Pilletjes, pilletjes. Pilletjes.

Ok, ok.

Ik heb gister naar het WK gekeken. Een half uur lang.

Nou blij?

Nee, niet naar Nederland - Servië-Montenegro, want Nederland wint dat toch wel en bovendien kijkt iedereen daar al naar. En het was mooi weer. En ik ga pas naar een wedstrijd van Nederland kijken als:

1. Ik gedwongen word.
2. Vrienden een voetbalkijken+bier-feestje regelen (en ik uitgenodigd word)
3. Nederland in de finale komt (FAT CHANCE, haha).
4. Ik me ontzettend verveel en Nederland toevallig speelt.
5. Ik een excuus nodig heb.

Dus ik keek Mexico-Iran.

Mij valt dan meteen van alles op he, als ik zoiets kijk. Bijvoorbeeld dat er altijd een gast komt die dan vanalles weet over Mexico en Iran, en dat ie DOET alsof ie dat gewoon paraat heeft, maar eigenlijk heeft ie het natuurlijk gewoon net zitten lezen. En dan maar slim doen.
En arrogant.
Hij zei (ik weet niet wie het was, een of andere trainer): "In Iran denkt men dat ze gaan winnen, ook al hebben elke keer verloren." (En dat dan met zo'n genoegzaam lachje.)
De arrogantie. En dat gedoe van 'wij, Nederlanders'. Moeten we dan trots zijn op 'ons' team omdat 'wij' winnen enzo? Waarom?

En toen kwamen de beide teams het veld op. Elke speler vergezeld van een klein jongetje. Wat een troep kleine kinderen komt daar aan te pas, zeg. Ongelofelijk. En al die vlaggen met Fair Play enzo erop worden óók rondgedragen door kindertjes.
En dan geven de aanvoerders elkaar een kadootje. De Iranees kreeg een soort Mexicaans vlaggetje en de Mexicaan kreeg een soort Iranees tapijtje.

Waar laat je dat terwijl je voetbalt?

En Iranese vrouwen mogen niet naar het voetbal kijken. Daarom was er geprotesteerd tegen de deelname van Iran.
Dat vind ik dus echt dikke onzin. Wat heeft dat nou te maken met voetbal? Al waren het kannibalen, als je een WERELD-kampioenschap houdt moet je iedereen op de WERELD gewoon mee laten doen. Als ze willen. Lekker boeiend of hun vrouwen dan wel of niet mogen kijken. Als ze kunnen voetballen mogen ze meedoen, punt.

Nouja, Mexico won dus met 3-1, en ik heb alleen de 1-0 gezien. Was niet echt bijzonder. Allebei die teams voetbalden ontzettend chaotisch. Beiden gaan het WK niet winnen. Maar het WK is toch nog niet echt begonnen, vond die ene trainer-achtige gast die meepraatte, zonder Brazilië. De KANARIES, want dat is de bijnaam voor het Braziliaanse team, die maken het tournooi de moeite waard.

Oh.

Genoeg over dat stomme voetbal. Daar is het veel te warm voor.

Ik heb iets geleerd! Als je een bloedneus hebt moet je een koude sleutel in je nek leggen. Dat werkt als volgt: door de kou trekt de ader samen en laat hij minder bloed door, waardoor het bloeden stopt.

Waarom een sleutel? Omdat een sleutel iets magisch heeft. Er is iets met sleutels. Een zekere flair, een soort mystiek. Je doet het in een slot, je draait wat en opeens gaat de deur ópen. Of de fiets. Of de locker. Of de kluis. Of het laatje.

Magie, magie.

(Filmpje gekozen op de vreselijke muziek.)

En oja. Ik moest niet niezen. Er zat een vlieg op het plafond.

Waar is je kadootje?

De spannende fietstocht gaat verder!

Op zoek naar rare dingen langs de weg, #2:

Ik fiets verder.

Dit wordt opeens een stuk serieuzer: op weg naar Zoetermeer ligt een stuk levensgevaarlijk terrein. Op de achtergrond zie je een trein die iets vervoert, ik denk zand ofzo.















Wat mij het meeste zorgen baart is dat het er rechts van het fietspad nét zo uitziet als links van mij (waar het dus levensgevaarlijk is). Blijkbaar is het niet zo makkelijk om levensgevaarlijk terrein te herkennen. Je denkt dan aan een stuk grond met allemaal kuilen erin en lava en enge beesten en lawines enzo, maar nee, levensgevaarlijk land ziet er heel normaal uit.
Eigenlijk zou ik moeten proberen wat er gebeurt als je er gewoon dwars doorheen gaat lopen. Maar ik ga het niet proberen, ik fiets nu gewoon maar door.
Weiter weiter soll'n wir ge'n!

