#2

eendeneinde

2011-04-02T15:03:00.003+02:00

Er komt een auto aan. De eend zal snel niet veel meer dan een vlek op de weg zijn, onder de wielen van het busje. Rijdt over zijn omhoogstaande kop heen of over zijn achterlijf, een andere man om het eendenlijkje op te vegen. Mijn mond in de kreet. ingewandensliert naast hem op het asfalt. Een bloedplas op het asfalt. Een vierkant neutraal wit lelijk onopvallend busje. De koplampen schijnen op het asfalt. wit lelijk onopvallend. Er komt een busje aan. Een vierkant neutraal lelijk witte onopvallende auto. De koplampen schijnen op het asfalt en twee eenden lichten op. weinig geluid misschien. Het busje nadert. Ik rijd verder. Er is niks platgereden. Ik kijk achterom. glazige blik. Ik stoot een wiel van het busje precies over het midden van de eend. einde. wild wegfladderend in het koplampenlicht, binnenstebuiten gekeerd zonder dat ik geluid maakte. Ik kijk achterom. Mindert geen snelheid.. Ik denk naast zijn omhoogstaande kop, zijn maag ligt in een open kreet uit. onder het rechterwiel van de auto mijn hoofd binnenstebuiten gekeerd zonder dat hij het zelf begrijpt. Ik rijd niet door. De eend nadert snelheid. De eend komt over de eend, zijn kop overeind. Misschien eet een kraai mijn ogen, wild wegfladderend. Mijn gezicht verhard. alsof er niks gebeurd is... de volgende auto zonder snelheid te minderen , alsof hij verbaasd is. De eend rijdt verder. Ik rijd over een asfalten weg plots alleen. tot pulp gereden door de wielen heen en weer en mijn mond hangt dat hij hangt nog. De eend nadert rommelend, hij beweegt niet.. misschien net op een andere plek. Er is niks onder de wielen overeind. vaker platgereden eenden zitten op de weg en lichten kreten uit. een opeenvolging van auto’s binnenstebuiten gekeerd, ze liggen vierkant over de weg. Ik zie hoe hij op de weg zit, abstracte kleine gebeurtenis, misschien net op een andere plek. zijn achterlijf doodgereden, Zijn nek staat nog moeiteloos op het asfalt. de volgende auto stelt weinig voor. Ik rijd verder. Twee eenden, één eend, maar ik heb er nog nooit een zien worden.. Hoe de auto de eend rondtolt onder de wielen, Het maakte van het busje de eend. Hoe eenden over de weg schieten, ik zie er komt een andere naast hem op het asfalt. Het is misschien net een kleine gebeurtenis. Dan krijg ik een vraag, mijn hoofd aan het rommelen.. Het busje, de eend, rijdt, vliegt op, de andere eend niet misschien. Ik stop en zonder gedachten zie ik hoe de eend over mij heenrijdt, zijn kop nog omhoog en Ik vraag me af of ik nog leefde.. Misschien wordt het op de weg een tijd lang niks, hij vliegt op en zit omhoog tot hij op de weg ligt, voordat hij eindigt over hem heenrijdt levend.

