Ca-ching (poww!)

Haha.

Naar aanleiding van de blog van Ellen heb ik gisteravond eens een mailtje gestuurd naar de partij Aanklacht Jongkind, omdat ik wat vragen had over zijn politieke 'doelstelling' (want meneer Jongkind heeft geen programma). Meneer Jongkind was blijkbaar zo onder de indruk van mijn mail, dat hij deze gelijk op de beginpagina van zijn site gezet heeft!

Namelijk hiero.

Ook al vind ik dat meneer Jongkind mij een beetje afzeikt in zijn antwoord, en niet erg veel antwoorden geeft op mijn vragen, wens ik jullie tóch (misschien wel juist daarom) veel leesplezier.

Touché!

Gif blijft?

Woorden die eindigen op -atie zijn statig en belangrijk.

Concentratie, natie, connotatie, assosiatie, inflatie, stagnatie.

Inflatie en stagnatie zijn woorden die bij elkaar horen als vis en water. Als brood en water. Water en wijn. Zoveel woorden horen bij elkaar. Eigenlijk hebben ze niet eens zoveel met elkaar te maken, maar tóch horen ze bij elkaar, want, ja, dat komt nou eenmaal zo uit.

Ooit heb ik wel eens een programma gezien dat de theorie verkondigde dat de mens vroeger half in zee leefde. Hij sliep wel op het land, dus op het strand ergens dan zeker, maar hij ving vis en liep de hele dag in het zoute water rond. Dat zou dan verklaren dat wij geen vacht hebben - dat is immers onhandig in het water. En het verklaart waarom wij als énige zoogdieren zóute tranen hebben, geloof ik. Hoe dat precies zat weet ik niet meer.

In elk geval is het een leuk idee, vind ik. En het is inderdaad raar dat wij geen vacht hebben. Het had me best wat geleken, een vacht. Behalve in de zomer natuurlijk.
En een staart ook, trouwens. Als wij een staart gehad hadden, waren er vast veel meer soorten sport geweest. En dan had je eigenlijk een soort derde arm. Best handig, lijkt mij. Maar het enige dat we nog over hebben is één miezerig botje, en het steekt niet eens uit. Wat voor soort evolutie kan er nou voor zorgen dat een staart verdwijnt? Als je 'm hebt gebruik je 'm toch? Hij zit niet in de weg, je kan er vanalles mee, dus hoe kan het ding dan verdwijnen?

Stomme evolutie ook altijd.

Maar daar is niks aan te doen, dus vat moed! En kin omhoog, en dan nu een geweldig wijze les:








Ik kan me niet meer herinneren of ik deze nou wel eens eerder gepost heb of niet. Volgens mij niet. Sowieso vraag ik me soms af of ik een verhaal niet gewoon allang voor de derde keer zit te houden.
Als dat het geval is en het gaat opvallen moet je een gil geven, dan ga ik wat origineler doen enzo, ok? Dan ga ik een cursus bodypainten doen en verslag uitbrengen, of alle steden die beginnen met een A bezoeken en een fotoreportage maken, of met iedereen die ik ken één voor één uit eten om een goed gesprek te beginnen dat ik dan hier publiceer, of James Brown mailen en hem vragen wat zijn favoriete ontbijt is.

AAAH!

[23:41:49] V: hmm die connectie is wel apart.

Een ontdekkingstocht door de dierentuin die mijn kamer is. Ik fotografeerde speciaal voor jullie alle wildlife in mijn kamer. Een hels karwei, let wel. En ik weet zeker dat ik minstens de helft gemist heb. Maar dat mag de pret niet drukken!

#1: De mot




















Jaja. Gisteravond kreeg ik bezoek van een klein motje. Hij glimde niet zo hoor, dat is de flits. Geem idee waar het beestje nu naar toe is - vast naar buiten, daar is het ook veel leuker dan in mijn kamer. Het grappige is dat ik net naar Audioslave - Moth (klik = luister, goed nummer hoor) aan het luisteren was op het moment dat ik dit motje ontdekte. Soms denk je dat ze het er om doen, he.

#2: Het mug-achtige beest




















Vast een mug, alhoewel hij iets kleiner was dan het standaard model dat hier binnenvliegt. En hij heeft een grappig patroontje - een soort zebramug, eigenlijk. Vast helemaal uit Afrika.