Ik ging net het weiland op omdat er een schaap op de grond lag. Ik dacht dat het schaap dood was, maar hij leefde nog wel. Dus hij was óf ziek, óf heel erg moe. Beterschap/Slaap lekker.
Toen ik terugklom over het hek bleek dat 3 schapen mij gevolgd waren.















Ze blèren - of hoe heet dat bij schapen, ze maken een schaapgeluid. Geaaid willen ze niet worden. Gras hebben ze genoeg. Dus ik concludeer dat ze me niet nodig hebben en ik rij verder.

Dan spot ik opeens mijn vriend de maan. Soms zie je die opeens overdag. Nu blijkt dat de maan op een foto een stuk lastiger te zien is dan in het echt. Eigenlijk is dat heel raar.
















Maar je kon 'm écht zien. Werkelijk waar. Ik lieg zelden. Nooit over de maan.

****

Verder wilde ik het nog even hebben over een vreemd verschijnsel dat te maken heeft met plaats en functie. De plaats van iets kan zeer bepalend zijn voor de functie van iets. Dat klinkt lekker abstract, dus voor ons aller heil zal ik nu een voorbeeld geven van wat ik bedoel.

Je heb een pak sinaasappelsap. Ik weet niet waarom het sinaasappelsap is, daar heb ik gewoon iets mee, ik heb van mijn vader gehoord dat sinaasappelsap ook helpt tegen blowen. Omdat er veel Vitamine C in zit. Dus als je heel erg stoned bent en je oma komt opeens op bezoek, dan moet je heel veel sinaasappelsap met suiker drinken.
Maar daar ging het helemaal niet om. Een pak sinaasappelsap. Daarin zit sinaasappelsap. Als je dat wil drinken schenk je het in een glas (of een beker). Je drinkt het niet uit het pak want dat is 1) smerig voor andere mensen en 2) onhandig, want het soort opening laat dat niet toe.

Sinaasappelsap in een glas drink je op, en sinaasappelsap heeft de functie: drank.

Maar stel dat je een klein beetje morst als je het inschenkt. Dat is óók sinaasappelsap, wat daar nu op het aanrecht ligt. Maar het heeft niet meer de functie 'drank', het heeft de functie 'rotzooi die je moet opruimen omdat anders het hele aanrecht plakkerig wordt'.
Maar het is wel dezelfde sinaasappelsap. Het enige verschil is dat het niet met nóg meer sinaasappelsap in een glas zit.
Dus misschien kan je wel concluderen dat sinaasappelsap alleen zin heeft, alleen nuttig is, als het in een bepaalde hoeveelheid bij elkaar zit.

Dat is toch raar.



"Hardboiled eggs and nuts..! Mm!"

Hollandiae Antiquorum Catthorum Sedis Nova Descriptio.. (1574)

Aha. Blogger doet het weer. Het was niet mijn bedoeling hoor, om helemaal niet te bloggen een week lang, maar hij deed het gewoon niet. Dan houdt het natuurlijk al snel op.
Maar je kan niet zeggen dat ik m'n best niet gedaan heb, de laatste paar dagen.

Dan volgt hier het eerste deel van mijn fietstocht:

Op zoek naar rare dingen langs de weg, #1:

Ik zit hier op de bagagedrager van mijn fiets. Het is wel lekker weer - dat je zegt van: wel lekker. Best lekker. Haar waait voor mijn ogen, maar dat doet het al de hele dag. Niks aan te doen. Het is trouwens opvallend hoeveel mensen hier langsfietsen (en mij strak aankijken). Hé, die man had een sigaar op de fiets.
Als ik naar links kijk zie ik dit:















Het eerste opvallend - of laten we zeggen, de eerste rare samenstelling van objecten waar ik langsgekomen ben. Drie stukken beton die op elkaar liggen met een hek eromheen. Terwijl je er makkelijk naar toe kan, als je een plank meeneemt om over de sloot heen te lopen. En dan nog, het zijn stukken beton, wat moet je er mee? Waarom zou je er een hek omheen zetten? Waarom zou je ze bewáren?
Ik ga mijn jas uitdoen en dan verderfietsen.















Dit is toch ook maar een gek paaltje. Met een geel hoedje. Zou dat nog enig nut hebben, dat gele hoedje? Of is het gewoon zomaar een raar paaltje - met een geel hoedje?

Er fietsen trouwens écht veel mensen langs. Even een minuut lang tellen.

9 mensen. 8 fietsers en één brommer. Ik denk 4 racefietsers.
Eén mooie vrouw.
Ik denk dat k naar Zoetermeer ga fietsen. Dat is nog 8 kilometer.
















Hier is de snelweg. Er komen veel, véél meer auto's langs dan fietsers net. Even een minuut tellen. Een richting, de voorste 2 banen, anders wordt het zo lastig tellen.

34 auto's. 1 vrachtwagen (meer een soort truck).
Waar gaan al die mensen naar toe, joh? En waarom nemen ze de trein niet gewoon?
Verder.