madame belt de bel

2010-03-06T21:18:00.027+01:00

Hoopvol kijken de lange rijen kindergezichtjes op naar het gigantische bruine paard, het paard van de koning. Voor het paard van de koning lopen drie keer zes rijen lakeien, die verontwaardigd voor zich uit staren in hun roodblauwe kostuumpjes, een sabel in de hand. Vijftig jonkvrouwen lopen achter het paard van de koning aan, in gifgroene jurken, met conusvormige hoeden op hun hoofd, waaruit een sluier wappert in de zuidwesterwind. Eén van hen vangt in de keutels van het paard op in een ijzeren emmer, zo rond als een dop.
De koning zelf zit op zijn paard alsof hij in de lucht zweeft. Hij kijkt er bovendien bij alsof hij er recht op heeft, daadwerkelijk in de lucht te kunnen zweven. Niet voor niets is hij de koning. Zijn blonde baard bungelt vrolijk naar beneden over zijn maliënkolder, die in de felle zon weerkaatst als honderd sterren. De diamant in het midden van zjin kroon straalt uit over de duizenden kinderen, die langs de kant staan te dringen om het spektakel te zien - het is niet elke dag, dat een echte koning dwars door het kleine stadje trekt.
Op het grote plein, bij de stenen waterput, stopt de optocht en stapt de koning van zijn groteske paard om een symbolische slok water te nemen, die hem aangeboden wordt door drie maagdelijke schonen uit het kleine stadje. De drie jonge grietjes, in lokale kledij (lange witte jurken tot aan de grond, en rozemarijn in hun haar gevlochten), vallen in het niet bij de magische verschijning van de koning, die voor hen staat met gestrekte benen en zijn handen in zijn zij. Schreiend van opwinding scheppen de jeugdige meisjes een beetje water uit de put en houden het op. De koning grijpt de houten scheplepel met één hand vast en slobbert het op. Doorzichtig water glinstert over zijn baard en blijft hangen in ronde, kristallen druppels. De koning smakt met zijn lippen, wrijft lachend over zijn buik en steekt zijn armen als bomen in de lucht, de vingers uiteengespreid als een bladerdek dat het volk beschermt tegen regen en wind. Gejuich stijgt op uit de menigte, eerst zacht, dan steeds harder, en houdt aan in een tijdloos moment. Dan laat de koning zijn handen weer zakken. De massa komt langzaam tot rust, mompelt nog een tijdje onderling en is dan muisstil. De koning gaat spreken.

"Schaduwen, vleermuizen uit het verleden, de zeven Rijders, spookachtige geestgedrochten, heksen en trollen zal ik voor jullie uitroeien, afweren, stoppen aan de grens van jullie fantasiewerelden en daar afslachten, onthoofden, vierendelen en ophangen. Dat is de eed die ik afleg met het drinken van dit water. Maar geen eed zonder tegenprestatie. Ik verwacht..", en hij keek de menigte aan van onder zijn broze wenkbrauwen, "ik verwacht..", en zonder een woord te zeggen stortte hij ter aarde. De klap weerklonk als een bronzen gong. Uit zijn rug stak een zilveren pijl, afgewerkt met pauwenveren.

Drie oude, wijze mannen kwamen bijeen en bogen over het lijk heen.
"Dit is schandelijk!" riep de eerste, die ook het jongst was. Zijn baard was nog niet eens geheel wit, maar vertoonde sporen van de oude, zwartglanzende baardkleur. "Een gruwelijke moord, een laffe aanslag op de koning! Deze stad moet boeten, boeten voor deze onvergeeflijke zonde. Betalen! Uitroeien!" Hij kreeg niet veel applaus.
"Afgrijselijk!", riep ook de tweede, die een opvallend klein brilletje over zijn neus heen duwde en de wond van dichtbij bekeek. Hij rukte de pijl uit het levenloze lichaam van de koning en rook aan het bloed. "Adelijk bloed, vergoten door adelijk bloed. Geen arm opstandig rebelletje zou een zilveren pijl als deze kunnen betalen. Pauweveren, nota bene! Met man en macht op zoek naar de dader, moeten we! En als we hem vinden, prik ik persoonlijk zijn ogen uit met dezelfde zilveren pijl, waarmee hij de koning gedood heeft. Daarna laat ik hem over aan de genade van het volk." De mannen applaudiseerden voor hem, maar de mooie vrouwen, die in dit kleine stadje groeiden als kool, hielden hun lippen op elkaar en schudden hun hoofd naar de grond.
De derde oude, wijze man schuifelde wat rond op het plein en plukte een blaadje van een groene plant, dat hij in zijn mond stak. Nadat hij de sappen uit het blaadje gekauwd had, gaapte hij en knapte hij een tukje, zomaar op de grond. Na een uurtje werd hij wakker en keek hij om zich heen. De bevolking van het kleine stadje stond om hem heen en hield de adem in.
"Ha!", riep de oude man, die, aan zijn stem te horen, ook de oudste van de drie was. Hij liep een eindje het plein op en stootte een jongeman aan. Uit de kleding van de jongen gleed een zwaarbewerkte, zilveren boog, compleet met pijlenkoker.
Toen pakte de oude man hem beet en schudde hem door elkaar. Langzaam veranderde het kalme gelaat van de jongeman in een verwrongen, rood gezicht, woedend, met een grote haakneus en één blind oog. Het vlees viel van zijn lichaam, tot er slechts huid over was dat zijn botten strak bedekte. Met zijn ene werkende oog keek het gedrocht de massa in en slaakte een angstaanjagende kreet. De oude wijze man pakte een klein mes en sneed hem de keel door in één lange, wijde haal. Het bloed van het monster sproeide over het volk van het stadje en kleurde alles oranjerood.
Niemand applaudiseerde voor de derde oude man, die zich toch duidelijk het meest wijs getoond had van de drie. Het volk plakte van het bloed, vies en teleurgesteld in het spektakel, maar vooral in de koning, die zo plechtig beloofd had hun te beschermen tegen de monsters van hun verbeelding. De drie maagden keerden de oude man als eerste de rug toe en verdwenen naar huis. Daarna volgde ook de rest van de massa. Langzaam slopen ze van het plein af, als pasta door een spaghettimaker.