#3: De vlek




















Vast en zeker de restanten van een dier, maar onherkenbaar uitgespreid over een centimeter of anderhalf. Het spijt me.
Jackson Pollock, anyone?

#4: De lifter




















Veeg die verbaasde blik maar van je smoel - ja, dat is een schorpioen. Dat is toch ook een dier? Ok, een dode, maar dat maakt niet uit.
Kwam mee uit Zuid-Frankrijk. Hij heet Fred. Of eigenlijk.. nouja, Fred is goed genoeg. Hij zegt toch niks terug.

Concluderend kan ik stellen dat het overgrote merendeel (100%) van de dieren of dierlijke resten in mijn kamer behoort tot de categorie INSECT. Zonde, want zoogdieren zijn veel leuker. Daar heb ik er nog wel eentje van in huis, maar die zit liever beneden onder de kapstok.

Volgende week: een nieuwe spannende gedocumenteerde ontdekkingstocht door Jeeps' kamer!

You'll Miss This Point

We beginnen vandaag met een verhaaltje onzin.

Soms moet je het persoonlijke strikt scheiden van het zakelijke. Met sommige mensen wil je wel zakelijk omgaan, maar persoonlijk heb je een afkeer van ze.
Maar het is problematisch als je niet weet wat precies de scheiding is tussen persoonlijk en zakelijk. Of als je persoonlijk een afkeer hebt van iemand waarmee een vriend of vriendin persoonlijk een betere band heeft. Of als je geen zin hebt om over dit onderwerp door te typen, omdat het veel te abstract is.

Het schijnt dat in elk grapje een kern van de waarheid zit. Ik vind dat vergezocht. De waarheid is sowieso al ver te zoeken, en om die dan te zoeken in elke flauwe opmerking die ik maak, dat gaat wel erg ver.

Mijn fiets is kapot - weer eens - en dus rij ik nu rond op mijn oude fiets. Dat ding is een inmiddels een oud stuk roest, maar heeft eens in een vorig leven (ons beider) zeer nobele taken verricht. Denk aan het vervoeren van zeer delicate vrachtjes, het werken onder een zeer grote druk, het feit dat het ding nooit gestolen is. Nu is er weinig meer over van die glorie, en rest er niets dan een zeer hard rammelend geval met twee wielen (dat wel, ja). En aan dat rammelen erger ik mij kapot, dus gaat mijn Placebo, of Peppers, of Raconteurs op vol volume.

Zie je dus een dezer dagen een fiets langskomen die een enorm kabaal maakt, met daarop een berijder die hard aan het rocken is, dan zal ik het wel zijn.

Zie je daarentegen iemand met een baard en een petje over straat lopen, dan zal ik het wel niet zijn, aangezien ik mij vanochtend nog grondig geschoren heb. Maar laat dat de pret niet drukken - mannen (of vrouwen) met baarden zijn zeer bijzonder, en als je er eentje ziet lopen moet je zeker eens vragen of dat nou veel werk is, zo'n baard. Volgens mij is het een hels karwei daar constant alle klitten en stukjes vis uit te halen.

Lees!
Vandaag ben ik (zwaar, heel zwaar natuurlijk) beledigd. Ik hoef hier niet op te schrijven waar het over gaat, sommige dingen zijn gewoon, hoe zeg je dat, te gek voor woorden. Maar ik verwacht wel dat dat rechtgezet wordt, hoor. Het probleem is dat je dat soort dingen vaak zélf moet ontdekken, en daarna zélf moet rechtzetten, of op z'n minst aan moet dringen zodat andere mensen het rechtzetten. Wat zou het toch handig zijn als ándere mensen meteen hun fouten doorzien, of beter nog - die niet maken. Want fouten nodigen gewoon uit tot een hoop ellende, frustratie, verdriet en gefriemel. En omdat het nooit weg is om te proberen de wereld een stukje beter te maken, hierbij een oproep om vooral nóóit meer een fout te maken, ooit, ooit. Dus denk beter na over alles wat je doet.

Over wat je opschrijft hoef je niet na te denken, want dat leest toch niemand. Maar met wat je doet moet je uitkijken.

UIT JE DOPPEN JA!

"She wanted to fly / And the only way to fly is die, die, die"

Waarom zit er muziek aan het einde van films?

Daar doe je niemand een plezier mee.

Maar misschien is dat ook niet altijd de bedoeling.