***

Ze laten je maar 3 foto's uploaden per blog. Dus daarom: morgen verder (het wordt nog veel spannender, geloof ik).

En dan wil ik nu van de gelegenheid gebruik maken om door heel hard te roepen:

WAT EEN VRIJHEID HIER IN ONS LAND!

Zo. En dan maar hopen dat het ergens goed voor is. In elk geval heb ik het geroepen.
Zou het ook nog wáár zijn?

Als ik in de gevangenis kom hoop ik dat ik mijn klarinet mag houden. En een gitaar, kan ik dat eindelijk eens leren. En ik wil ook een oneindige hoeveelheid boeken. En de krant. Zodat ik, als ik er uit kom, zo slim ben dat ik overal over mee kan praten.
En ik wil wel leren schilderen. En houtsnijden - dat is zo'n lekker zinloze hobby waar je volgens mij heel veel voldoening uit kan halen. Als je een mooi vogeltje gesneden hebt uit een stuk hout.
En ik wil papier en een pen. En een goed bed. En een goede WC. En een goede douche. En uitzicht op een meer ofzo.

Ik zou maar een verwende gevangene zijn.

Plus Mr. Johnny Cash voor U.

Kap nâh, boèâh dy ju dâ ben

Om geld te maken heb je geld nodig. Ik bedoel, het kost geld om geld te laten drukken, of om munten te slaan.

Maar wie heeft dan het eerste geld gemaakt?
Zomaar gratis?

Sowieso vind ik ruilen met schelpen veel leuker klinken dan betalen met geld. Mooie schelpen zijn natuurlijk méér waard dan lelijke schelpen. Met geld is het dom, want een briefje van 5 is mooier dan een briefje van 10. En je kan ze gewoon oprapen op het strand.
Dus om miljonair te worden ga je op het strand wonen, in plaats van andersom.
En schelpen ruiken ook lekker. Geld ruikt vies. Dat doen ze expres, zodat je het liever uitgeeft. En daar gaat de economie lekker van lopen. En die pinpassen, daar is ook iets mee. Ze hadden natuurlijk ook makkelijk een soort scan-ding kunnen maken waar je je pasje zo langs kon halen. Maar daar is niks aan, dan wil niemand meer pinnen. Dus hebben ze iets leuks verzonnen met een gleuf waar je dat ding doorheen mag raggen.
Dat is grappig, nu ik dat opgeschreven heb, krijg ik opeens heel andere associaties bij pinnen.

Ik kreeg ook nog een heel grappig mailtje, dat ik hier even zal reproduceren (alsof dat mij enige moeite kost.. maar reproduceren, dat klinkt duur en daarom dus goed.):

Hai,
Zojuist zag ik je weblog http://jeeeps.blogspot.com en het leek me wel leuk om linkjes uit te wisselen.
Wederzijdse promotie zeg maar.
Mijn blog staat hier:
http://wieman.blogspot.com
Lijkt het je wat?
Groeten, Ellen

Vijf opvallende punten (nu ik vijf opgeschreven heb, moet ik er natuurlijk ook echt vijf verzinnen - dat wordt nog een hele klus) wat betreft dat mailtje:

• Ik heb nog nooit een mailtje gekregen dat begon met 'hai'. Zelf zou ik dat nooit doen, maar ik vind het wel geestig eigenlijk. Ik ga het alsnog niet zelf doen.
• Ik weet zelf ook wel het adres van mijn weblog, maar toch heeft Ellen dat er nog bij gezet. Netjes. Pietje Precies.
• Ik krijg de groeten van iemand die ik niet ken.
• Blijkbaar staat mijn emailadres in m'n profiel (had ik niet zo paraat).
• Shit, nog één punt.. ah! Ik was zo dichtbij.

Nou goed. Dus nu moeten jullie allemaal Ellen's blog lezen en regelmatig bezoeken enzo, dat is eerlijk. Bovendien schrijft ze best grappig - ik heb het even doorgelezen, en ze schrijft leuk.

Op mijn smaak kan je gewoon vertrouwen hoor. Dus kóóp, of download, of jat, of rip, of bemachtig anderszins de CD van Bob Dylan: Live in 1966: Royal Albert Hall concert.

En doe er iets mee. Luisteren ofzo, jeweetwel. Zó veel dingen kan je nou ook weer niet met een CD. Je kan 'm gebruiken als spiegel, of als doelwit (het spat leuk uit elkaar, zo'n CD). Of je kan ze kado geven - mensen zijn nooit ontevreden met een CD als kado. 'T is ook redelijk veilig geven. Als je 'm geeft is de kans heel klein dat 'ie meteen geluisterd wordt, en als je dan de volgende dag thuis zit en je wordt opgebeld met de mededeling dat die CD toch wel érg bagger is, dan zeg je gewoon:

Ik vind dat echt heel mooie muziek, maar ik denk dat je er aan moet wennen.

