik dit doen, omdat ik vind dat het nodig is. En waar anders dan op mijn eigen blogje, als ik zelf persoonlijk vind dat het nodig is, hm?

Om wat goodwill te kweken is dit Bob Dylan mét Ringo Starr (met baard) én George Harrison (vrij onopvallend maar toch aanwezig). Dus als je meer van de Beatles houdt kan je letten op eh, de tamboerijnpartij.




Goed. Het is niet echt een geniale versie van 'Love Minus Zero/No Limit', niet zo goed als het origineel op Bringing It All Back Home, zeker niet zo goed als op The Bootleg Volume 5, niet zo grappig en upbeat als op Live At Budokan, niet zo brandend schreeuwerig als op Lovesongs For America, maar hij werkt. En nu iedereen zich weer herinnert dat ik het meeste Bob Dylan CD's heb van iedereen, kan ik verder met mijn.. drukke dingen.

JAWEL.

ECHT WEL.

(tegen wie heb ik het eigenlijk)

Let trouwens even op de laatste vier regels:

The wind howls like a hammer
The night wind blows cold n' rainy
My love, she's like some raven
At my window with a broken wing

Want dat is de mooiste metafoor die je sinds tijden gelezen hebt - vooral als je er even over nadenkt. De liefde van zijn leven als raaf: de wind heeft haar een gebroken vleugel geslagen, en daarom zit ze bij zijn raam, veilig voor het donker, de kou, de regen, de wind. Maar ze blijft een raaf, zelf ook deel van die nacht, ze hoort erbij: als ze zou kunnen zou ze terugvliegen, ook al is het er vreselijk en is ze veilig bij hem. De gebroken vleugel is alles wat haar bij hem houdt en zelfs dat is tijdelijk.
En dat is dan nog maar één interpretatie, maar goed, waarom zou ik jullie daarmee bezighouden - misschien moet je wel naar de WC, en kom je nu te laat omdat ik zo nodig een onzinverhaal moest schrijven.

Zie je, het kan ook best een stuk minder abstract soms.

mistère

chaos kokerellen amfibie theeketel diamanten ring klerenkast hanger kampeerset keeshondje karperverzameling kerosineopslag stoompijp pijptabak bootjes eendjes schommelen zand klimrek tong toneelstuk bloemen bollenstreek kanonnenstreek jaloezie poezie poëzie poezieplaatjes poëzieplaatjes pampers peren bollen appels bollen tering geopolitiek karafaan faraan safraan rijst

(..)

Al deze onzin ZONDER drank (ja). Alhoewel, onzin. Het is erg serieus en artistiek bedoeld.

En dan nu weer verder met de Muppetshow. Of mijn 1966 Bob Dylan bootleg. Of allebei tegelijk, zou dat werken?

Maria (of: Een verhaal over afgunst)

Ik doodde een spin.

Het was niet expres, verzeker ik u. Ik snap ook dat ik dit nader uit moet leggen. Ik voel uw verontwaardiging en haat opspelen. Die meneer Doolaard maakt er een potje van. Die meneer Doolaard vertrapt en verkreukelt moeder Natuur al naar gelang zijn eigen wil. Uw beeld van mij vervormt zich, het verroet en smelt een beetje, kruimelt wat af aan de randjes, schuurt een weinig tegen de zijkant van zijn hokje, zakt een beetje in als een mislukt taartje (ongemerkt maar onvermijdelijk en niet te ontkennen).

De spin zat in mijn haar.

Ik wil met nadruk, met klemtoon, ik wil u klemmend meedelen dat ik absoluut geen hekel heb aan beestjes met meer dan vier poten. Kevers laten mij koud maar ik voel geen afgunst. Vliegen en wespen doen mij niks. Aan muggen heb ik een gegronde hekel, maar dat is de mens eigen. Spinnen zelfs vullen mij met respect. Al vanaf jonge leeftijd is mij van alle kanten toevertrouwd dat het ijverige werkers zijn, die vlijtig hun webben weven: geduldig en nuttig. Beheerst en met mathematische precisie.

Ik waste mijn gezicht met zeep en water. Vóór mij een spiegel. Iets bundelde voor mijn ogen heen en weer en klom toen weer omhoog mijn haar in. Een kleine spin. Elegant en soepel.

Het water stroomde met een draaibeweging het putje van de wastafel in (linksom of rechtsom, afhankelijk van het halfrond waarop u zich bevindt). Mijn handen bewogen al wassend over mijn gezicht, mijn wangen, mijn rechte neus, mijn oogleden benatten zij, alleen de buitenkant, hoewel men zich af kan vragen of de mens wel een binnen- en buitenkant heeft. De spin bungelde aan een onzichtbare draad die van mijn haar naar beneden liep boven een voor hem onpeilbare diepte.