Vandaag zei Justin Timberlake op TV dat hij een artiest was. En dat hij gesteld was op zijn privacy.
Ik voor mij vind dat we dat die man moeten gunnen. Geen aandacht meer geven. Laat 'm toch lekker alleen. Zodat hij zich lekker een artiest kan voelen. In zijn eentje.

Ik geloof dat het gisternacht regende.

"Driven to these crimes by a horrible force.. called.. músic!"

Goed, dan gaan we maar verder. Voorburg's hoogtepunten:

7. Moderne Scholen
















In Voorburg zijn nog meer scholen dan bejaardentehuizen. En niet alleen dat, deze scholen zijn ook nog eens ultramodern! Hier een goed voorbeeld: de Lusthof, net herbouwd en klaar om weer in gebruik genomen te worden.
Zo proberen wij jonge Voorburgers die oudjes een beetje in het gareel te houden, qua aantal.

6. Kunst (openbaar)




















De gemeente Voorburg is zich er (blijkbaar) zeer van bewust dat een beetje kunst het goed doet, als je het straatbeeld wat wil opleuken. Daarom is bijvoorbeeld besloten dat er hier een naakt bronzen wijf moet komen. Fantastisch, nietwaar? In elk geval voegt het in mijn ogen echt iets toe aan de sfeer die Voorburg uitademt: cultuur, veel groen en veel bakken voor hondenpoep.

5. Cultureel erfgoed
















Maar even serieus: je hebt wel iets leuks in Voorburg. Bijvoorbeeld Howijck: het huis van Constantijn Huygens, dichter, 'ontdekker' van Rembrandt, schilder, musicus, kortom - een echte homo universalis. Wie daar meer over wil lezen, en dan nóg meer, tot je er dood bij neervalt, die moet maar even kijken op de site. Maar het zou me diep teleurstellen als een van jullie dat ook écht zou doen. Ik raad het niet echt aan. Ook al is de man die rondleidingen geeft in Hofwijck best aardig. Hij heeft een hazenlip, maar dat maakt opzich geen ruk uit. Dat is gewoon het opvallendste kenmerk van deze man.

De vervelendste plek om in de rij te staan is het postkantoor. Daar is namelijk niks te doen - alle dingen die ze er verkopen, namelijk kaarten en plakband, wil je niet hebben, alle bankjes zijn bezet door oude mensen die óók nog vóór je in de rij staan (zitten), het kopieerapparaat is bezet en kost 10 cent per kopie (slechte kwaliteit), de mensen achter de balie zijn sloom en beginnen bovendien leuk gesprekken met hun klanten, en, wat nog véél erger is, onderling, en wel over ZULKE onzinnige onderwerpen dat het je neus uitkomt.
Als je dan eindelijk aan de beurt bent heb je ook nog kans dat ze domme grapjes maken.

- Ik wil graag 10 postzegels.
- Oh, nou, voor jou is dat dan 1000 euro! Haha! We ronden het lekker af vandaag! Ha!

Luie arrogante vergrijsde libidoloze bebrilde overbetaalde postkantoorbeamtes.

Een gitaar is een vrouw.

Vandaag was het redelijk mooi weer. Een beetje bewolkt misschien, wat zon. Niet onaangenaam. 's Middags wat regen.

Maar dan opeens een enorme lichtflits, gevolgd door een indrukwekkend KLABAMMM BAMMM! waardoor de grond trilt, de vogels de boom uitvliegen en er buiten 2 meisjes gillen.

Grappig trouwens , soms hoor je in de verte mensen keihard gillen, maar eigenlijk heb ik nog nooit iemand op straat heel hard zien gillen. Ze zijn altijd buiten zicht, die gillende mensen.

Het ding is, voor 11 september zou ik nooit denken aan een of andere aanslag, maar nu heb ik dat soms. Niet dat ik bang ben dat er iets gebeurt, of dat ik constant aan het opletten ben ofzo, maar bij zo'n enorme knal die meer klinkt als een explosie dan als een donder, met een redelijk onbewolkte lucht, dan komen de apocalyptische beelden van een platgebombardeerd Den Haag toch bovendrijven. Uiteraard flink overdreven, aangedikt en geHollywoodiseerd. Dat maakt het wat spannender.

En na die enorme bliksem-en-donder, die zich trouwens voordeed bij onbewolkte lucht, begint het opeens te stromen van de regen. Eerst Tsjernobyl en dan de zondvloed, zeg maar. Ach, het zal allemaal wel ergens goed voor zijn. De plantjes, de vissen, de mannen op straat. De schoonmakers, de schoorsteenvegers, de vuilnismannen, de stratenleggers, de tuinmannen, de vrachtwagenchauffeurs.