En dan ga ik nu 4 dagen op orkestkamp. In die 4 dagen ben ik belbaar, maar niet blogcapabel. Niet dat iemand mij gaat bellen. Niet dat iemand het een ramp vindt dat ik 4 dagen niet blog. Behalve ik.

Dus terwijl ik weg ben kunnen jullie lekker ruzie maken tijdens het commenten. Ik zie dat mensen nu al gewoon hele comments kopiëren en er dan hun naam niet bij zetten, zodat we ze niet kunnen pakken voor plagiaat.

Ah! Dat doet me er aan denken: meer video's, toch?



Nou. Ga dan maar ruzie maken over of Bob Dylan geniaal is of juist helemaal niet kan zingen.

Kom op! Discussie! Geef je mening!

And that man was perfect and upright, and one that feared God, and eschewed evil.

Het had vandaag verschillende kanten op kunnen gaan met deze blog.

Ik had heel origineel kunnen doen.
Ik had een heel verhaal op kunnen hangen over bloggen van toen tot nu.
Ik had helemaal niks kunnen bloggen en voor eeuwig kunnen blijven steken op 99.
Ik had een speciale blog over het verschil tussen fietsenmakers en Fietsenmakers, of tussen fietsenmakers en de toren van Pisa, of tussen Fietsenmakers en meisjes van 15, maar dat heb ik óók niet gedaan.

Kortom, jullie zullen wel teleurgesteld zijn. Dat snap ik en daar heb ik ook wel begrip voor. Er valt het een en ander te wijten aan studiedruk, want morgen heb ik weer eens zo'n tentamen waarvoor een onmogelijke hoeveelheid stof via de ogen de hersenen in gepropt moet worden totdat het daarboven zo vol zit dat mijn ik last krijg van mijn nek.

Maar genoeg smoesjes, het is tijd voor wat harde feiten.
Of misschien maar één hard feit, dat is wel weer genoeg. Vandaag is het 29 mei, dat is de sterfdag van Jeff Buckley. Negen jaar geleden, jongens en meisjes, ging Jeff zomaar zwemmen in een zijtak van de Mississippi en werd 5 dagen daarna dood aangetroffen, een eind verderop.

En daarom heb ik, zoals Daan dat al opmerkte, een Buckleydagje.

En verder vind ik het tijd voor een publieke opinie.

Moeten er meer plaatjes in mijn blog of juist niet?
Moeten posts korter of langer?
Zinniger of onzinniger?
Ander commentaar? Ben ik saai geworden? Stijf? Doe ik teveel hetzelfde of teveel anders? Zit mijn haar niet goed?

(Dit is de tijd om je mening duidelijk te laten horen, dan kan ik er rekening mee houden. Het is nu of nooit, dat begrijp je wel.)

Overigens zou het heel fijn zijn als alle mensen even overal een mening over zouden kunnen vormen. En als ze het dan even ook.. allemaal met elkaar eens zijn. Het eens zijn met iemand (dat moet je niet te vaak zeggen, eens zijn met, want dan klinkt het héél raar) is heel fijn. Lekker rustig. Een enorme zekerheid, krijg je dan.

En alle kindjes in Afrika? Lekker met rust laten. Overdrachtelijk gezien dan.

WAS DAT EEN SLECHT WOORDGRAPJE?

Jazeker.

Ik word oud.

Five Minutes To Curtain

Is dit niet allemaal een beetje vreemd?

Twaalfjarige meisjes met make-up.
Het concept supermarkt.

De WC doorspoelen met 6 liter kristalhelder water.

Vijftien soorten tandpasta die er allemaal verschillend uitzien en die allemaal verschillend heten, maar die uiteindelijk allemaal hetzelfde doen - maar dan met een prijs variërend van 69 cent tot 345 cent.

Moeiteloos communiceren met mensen over de hele aardbol.

Een vlek op mijn witte blouse.

Allemaal heel normaal maar toch op z'n minst bizar, als je er over nadenkt. Maar je mag er niet over nadenken, want dan ben je gek bezig, en doe even normaal. En dat is toch logisch. En jezus, Jesper, jij denkt ook echt óveral over na he, jij wil ook echt álles weten.
Dat komt omdat ik denk dat geen enkele vraag niet beantwoord kan worden. Dat is een dubbele ontkenning, dat creëert verwarring. Is dat even pech. Dan moet je het maar twee keer lezen.

Als je aan een bepaald persoon denkt.. ik bedoel, als IK dat doe, dan krijg ik een soort foto in beeld, één bepaald beeld. Of misschien drie, of tien, als ik erg mijn best doe. Soms zit er ook nog geluid bij, of beweging. En in een enkel geval is het alleen geluid.
Alleen een lach.
Dus ergens in mijn hersenen zit van iedereen een beeld, en misschien ook geluid. Ik snap bij jehova niet hoe dat werkt, maar het zal best. Ik snap van zoveel dingen niet hoe het werkt.