Soms vind ik het leuk om spinnen niet van mijn haar te laten bungelen, maar schep ik meer plezier in het laten bungelen vanaf mijn vinger. Het herinnert mij aan mijn vroege jeugd, schommels in de speeltuin, alles interessant en nieuw vinden in plaats van het meteen te plaatsen in een kader der bekendheid, veel bezig zijn met dieren groot en klein, ook al zegt je moeder dat het vies is om wormen in potjes te doen en dode krabben te zoeken op het strand.

Ik haalde mijn vingers langs de draad waar de spin aan hing. De draad gaf gemakkelijk mee maar bleek niet aan mijn vinger te hechten. Knapte, brak. Het breken gaf een zonder twijfel een onhoorbaar geluid. De spin viel. Vallen naar beneden is soms onvermijdelijk.
In één vloeiende beweging kwam de spin in het water, draaide een half rondje rond het afvoerputje en verdween uit zicht.

Dat alles zo snel dat ik mij bijna afvroeg wat een moment is.

Het water stroomde verder alsof er niks gebeurd was. Ik keek een tijdje naar mijzelf in de spiegel.
Zelfverklaard woordgod spinmoordenaar.
Ik draaide de aan kraan zodat het dodelijke kolkje verdween en sloot de deur achter mij.

In mijn eigen kolk van gedachten en fantasieën houdt de spin zijn adem in. Hij sluit zijn poten om zijn lijf zodat hij met verbazingwekkend snelle vaart de krochten en bochten van de pijpleidingen doorstroomt. Eenmaal uitgekomen in het riool trekt hij zich op aan een uitstekend stukje steen. Het is donker en krap, een kleine ruimte. Daar rust hij uit en droogt hij zich. Het bevalt hem. Vaak genoeg worden er vliegen en muggen meegespoeld met het rioolwater. De eenzaamheid deert hem niet. Hij kan rustig nadenken. Hij wilde dat hij dat ene boek nog eens kon lezen.
Hij is tevreden.

Dit komt nu in mij op

Ik had een droom over het binnengaan van een kamer.
(Dat klinkt misschien vreemd, maar als je je bedenkt dat sommige mensen dromen over deze blog, of over niks, dan valt dat misschien toch wel weer mee.)

NEE! NEE!

Hoe dan ook, de droom ging over het binnengaan en zien van een kamer. Hoe neem je een kamer in je op? Als je in een kamer bent kan je nooit álles in één keer zien, en toch weet je hoe een kamer eruit ziet. Je onthoudt het. Je voelt het aan. Ruimtelijk gezien. In mijn droom lukte dat niet meer.
Ik ging de kamer binnen en ik wist niet waar ik was - als het ware - ik was verdwaald in ruimte. Ik kon het niet meer in me opnemen. Het herinneren van de kamer ging per muur, en als ik bij de derde muur was, was ik de eerste alweer vergeten. Zodoende is niks statisch, je moet er maar op vertrouwen dat de vloer blijft bestaan bijvoorbeeld, je probeert je te concentreren, het mislukt, je probeert het en het mislukt, je probeert het..

Als je iets probeert en het mislukt geef je het op, maar opgeven om jezelf te plaatsen in een ruimte kan niet, dus dan ben je mooi de lul. Jaja. Dat was ik dus. Het was geen fijne droom. In het echt draait niet alles om zijn eigen as met 100 kilometer per uur en is het dus beter te doen.

Potje vrij associëren?

BIZAR

Bizar, bij bizar denk ik aan Mieke, die zegt dat woord op een leuke manier; ik denk aan een bazaar, ik denk aan die Franse rommelmarkt met dat restaurantje er middenin, je kon daar een fontein kopen, ik denk aan clowns (die zijn bizar!) - enge clowns, clowns zijn altijd vrij eng - vooral met veel witte schmink, Bob Dylan en tegelijkertijd Pijnacker, er zit een 'z' in bizar en dat is een letter die niet zoveel voorkomt (maar ook weer niet zo weinig): Scrabble: nog een keer Frankrijk, maar dan het vakantiehuisje van mijn tante waar ik een keer won met Scrabble omdat ik in één keer al mijn letters uitlegde en het woord 'baronnen' vormde, creëerde, ik, een Woordgod, een..; ik moet mijn tanden nog poetsen (dat is zomaar tussendoor); waarom belde Ruben Vet mij opeens op om het over niks te hebben? Hij geeft misschien een feest over anderhalve maand en hij wilde weten.. hij wilde niks weten, hij vroeg het alleen..

& sometimes or another, things will fall in their place & michael and robbert will dance to your own music & nobody will take notice, it's all very normal..

NEE! NEE!

Hoe het ook zij, zei, zij, ZIJ, ik wil het er verder niet meer over hebben. Beschouw dit als een..
Niet dat iemand dit echt gaat 'beschouwen' of plaatsen in een breder kader of..
Waarom doe je iets als je weet dat..
Iedereen weet wat ik wil zeggen en wat ik denk, dus kan iemand mijn zinnen afmaken for fuck's sake!

(einde, einde, stop met lezen)