Heb je dat verhaal gehoord over die Mexicaanse vissers, die driekwart jaar op open zee hebben rondgedobberd en uiteindelijk weer ergens zijn aangespoeld? Als je 9 maanden wil rondvaren moet je natuurlijk ook eten, en daarom grepen ze elke vogel die aan boord kwam en peuzelden ze die rauw op.

Nou vind ik dat bijzonder knap, want een vogel vangen lijkt mij nog best lastig. En ik zou nooit gegokt hebben dat er zóveel vogels landen op één boot, dat je daar 3 man dagelijks van kan voeden. Naja, ze aten ook nog wel vis enzo, maar toch. En dat je daar zin in hebt, om dat 9 maanden te doen. Slapen zonder bed met 3 man op een klein bootje, rauwe vis en rauwe vogels eten, over boord schijten, niks te doen. Waar moet je het dan in godsnaam over hebben?

Enkele gespreksonderwerpen voor als je een keer vastzit met 2 Mexicanen op een bootje:

• Wat het beste soort bier is;
• Wat je gaat doen als je thuiskomt;
• De leukste reclame die je kent (inclusief het naspelen van de hele reclame, mét geluidseffecten en het liedje);
• Wat de voordelen zijn van de kennis van klassieke talen.

Vermijd vooral gesprekken over religie, filosofie, seks en politiek. En vergeet je Mexicaanse woordenboek niet.

Waar was Jamal?

Jean: "Schrijf maar een blog met tien dingen die leuk zijn aan Voorburg".

Makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk. Tien leuke dingen aan Voorburg, daarvoor moet je echt hard zoeken. In mijn zoektocht ben ik langs de raarste dingen gekomen, en uiteindelijk heb ik een selectie kunnen maken. Daarmee zullen jullie nu gedeeltelijk geconfronteerd worden, omdat je maar drie foto's per post kan uploaden. Hoe handig.

10. Bejaardentehuizen















Voorburg telt welgeteld 5 zeer moderne, goed georganiseerde, vrolijk aandoende bejaardentehuizen. Het aantal bejaarden op straat is dan ook ongelofelijk hoog. Maar zeg nou zelf, bejaarden maken een stad toch juist extra gezellig? Altijd beleefd en vriendelijk, aanhangers van normen en waarden (kots) uit een betere tijd. Zorgen bovendien ook nog voor veel werkgelegenheid in de zorg.

9. Kerken




















Ik weet niet hoeveel kerken je precies hebt in Voorburg, maar ik kan er zo 5 opnoemen. Grotekerkfransekerkoudekerklelijkekerkdommekerk. Deze foto is van de allerleukste kerk, alleen al om het opschepperige 'Jezus geeft rust' (waarschijnlijk beter leesbaar als je deze foto op normaal formaat bekijkt) en de lokatie (naast een VMBO-school). Het hoge aantal kerken zal ook wel iets te maken hebben met het hoge aantal bejaarden. Hoe dan ook, het zorgt er vast voor dat ik sowieso een goed plaatsje krijg in de hemel, alleen al omdat ik een Voorburger.. Voorburgenaar.. ben.

8. Bereikbaarheid
















Ook al is het er nu een enorme puinzooi, omdat de Randstadrail gerealiseerd moet worden, toch is dit station geweldig. Want alle sneltreinen en stoptreinen op weg naar Den Haag stoppen hier ook. Waarom weet ik ook niet - waarschijnlijk omdat er een ministerie in de buurt zit - maar het is wel rete-handig. Voorburg telt nóg 3 treinstations, is aangesloten op het tram- en busnet van Den Haag en bovendien is er de ultiem gemakkelijke aansluiting op de A4 (volgens mij is dat de A4. Ja, volgens mij wel.).

Zo kan je heel makkelijk je opa en oma in Voorburg opzoeken.

JAA.

In Frankrijk zijn er natuurlijk weinig Engelstalige TV-series. Fransen hebben het niet zo op Engelsen (zeker nog trauma's van de 100-jarige oorlog), en ze zijn bovendien erg trots op hun eigen taal en cultuur.
Maar ze nemen zonder schaamte de Amerikaanse formats over. Quizzen en Big Brother-varianten heersen over de Franse TV-kanalen. Je hebt zelfs een quiz waarin de gastheer (host, dat klinkt toch beter..) uitvoerig overlegt met een bewegend en pratend digitaal skelet, dat wordt weergegeven op een groot scherm in de studio. Die maakt dan grapjes over dikke kandidaten, of hij wat vlees van ze mag lenen enzo.