Een auto.
Een fiets. Dat snap ik nog wel. Dat betekent niet dat ik 'm ook kan maken - daarvoor heb je mensen die de fietsenmakersschool gedaan hebben. Die weten precies het verschil tussen een pedaal en een zadel. Is dát even handig. Wel een beetje jammer dat het meestal afzetters zijn, fietsenmakers. Of.. dat gevoel krijg je altijd, omdat je eigenlijk niet precies weet wat ze nou met je fiets uitgevoerd hebben. Misschien proppen ze er wel tweedehands banden in, of stellen ze je remmen even snel af in plaats van grondig en precies, of rekenen ze gewoon twee keer zoveel als zou moeten. Weet jij veel.
Daarom heb ik een hekel aan fietsenmakers. Ik háát ze niet, dat gaat te ver, ik haat bijna niks en vrijwel niemand, maar ik heb wel een hekel aan ze. Ook al zijn ze nog zo aardig, en schoon, en hebben ze een hond, en hebben ze helemaal geen plat accent.

En dáárom raad ik jullie aan om géén fietsenmaker te worden. Of juist wel, als je wil dat ik een hekel aan je krijg. Dat is overigens op eigen risico. Je snapt wel dat ik dan met het kléinste probleempje aan mijn fiets onmiddelijk naar je toe kom en dikke kortingen verwacht. En intussen maak ik flauwe fietsenmakersgrapjes. Die bedenk ik ter plekke.

Wat ik nog een heel lelijk woord vind: puur.
Púúr, dat spuug je bijna uit. Bah. En het doet me denken aan engeltjes en feetjes enzo, getver. Verschikkelijk.

Hoe zou het leven zijn als je constant serieus zou zijn?

T for Tango

lWaba-bawoebiedoebie-dabadabadaba!
Er is iets aan de hand.
Ik doe gewoon of er niks aan de hand is.
Waarom niet? Er is iets aan de hand hoor!
Nee joh, vergeet het. Het is niks. Geen punt. Niks aan het handje.
Goed, zelf weten. Hoor. Vraag me eens iets?
Hoe gaat het met jou? Met mij gaat het goed. Wat heb je vandaag gedaan? Weinig. Wat ga je morgen doen? Misschien iets meer. Ben je daar blij mee? Nee.

En dat was dan het absurde deel van vandaag - tijd voor wat normaals, vind je ook niet? Knik maar ja.
KNIK! VERDOMME!
*knik*
Goedzo.
Wat was het vandaag toch mooi weer. Het leek net alsof het helemaal niet regende, maar als je er dan doorheen fietst piep je wel anders. Als je dat gedaan had, was je nat geworden. Ik heb dat gedaan. Ik ben nat geworden. Niet zeik-drijfnat, maar wel nat. Nat nat nat nat nat nat nat nat.
Erg nat.
Grappig dat je dan ook weer opdroogt.
Zonder dat je het merkt.
Nou, grappig hoor.
Met dit soort weer moet het eigenlijk winter zijn. En dat je dan chocolademelk drinkt (die zo heet is dat je je bek brandt, uit een beker), en met een open haard. Met daarin een lekker vuurtje. Niet zo'n vet hoog vuur, maar een relaxed vuurtje, warm, het brandt wel, maar niet spectaculair. En iemand die viool speelt op de achtergrond. En een kussen op de bank, zodat je lekker kan hangen. En nog iemand erbij, zodat je kan zoenen. En een hond. Die ligt te slapen. En stokbroodjes met brie in de oven. Da's lekker joh, gesmolten brie. En een trui aan. En vervang die man die viool speelt eigenlijk maar door een CD. Otis Redding ofzo, of John Lee Hooker.
Of The Rolling Stones.
Maar jammer genoeg wordt het nu zomer. Van dat vieze plakkerige weer, met veel te veel insecten.
Getverderrrrie, aan je vóórbips?
Haha, insecten, ik vind het altijd grappig dat mensen daar bang voor zijn. Ik vind het ook niet fijn hoor, als er een wesp om mijn hoofd heen vliegt. Maar als je van een afstandje kijkt naar iemand die bang is voor een wesp of een spin kan dat best komisch zijn. Ik probeer altijd in te schatten hoeveel keer dat kleine spinnetje of wespje in een mens past. Hoeveel keer gróter wij zijn, bedoel ik. Heel vaak. Wel 1000 keer ofzo. Meer.
1001.
En dan zie je opeens wat macht is. Alleen omdat zo'n wesp kan steken, en omdat zo'n spin.. acht poten heeft, ofzoiets, ik weet niet wat er eng is aan spinnen, lopen mensen keihard rondjes, slaan ze blind om zich heen, vluchten ze naar binnen, ontwerpen ze vliegenmeppers.
Klabam.
Vliegenmeppers die een schok kunnen geven. Zo eentje heb ik er. Vroeger vond ik het altijd leuk om zomaar vliegen dood te slaan - zelfs buiten. Als ik alle vliegen en andersoortige vliegbeesten binnen gehad had, ging ik buiten vrolijk verder.
En nu heb ik gewoon een vliegenmepper waarmee je ook een schok kan geven. Verpest een beetje het hele idee. Te high-tech. Bovendien issie ook ontzettend lelijk, en heel lomp. Veel te groot. Verder niks bijzonders. Hij werkt ook niet. Ik heb er nog nooit een vlieg mee doodgemept.
Maar nog steeds vind ik dat wel leuk om te doen. Gewoon niet aarzelen, maar SMACK! en dan issie écht hártstikke dood.