voila meneer

2010-02-23T13:31:00.001+01:00

de gloeilamp

2009-12-27T15:34:00.039+01:00

Van de ene op de andere dag was de baron straatarm. Het was alsof hij ontwaakte uit een prettige, zware droom, waarin schijnbaar onbelangrijke zaken zijn gemoed druk bezig gehouden hadden. Het ene moment zat hij nog in zijn genoeglijke studeerkamer, een vol glas rode wijn in de hand; toen opeens verliet zijn vrouw hem voor een ander, kelderen de beurzen en kon hij alleen toekijken terwijl de deurwaarders zijn huis leegplunderden. Hij bood ze een kopje koffie aan, maar ze schudden hun hoofd en keken op hun horloge, rukten een schilderij van de muur en verdwenen weer.
Binnen een maand was de baron geruïneerd, uitgekleed tot op het bot. Alleen zijn dure, zilverzijden maatpak restte hem nog; de deurwaarders hadden het toch niet aangedurfd hem de kleren van het lijf te nemen.
Nu was de baron een positief ingestelde man, en hoewel hij niet om de situatie kon lachen, vond hij het ook niet hopeloos. "Nu zullen we wel zien, uit wat voor hout ik gesneden ben," zei hij tegen zichzelf. Hij liet het forse landhuis, dat diezelfde middag nog op de veiling verkocht was, achter zich en liep het bos in, dat aan het landgoed grensde.
Hij slenterde en genoot van de natuur, de ijverig fluitende vogels, de zoemende insecten. Hij lachte toen hij bedacht, dat hij nog nooit door het bos gelopen was zonder een geladen geweer op zijn schouder. "Een man met teveel geld is als een beer in winterslaap," dacht hij, "maar nu ik alles kwijt ben, begint het avontuur van het leven pas echt. Morgen loop ik naar de stad, en daar kijk ik wel verder." Toen hield hij op met denken, en vrolijk probeerde hij met de vogels mee te fluiten. Zodra de nacht viel, zocht hij een geschikte plek en viel daar meteen in een lichte, vredige slaap.
De volgende morgen werd hij wakker van het zonlicht, dat zachtjes in zijn ogen prikte. De baron sprong op en voelde zijn buik rommelen. Echte honger was hij niet gewend - en nu had hij toch wel erge zin in een mals gebraden kippenboutje, of op zijn minst een homp brood met boter. Hij ging meteen op weg, en zette er flink de pas in, want de stad was nog wel een halve dag lopen.
Tot zijn geluk zag hij echter al snel een klein boerderijtje, dat op de helling van een stijle heuvel lag. Meteen hervond de baron zijn goede humeur, en hij rende langs een eenzame koe, die er kalm stond te herkauwen, op het huis af. Zonder te treuzelen rommelde hij op de deur. "Volk!", riep hij, want dat leek hem wel de gepaste uitroep.
Toch deed er niemand open. De baron duwde de deur open en stapte de boerderij in. Het huis leek verlaten, maar op de grote keukentafel stond een overdadig ontbijt opgesteld, hompen brood, kannen melk, grote eieren, hele hammen en zelfs gevogelte. De baron wreef even over zijn kin, terwijl hij zijn ogen over de tafel liet zwiepen. Hij was geen dief, maar hij barstte van de honger, en hij had ook geen geld op zak. Bovendien snapte hij niet waarom het eten hier zo stond uitgestald, als er toch niemand was om er van te nemen.
Plotseling hoorde hij gestommel achter zich, en hij draaide zijn hoofd om te kijken waar het geluid vandaan kwam. Van de trap kwam het mooiste paar benen naar beneden dat hij ooit gezien had, en daarna een heel meisje, een beeldschoon blond popje. Ze wreef de slaap weg uit haar gezicht en bleef toen halverwege de trap staan, met grote, verbaasde ogen.