Maar de echt leuke Franse programma's zijn detectives. Wie kent niet de geweldige Hercule Poirot! Toegegeven, het is natuurlijk een Belg, maar hij praat Frans - dus is het Frans. Die snor, en vooral die manier van lopen en de gewoonte om iedereen op het eind in één kamer bij elkaar te roepen en ze dan één voor één te confronteren met het feit dat ze allemaal moordenaars zijn is typisch Hercule. En ja, dat hebben ze in The Pink Panther dus afgekeken van Belgen.

Toch is er een opmerkelijkere privé-detective die Frankrijk beschermt tegen allerlei onguur volk. Zijn naam is Nestor Burma. Maar dan dus op z'n Frans uitgesproken. Nestóór Buurmá.



















Er zijn een paar opvallende kenmerken aan deze detective-serie.

Ten eerste krijg je in élke aflevering precies één keer een vrouw topless te zien. Altijd heel kort, maar onmiskenbaar. Het is echt een terugkerend patroon. Het is zelfs zo dat je na drie keer een aflevering kijken bijna zit te wachten op dat moment - gewoon, dat geeft de serie zijn karakter. Net als die boeken waarin je op elke pagina één grote tekening hebt waar vanalles gebeurt, en dat er dan elke keer een of ander mannetje opstaat, heel goed verstopt en heel klein. Als je dat mannetje vindt, is dat het leukste van de hele tekening. Dat hoort er gewoon bij. Zo ook met die één seconde aan blote borsten in Nestor Burma.

Ten tweede is Nestor kaal, maar duikt hij toch elke aflevering met een vrouw in bed. Het liefst met een of andere schoonmaker in het hotel waarin hij undercover is. Zijn secretaresse, die er trouwens ook best mag wezen, maakt daar altijd grapjes over. Eigenlijk is zij stiekum jaloers, en Nestor is eigenlijk stiekum verliefd op haar. Denk ik.

Ten derde heeft Nestor een soort gave om als eerste op de plek te komen waar een lijk ligt. Per aflevering vindt hij er een stuk of 4, en elke keer is hij er eerder dan de politie. Dan belt hij de politie op. Of ze weer een lijk op te willen halen. Eigenlijk kan je dus wel stellen dat hij een verschrikkelijk slechte detective is, want hij is nooit op tijd, maar altijd te laat om iemands leven te redden. Hij is eerder een wandelende apocalyps dan een levensreddende, slimme privé-detective.

En dan aan jullie de taak om te raden uit welk decennium deze TV-serie stamt. Dat zou opzich totaal geen probleem moeten zijn. Voor de mazzelpik die goed gokt schrijf ik mijn volgende blog over een onderwerp naar zijn (of haar!) keuze. En als er niemand comment, wat nogal eens wil gebeuren, dan verzin ik gewoon zelf iets. Lekker puh.

Dan heb ik verder nog nieuws: Laurence of Arabia was homosexueel. Misschien.

Mooie lucht met mooie kleuren en grappige vormen te zien vanuit mijn raam, trouwens. Maar zo'n simpele zin doet tekort aan die mooie lucht. Nog een keer.

Verder kan ik jullie nog medededededededelen dat ik vanuit mijn raam een geweldige wolkenformatie gadesla, die zich uitstrekt over het gehele hemelgestel en daar steeds fantastiekere vormen aanneemt, waarbij het geweldige kleurspectakel dat daar ook aan deelneemt in al zijn verscheidenheid zeker niet onderdoet aan de vórm van de wolken.

Volgens mij klopt er geen hol van. Bijvoorbeeld, in die zin zit het woord hemelgestel, dat volgens mij geen woord is, en het woord fantastiekere, vergrotende trap van fantastieke, dat zal dan wel een samentrekking van fantastisch en elastiek zijn.

Samentrekking is een vorm van nevenschikking waarbij identieke elementen van de samenstellende delen bij één lid worden uitgedrukt en bij de overige leden worden weggelaten. Samentrekking komt voor op drie niveaus; op het niveau van het woord, op het niveau van de woordgroep en op het niveau van de zin. Op het niveau van het woord wordt het weggelaten deel in geschreven taal weergegeven met een streepje.