Wat een Sadist ben ik eigenlijk.

Klikkiedeklikklikklik. Klik. Klik!

Waterval

Mijn duizendste Incubus-nummer was I Miss You. Toeval hoor. Mooi nummer, niet het mooiste nummer. De lyrics interesseert niemand iets, dus hier komen ze:

To see you when I wake up /Is a gift I didn't think could be real
To know that you feel the same as I do /Is a three-fold, Utopian dream
You do something to me that I can't explain
So would I be out of line if I said "I miss you"?
I see your picture, I smell your skin on / The empty pillow next to mine.
You have only been gone ten days / But already I'm wasting away.
I know I'll see you again / Whether far or soon.
But I need you to know that I care,
And I miss you.

Mijn creatieve geest zegt: keep them entertained!
Ja, mijn creatieve geest is engelstalig. Stel je voor wat een problemen dat geeft. Ik moet verdomme eerst alles bedenken, verzinnen, laten pruttelen en opborrelen in het Engels en het dan vertalen naar het Nederlands. Een heel gedoe. Dus eigenlijk lees je hier een soort ondertiteling van mijn creatieve gedachten.

Dat vind ik nou mooie beeldspraak.

Daarom schrijf ik ook soms hele rare dingen op - je krijgt hetzelfde als met 'grappige' films op TV (of series, voor mijn part) - grapjes ondertitelen is gewoon niet te doen.
Wel zielig voor die mensen die daar werken. Ik zou mijn haren uitrukken als ik iets grappigs zou moeten ondertitelen. Oh lieve god, hoe ga je dat oplossen. Je komt op je werk, je gaat zitten op je relaxte bureaustoel, kopje slechte koffie erbij, je baas komt langs en zegt: Jesper, jij bent wel ok in dit werk, dus ik heb een nieuwe opdracht voor je.

Ondertitel Monty Python.

Wauw. Bummer.

Zie je, zo'n soort woord als bummer is niet te vertalen in het Nederlands. Dat heeft gewoon niet dezelfde impact als 'jammer' of 'pech' of 'balen' of 'kut' ofzo.
Dat vind ik ook raar, dat wij schelden met 'kut'. Als je nou zegt 'lelijke, droge kut!', ok, dan is het schelden. Want dat is erg, om zo genoemd te worden. Maar als je 'kut' zegt kan het ook best een hele mooi zijn, toch? Wat is daar dan erg aan?

Zouden er lelijke zijn?
Kán je daar een waarde-oordeel over geven? Ja, vast wel. Dat kan overal over. Neuzen oren ogen, billen brillen buik, gelaat huid en haar. Kut. Past perfect in het rijtje.

Maar ik moet even ingrijpen, anders ga ik een complete post over het woord kut schrijven. Dat pleziert maar 50 procent van de lieve, trouwe, schattige, vriendelijke, ontzéttend knappe en intelligente lezers.

Die zin hierboven, dat was niet mijn creatieve geest. Dat was mijn economische geest. Die zegt: Winst! Winst! Winst met een hoofdletter W!
En daarom moet ik jullie allemaal blij maken. Immers, klant is koning, blije mensen kopen meer, vertrouwen je eerder, slikken meer. Wat ik dan moet verkopen?

Ik heb nog een paar paperclips liggen, wat plienpunten, handtekeningen van de auteur van deze blog, een tandenborstel van de KLM, een trompet. Ik kan ook tekeningetjes maken als daar vraag naar is.

Voortaan kost commenten 20 cent. 10 cent als je een jaar-abonnement neemt.

Men moet het ijzer smeden als het heet is! Het ijzer is niet meer zo heet, trouwens. Weinig mensen bezoeken mijn blog. Maakt mij niet uit hoor. Als echte artiest vind ik dat hún verlies en niet het míjne. De arrogantie. Puh!