"Hallo, dame," zei de baron, terwijl hij nerveus aan zijn kin plukte. "Het spijt me zeer als ik u wakker gemaakt heb met mijn geklop en geroep. Ik vroeg me af of ik misschien iets te eten kon krijgen. Ik heb sinds gisteravond niet meer gegeten, ziet u, en ik moet nog een eind lopen naar de stad."
Het meisje bleef hem aanstaren. "Ik denk niet dat u het in uw eentje opkrijgt," grapte de baron, en hij rechtte zijn rug en streek zijn zilverzijden blouse glad, omdat hij een goede indruk wilde maken. Het meisje glimlachte en streek door haar lange blonde haar. "Neemt u maar hoor," zei ze vriendelijk. De baron hapte naar adem, zo mooi en onschuldig klonk haar stem. "Ik kleed me even aan. Maar laat een ei voor me over!", en ze glipte terug de trap op.
De baron knipperde met zijn ogen en schoot toen naar de tafel, waar hij ging zitten en een bord vol laadde met alle heerlijkheden die er lagen. De stapel grote, lichtgele eieren raakte hij niet aan. Terwijl hij zich tegoed deed aan de rijke maaltijd, was hij met zijn gedachten bij het boerenmeisje. "Wat een contrast met mijn ex-vrouw!" dacht hij bij zichzelf. "Dat wijf werd met de dag chagrijniger en rimpeliger, en ze kon niet half zo goed koken. "
Smakkend en kauwend vergat hij op te letten, en hij schrok zich een hoedje toen het meisje hem opeens op de schouder tikte. "Zeg eens," zei ze, "wie ben je? En wat kom je hier doen? Je lijkt wel een prins, met die zilveren kleren!" De baron haalde zijn neus op en schudde zijn hoofd. "Nee, helaas, ik ben geen prins, ik ben een baron. Maar wat het verschil tussen een prins en een baron is, weet ik eigenlijk niet precies."
Met een ironisch glimlachje maakte het meisje een gracieuze reverence. De baron lachte. "Ik ben op weg naar de stad, om daar een nieuw leven te beginnen. Zie je, ik ben eigenlijk een berooide baron. Je hoeft niet zo beleefd tegen me te doen hoor, vind ik. Ga toch zitten, eet wat, ik heb alle eieren voor je overgelaten, daar had je toch zin in?"
Het meisje schoof een stoel aan en pakte een groot ei van de schaal. Terwijl haar slanke vingers de lichtgele eischaal van het ei afplukte keek ze glimlachend naar de baron, die op zijn beurt gefascineerd naar haar handen keek. Toen zij uiteindelijk een kaal, wit glanzend ei in haar linkerhand hield, vroeg hij: "Hoe heet je eigenlijk?"
"Merel", antwoordde ze, en ze slikte het ei in één keer in. De baron onderdrukte zijn verbazing razendsnel met een zacht kuchje. "Wat voor eieren zijn dat eigenlijk?", vroeg hij haar, want hij had, nu hij er over nadacht, nog nooit zulke grote, gele eieren gezien.
"Oh, die leg ik zelf, meneer de baron", zuchtte Merel, en ze streek over haar dijen. Meteen sprong de baron op, zijn gezicht geschokt en vertrokken van ontzetting. Ook het meisje sprong op, en strekte haar armen hulpeloos naar hem uit. Op haar stoel lag zowaar een groot, gouden ei.
De baron gaf een schreeuw en stormde de boerderij uit, zo snel zijn voeten hem wilden dragen. Al rennend keek hij over zijn schouder, bang dat het meisje hem achterna zou vliegen en zich van boven op hem zou storten; maar ze stond eenzaam in de deuropening, en een dikke traan kroop langzaam over haar wang naar beneden, terwijl ze de zilveren flits nakeek.