Wat is samentrekking eigenlijk een vies woord, he.

Tievesliesque.

Meestal als je mensen ergens van probeert te overtuigen, werkt dat averechts. Bijvoorbeeld met eten, of met muziek, of qua vakantiebestemming.

Je begint een overtuigingsgesprek vaak heel fanatiek. Stel dat je iemand ervan wil overtuigen dat sushi lekker is (het is mij toch een raadsel waarom veel mensen daar niet van houden). Dan begin je het gesprek met een paar zinnen waarin je veel explosieve woorden in zoals 'vet' en 'cool' en 'massive' (die heb ik aangeleerd op Lowlands en hij doet het erg goed) propt. Meestal werkt dat niet echt.
Als je ziet dat dat niet erg veel indruk maakt, bedenk je je dat je waarschijnlijk veel te oppervlakkig bezig bent. Alleen maar zeggen dat het vet cool is is niet erg overtuigend. Dus ga je wat dieper op het onderwerp in, beschrijf je de exclusieve en zeer fijne smaak, de geweldige geur en de expressieve en verse kleur van sushi, en hoe goed en snel echte sushikoks dat maken van extreem verse vis, en dat het zo leuk is in zo'n restaurant met ronddraaiende bordjes.
Maar heel vaak werkt dat ook niet.
Na zo'n overtuigingsrede van een minuut of 5 vinden mensen sushi nog steeds vis, en daar houden ze niet van, met rijst, en dat matcht niet, en dat rare zwarte spul eromheen (als ze er achter komen dat dat zeewier is, is het spelletje helemaal uit). Sterker nog, de kans dat ze sushi proberen in een restaurant, of dat ze zomaar een sushibar instappen, is nog veel kleiner dan 'ie daarvoor was.

Misschien heeft dat wel te maken met het behouden van je eigen identiteit. Als je je zo snel laat omlullen, zomaar van 'ik heb nog nooit sushi gegeten maar het lijkt me RANZIG' naar 'oh, eigenlijk lijkt het me wel lekker', dan getuigt dat niet echt van een sterke persoonlijkheid. Of je van sushi houdt wordt iets heel persoonlijks, en het heeft niet veel meer te maken met het eten zelf. Het is een kwestie van stevig vasthouden aan wat je kent en wat je altijd al gezegd hebt.

Hetzelfde geldt trouwens voor muziek. Je kan mensen tien keer vragen om toch een keer naar Michael Jackson te luisteren, maar ze zullen het nooit doen, want hij is een vieze pedo. Dat hij vrijgesproken is lijkt niet echt uit te maken. Mensen houden het liever bij wat ze kennen.

Zelf heb ik deze zomer in Frankrijk toch maar een keer een slak gegeten. Het werd me natuurlijk ook half opgedrongen door de vriend van mijn Franse oom en door mijn zeer haute-cuisine-bewuste tante, maar toch had ik makkelijk kunnen weigeren.

Nouja, slak smaakt dus niet naar een hap snot, zoals ik me dat altijd had voorgesteld. Mijn mentale beeld van een slak eten was zeg maar de scene waarin Mister Bean droomt over de bedorven oesters die hij die middag gegeten heeft in het hotel. Ja, in Engeland eten ze 's middags warm, he. Ook al zijn oesters dan weer niet warm.

Verdomme, staat die scene weer niet op YouTube. Wat is dat nou voor shit-service! Nou, goed, dan maak ik zelf wel wat screenshots. Heel fijn ook, dat ik hier geen foto's meer kan uploaden om de een of andere debiele reden.



Mr. Bean komt er achter dat de lading oesters die hij net heeft zitten wegwerken als gevolg van een soort eetcompetitie met een andere hotelgast bedorven waren/zijn.



In Mr. Bean's droom zien de bedorven oesters er zo uit. Er komt rook af enzo.



Dan eet (nog steeds in de nachtmerrie) die ene andere hotelgast een van de oesters op en..

Voilá! Zo had ik me het eten van een slak voorgesteld. In werkelijkheid lijkt het meer op een mossel met iets meer structuur en meer smaak. Niet slecht.

Dus je moet echt een keer slakken eten! Die dingen smaken net als mosselen, maar dan nóg beter! Ze zien er lekker groen uit! Het is een delicatesse!..

Je kan er over bloggen?