Goed, de derde en laatste geest is de emotionele en DIE komt alleen aan de beurt als iemand het uitmaakt of als er ergens een fles rum rondslingert. Geen van beiden speelt op dit moment, dus dat is pech.

Bummer.

We laten de creatieve geest weer even het woord overnemen.
Even creatief zijn, Jesper, even creatief zijn.. ik weet iets!

Als je je verveelt moet je je kamer opruimen in plaats van je gewoon zomaar te vervelen. Op die manier doe je nog eens iets netjes. En op die manier krijg je een onwijs opgeruimde kamer. Het zou je echt verbazen hoe ordelijk hier alles is op dit moment. Dat komt dus omdat ik me wel ee s verveel. Incidenteel verveel ik mij regelmatig.

Maar WAT te doen als je kamer al opgeruimd is en je je nog stééds verveeld?

Daar moet ik nog over nadenken.

Mijn eerste kliphangerrr!

Deadline

Waarom blog ik minder?

Hééft dat dan een reden?

Jazeker, koekepeer. Dat komt omdat we inmiddels bijna blog 100 naderen en ik echt geen idee heb ik wat ik dan moet doen. En dat terwijl het wel heel speciaal moet worden. Want dat is blog 100. Dat is niet niks. Dat is blog nummer 100, verdomme. Dat is 100 keer bloeden, zweten, tranen met tuiten, kankeren, gezeur, gezeik, commentaar, bullshit. 100 keer.

Nu nog niet, maar straks dus. Ik gok dat het een historisch overzicht gaat worden ofzo, nouja. Dat zien we dan wel weer.

Ik heb nog 3 minuten om te bloggen. Daarna ga ik.. weet ik veel, iets van een TV-serie kijken op Youtube, of een DVD, of de muziek keihard aanzetten en rondhupsen, of slapen (neh), of leren (neh, haha), of.. nee. Dat is het denk ik wel aan opties.

Oja, Mieke heeft me teruggenomen. Aaah, yes.

Vandaag was sowieso wel een fijne dag (niet dat het feit dat Mieke mij teruggenomen heeft daar een rol bij gespeeld heeft, hoor) en dat kwam door:

• Maxima.
• Een zes plus sortof, iets rond de 6, voor mijn werkstuk dat ik zwaar afgeraffeld had.
• Daan die een 8 nogwat haalde voor Scheikunde en mij daardoor ontzettend aanstak met blij zijn enzo.
• Plien die mij een maatschappijleermop vertelde die ZO slecht was dat ik hem niet eens dúrf te herhalen op mijn blog. Zo slecht dus. Stel je voor hoe réteslecht. Echt. Slecht. Nee. Ik ga 'm niet vertellen. NEE!
• De eerste dag van een week vrij. Een week waarin ik moet leren, dat is waar, maar toch.
• Een bepaald persoon kwam NIET online! (Vecht maar uit wie dat was. Ha.)
• Scrubs deed het weer (dat is echt een geniale TV-serie die jullie misschien ook wel grappig vinden en misschien niet. Zoek maar ergens op een keer, ofzo.)

Nee, dat was het. Reden genoeg om een keer blij te zijn. Morgen ben ik weer chagarijnig, irritant, betweterig, geniaal, braaf, saai, hypocriet als altijd.

Ik ben hypocriet, ik ben hypocriet, laalalala. Kan me niet schelen. Mensen veranderen. Meningen veranderen. Hypocriet, m'n reet! Laaalala. Wat zeg je? Ik hoor je niet, want iemand lalalaat er doorheen!

Stramien. Dat is een geweldig woord, en ik ga het vaker gebruiken. Stramien. Het rolt lekker van je tong af. Het heeft een betekenis die niemand écht kan duiden. Binnen het stramien van - wat betekent dat in godsnaam? Wie weet, wie weet. Gebruik je dat woord wel zo? Wie weet, wie weet.

Mijn stramien zit vandaag niet echt lekker..

En mag ik daar aan toevoegen (en, nuchter bekeken, alhoewel dat lastig is, wie gaat me tegenhouden?) dat ik nu op het punt sta om mijn 1000ste nummer Incubus te luisteren sinds ik Audioscrobbler gebruik? Kijk! Kijk! http://www.last.fm/user/jeeps -> duurt misschien even om te laden, maar echt de moeite waard hoor.

Elke dag iets nieuws

Soms pak je wel eens het dekentje af van je hond. Dat vindt je hond leuk, want het is meestal het startschot tot een wild gevecht waarbij hij herhaaldelijk the dust gaat biten.

En dan roept je moeder je naar beneden omdat er strepen op de vloer zitten. Of je die er verdomme even uit wil boenen. Want jij bent toch degene die met de hond zat te dollen! En die vloer is net opnieuw inge-olied! Hier is een doekje! Met WATER, ben je gek! Nee, je moet gewoon keihard boenen met een droog doekje, niet zo'n beetje slap maar echt dúwen. En doe meteen maar de halve vloer, dat kan toch geen kwaad.