de groeispurt

2009-10-19T01:24:00.007+02:00

De bel galmde luid door het ijzeren halletje. De klapdeur hinkelde in zijn scharnieren. Ik zat net lekker aan mijn brief te schrijven - zondagmiddag, met een vieze regenboog - dus gestoord keek ik op van de typmachine en klakte mijn tanden tegen elkaar van ingehouden irritatie. Ik schommelde naar de voordeur en spiekte op mijn tenen door het raampje. Pal voor mijn deur stond een grote, kale man te snikken.
Met een grote zwaai opende ik de deur, orchestraal bijna, alsof ik verwachtte dat het orkest enkele begeleidende tonen zou spelen. Het bleef ijzig stil en mijn grote gebaar maakte weinig indruk. De man keek niet op of om, maar bleef zeurend staan huilen op mijn opstapje.
"Zeg kerel, wat moet dat hier voor mijn deur? Je verpest mijn tranquille zondagmiddag met je gesnotter! Nou? Zeg op!"
De man keek mij aan en ik schrok mij het apelazerus. Zijn gezicht zat vol bulten en over zijn wangen liepen grote, groene aderen. Midden in de pupillen van zijn geelblauwe ogen zaten twee grote spelden met rode knopjes.
"Manfred, jij bent het toch, Manfred? Ik voel me niet goed, Manfred, Marijke heeft me verlaten, ze zei tegen me: jij interesseert je niets in mij, jij voert alleen die grote vissen van je, de hele dag sta je naar die vissekom van je te kijken, geen nanoseconde aandacht voor mij heb je, je praat niet met me, je geeft me geen complimentjes, je merkt het niet als ik een nieuw kapsel heb en als ik het je vertel zeg je dat het er precies hetzelfde uit ziet, ik ga weg, bekijk het maar, ik stap in de eerste de beste auto die voorbij rijdt, ik ga naar Rusland, je zoekt het maar uit! Manfred ik voelde me zo godvergeten alleen, ik voelde me zo verlaten dat ik mijzelf van de trap afgegooid heb, vandaar die bulten, en Manfred ik landde midden in het naaidoosje van tante Sien, Manfred vandaar die spelden in mijn oog, en die opgezwollen aderen komen van mijn gebroken hart Manfred, oh Manfred!"
Ik had werkelijk geen idee wie Manfred was. Misschien was het mijn buurman, dacht ik. Maar deze blinde, gebroken man kon ik toch niet op mijn opstapje laten staan? Ik nodigde hem uit voor een kopje thee, terwijl ik er mijn best op deed om Manfred te zijn. Eenmaal aan de keukentafel begon de man zijn zakken leeg te halen: alles wat er uit kwam gooide hij op tafel neer. Ik typte inmiddels vol ijver verder aan mijn brief, die ik toch echt af moest maken. Tussendoor maakte ik geruststellende opmerkingen.
Toen ik op pagina 3 was, klonk wederom de bel. Enigszins verbaasd was ik wel, want op zondag krijg ik zelden bezoek dat ik niet verwacht: maar ik excuseerde mij en liep voor de tweede keer die dag de gang af. Dit keek ik niet door het raampje en opende ik de deur beheerst.
In mijn voortuintje was een vrouw druk in de weer met filmapparatuur. Vinnig draaide ze zich om en staarde mij een tijdje recht in mijn gezicht.
"Heeft u er problemen mee als ik een openlucht-theater installeer in uw tuin?", vroeg de vrouw, alsof ze het antwoord al wist. Het was een mooie vrouw met een stevige kont en twee flinke borsten, die heen en weer schommelden over mijn fietsenrekje. Misschien weten mooie vrouwen altijd al het antwoord op de vraag die ze stellen.
"Nee hoor, mevrouw", zei ik galant. "Kan ik u ergens mee helpen? Heeft u hulp nodig met het ophangen van het scherm?", vroeg ik. De vrouw schudde van nee. "Ik ben hier zo klaar," zei ze en ze wiebelde een beetje met haar billen, terwijl ze worstelde met een verlengsnoer.
Ik was blij dat de situatie onder controle was - ik weet ook niks van filmapparatuur, trouwens. Ik liep terug naar de keuken en sjorde de man uit mijn keukenstoel. Hij had wat oogvocht gemorst op de kraag van zijn blouse, maar verder was hij prima in orde. Ik begeleidde hem naar mijn voortuin en zette hem neer op een stoel. Zelf pakte ik een krukje.
De vrouw keek mij vragend aan. Ik knikte. Toen drukte ze op een grote, rode knop. De film begon.