Dus boen je met tegenzin de vloer. En toen realiseerde ik me (we veranderen nu van vertelperspectief-dinges, eerst waren we namelijk in de derde persoon aan het vertellen, maar nú in de eerste! Dat is zodat het verhaal wat meer dynamiek krijgt.) dat.. weten jullie nog hoe die zin ging? Opnieuw. Toen realiseerde ik me dat mensen vroeger altijd de vloer moesten boenen, behalve als ze rijk waren. En dat ik eigenlijk maar een verwend, lui kutkreng ben dat ik dat verschrikkelijk vind, dat ik dat moet. De vloer boenen.

Ik HOOR het jullie wel denken, hoor. Ja, Jesper is inderdaad wel een verwend, lui kutkreng. Haha, hij doet eigenlijk niks. Haha.
(Wat zijn jullie origineel. Je realiseert je toch hoop ik wel dat je hetzelfde gedacht hebt als de rest van de mensen die dit leest? Kudde-denken is dat. Dat betekent dat jij niet speciaal bent. Dat is niet erg hoor, dat betekent juist dat je er bij hoort. Dat is positief.)

Maar dat is dom, om dat te denken. Jullie zijn namelijk OOK verwende, luie kutkrengen. Relatief gezien dan. Want wat is de laatste keer dat jij de hele dag de vloer geboend hebt, en bedden opgemaakt, en afgestoft, en gestofzuigd, en gekookt, of een straat gemaakt, of een gat gegraven omdat je dat wel MOEST doen? En dat je dat ook gedaan hebt zonder te zeuren, zonder te denken: jezus, wanneer kan ik hier verdomme weer mee ophouden?
Dat zeg ik.
En sporten telt niet, want dat doe je voor je lol.

Dus concludeer ik hier ter plekke voor jou dat jij vergeleken met mensen uit de lagere klassen tijdens de Industriële Revolutie ontzettend lui bent. Je doet bijna niks.
En dat betekent dat je naar school kan (Ja, dat mág je dan. Leuk he.) of dat je uit kan gaan op zaterdag, of dat.. - nee, niet dat ik uitga ofzo, maar dat zóu eventueel kunnen - he, dus, je weet wel.

Hoe makkelijk ons leven eigenlijk is. Daar ging dat verhaal hierboven over. Alleen heb ik het voor elkaar gekregen om iedereen ontzettend te beledigen door ze lui te noemen, incluis mijzelf. En ja, dat zegt vanálles over mijn persoonlijkheid. Of toch maar niet.

Vandaag regende het een beetje en daarom heb ik drie keer van jas gewisseld. Grappig wat je dan allemaal tegenkomt in jassen die je drie maanden geleden droeg, of een jaar geleden. Een korte opsomming.

- Een mes. Dat zat dus in mijn jas ja.
- Een bioscoopkaartje.
- Een plastic gelen wenkbrauw. Slingert rond in mijn winterjaszak.
- Een stuk toiletpapier - ik had zeker een bloedneus ofzo.
- Drie elastiekjes.
- Een fietslicht.
- Drie kaartjes voor het Rolling Stones-concert.
- Een hamster.
- Twee dirigenten.
- Een blikje tonijn.

Tonijn. Ik vind dat dat lekker smaakt. Op stokbrood, in Frankrijk. Moet je maar eens onthouden als je die smerige kaas van de Franse supermarkt zat bent. Je bent ook GEK dat je dat daar in de supermarkt koopt. Op de markt, bij zo'n boertje, dat is echt véél lekkerder.

En zo springen en hupsen wij door het leven, en.. dat doet me denken aan The Offspring.

Baby, life is like a ride on the freeway /
Dodging bullets while you're trying to find your way /
Everyone's around but no one does a damn thing /
It brings me down, but I won't let them

Maar ik weet dat lyrics op een blog ontzettend vervelend zijn. Alsof je dat gaat lezen. Daarom hou ik het kort.

Ik vraag me wel af in hoeverre je moet luisteren naar lyrics. In hoeverre het klópt wat ze zingen. Moet je als je ride op de freeway bullets dodgen dan? Wie heeft dat verzonnen?

Maakt niet uit, want het klinkt wel goed.
Dan maakt het toch niet uit?

(Ik heb de irritante gewoonte ontwikkeld om mijn blog te eindigen in met een vraag - maar die mag je wel negeren, hoor. Daar hoef je niet echt aandacht aan te besteden. Dat is namelijk gewoon een makkelijke manier van ophouden met schrijven. Een vraag stellen en dan schijt hebben aan het antwoord en het gewoon openlaten is gewoon lekker makkelijk voor mij. Ik ben lui.)