automatic writing I

2009-10-09T22:55:00.006+02:00

test test test

"have yourself a marry little christmas now", konijnenbout met raviolisalade ingepakt met voorzichtige vingers aan elke hand. van nu af aan vertrekken mijn kanariepietjes zeker zonder zorgen uit het land van de blues, kussen hun moeders goedendag op de wang en vegen dan hun handen af aan hun spijkerbroekzakken. kaviaren katers & kevers kotsen op de stoep van de straat in de wijk van de stad met hun hoge ogen blauw in de verte, zonneschijn op hun bol.

versterkte venus en achterlijke aphrodite lopen over gouden bogen chocolade, in fijne rondingen gehuld. het is een hype op dat moment om mobieltjes in een condoom op te bergen. regendruppels van waterige sieraden vangen hun aandacht in een vage gloed. het kabinet vol tegenslagen verzamelt buiten op een veilige afstand van de rommelende vulkaan, en verrekkend van de kou kauwen ze op balpennen tot de splinters in hun mond vermalen zijn.
vadertje tijd plukt de losse haren uit zijn baard en strekt zich uit op een grote kartonnen stoel die hij vannacht op internet geruild heeft tegen een wekker. "waarachtig," spreken nonnen in de laatste fase van hun leven, "wat een nonsens verkondigde onze heilige Vader vanmorgen in de speeltuin".

waterminnen ploeteren tegen een stroom van rioolwater in met hun zilveren vleugels ingeklapt. plakband houdt het moraal van de ridder in het zwarte pak bij elkaar. vazen met bloemen vallen kapot op de straatstenen naast het hoofd van onze protagonist. geschreeuw op elke straathoek passeert in een ogenblik.
indrukwekkende olifanten schaken met hun hoofd in de handen, zuchtend onder het gewicht van hun eigen massa - mijn eigen vlinderverzameling fladdert op vanuit de houten dozen en maakt mijn kamer rood en prikkelend & waar zijn alle mensen die mijn achterlijke nichtje verzorgen op een zondagmiddag in mei?

stralen slaan op de stalen kleiformaties in de tuin van mijn buurman & mijn achterneefje pist achteloos in de afgoot.. sterke drank vloeit rijkelijk over de buiken van de magere meisjes in het schip van Magere Hein dat over hoge golven zeilt ondanks het noodweer & paraplu's bobbelen op en neer in de winkelstraat waar de prijzen maar weinig indruk maken.. Cassandra pulkt aan de opening van Pandora's doos & mompelt verslagen matige sprookjes bloedend, verkoelend, kapot van schaamte... kanonnen schieten vlaggen met boodschappen over de grens. mijn maag protesteert midden op de weg naar eindeloze slaap...

Nee mijn Hangende haar Verzorg ik nu met shampoo van groene schapen uit ijsland, kapotte karretjes rijden automatisch over de zorgtoeslag heen en kantelen gevaarlijk hellend over de treinrails waar de stenen voorbij zoeven. Hangende tuinen van Babylon groeien de spuigaten uit en waar is de heggeschaar verstopt?
moeten wij dan altijd roepen als wij vinden dat iets fout zit - moeten kleine kinderen zelf over straat naar de snoepwinkel of kunnen we dat laten bezorgen door wagens vol politieagenten, zwaaiend met hun knuppels het snoepgoed bewakend - valse gedachten spoken in de kamer van de directeur van de schoothoop & zijn hangende haar valt met plukken op de gore vloer uiteen terwijl hij krabt aan zijn korrelige neus met nagels zo lang als Achilles' speren...

telegram voor de heer Doolaard

jeeps ik zit in de penarie stop stuur een paar schoenen met rode lintjes stop
feestje bij stop-aids-now stop ik lap het aan mijn laars stop groet gaya

parkwachterspakjes

2009-10-02T14:08:00.012+02:00

Het gordijn in mijn kamer wiegde in de wind, zodat het zonlicht in golfjes naar binnen stroomde. Ik lag op mijn rug, met mijn ogen dicht, en neuriede wat voor me uit. Gedachtes schoven langs als wolken; in de grijstinten herkende ik hier en daar flarden van vrienden en gebeurtenissen.

Een lage, harde trilling schokte mij ineens uit mijn overpeinzingen. Fraaie wolkenpartijen schoten door elkaar heen als inktvlekken, losten toen op; en enigszins afgeleid keek ik naar mijn plafond, terwijl de slaap zijn deken van mij af rolde. Een schilderijtje van mijn tante Marie schoof zachtjes langs de muur naar beneden en stootte de vaas met gele bloemen om, zodat ik een koude plens plantenwater in mijn nek kreeg. Tijd om op te staan.

Terwijl ik een toastje stond te smeren in de keuken begon ik opeens op een vreemde manier te dansen. Mijn knieën bogen door en maakten slingerende patronen, terwijl ik mijn armen op en neer gooide alsof er elastiekjes aan mijn ellebogen zaten. Het toastje met jam belandde met een glorieuze boog in de pan erwtensoep en verzonk pruttelend in de groene smurrie. Intussen werd ik door mijn spastische chickendance de huis uit geleid; het stopte pas op de drempel van "In Den Blije Belg", het dorpscafé waar ik nooit naar binnen ging. Dit keer kon ik wel wel een borrel of twee gebruiken.

Binnen was het warm en rokerig. De verlichting was bruinrood, net als de barstoelen en de barman zelf, die onrustig heen en weer liep met een vieze lap. Nadat ik een dubbele jonge jenever besteld had, barstte hij los.
"Jopen, jopen, wat een dag! Mijn wijffie heeft me flink gedroepeerd, en nu zit ik met de balen. Wat moet ik godverdegodver aan met die knalpot? Niet alleen hangt mijn ziel aan haar haak, ook mijn hart zit in de knoop!" Hij zuchtte eens flink.
"Luister, Joop", zei ik, nadat ik een flinke slok van mijn borrel genomen had, en mij stevig ingeleefd had in de situatie. "Je zit in een hopeloos parket. Verkoop de kroeg aan mij en neem je vrouw mee op een reis naar Servië. En geef me nog een borrel."
De arme barman was nu in tweestrijd. Uiteindelijk schonk hij mij een tweede borrel in. Ik zag dat hij aan beide handen maar vier vingers had: toch zag het er natuurlijk uit, alsof een vijfde vinger bij hem overbodig zou zijn.
"Gped dan," zuchtte de barman, "ik verkppp je de krpeg. Kpm de sleutels mprgen maar halen. Mmblblbmbl." Van verdriet kreeg hij zijn mond bijna niet meer open. Hij probeerde er nog wat aan te trekken met zijn vreemde handen, maar er was geen beweging in te krijgen.

"Oké Joop, ik zie je morgen", zei ik, en ik liep de donkere kroeg uit. Op straat waaide een straffe oostenwind. Een paartje van een jaar of 50 kwam langshollen, terwijl hun paarse sjaals om hun hoofden wapperden. Ik riep ze een vies woord na, dat gelukkig met in de wind verwaaide.

plot

2009-05-09T22:24:00.010+02:00

parijs

in parijs is een vogeltentoonstelling van wereldformaat. mensen vliegen van heinde en verre naar de extravagante fashion capital of the world, waar het water smaakt naar wijn en jacques brel op elk terras een biertje proost, om te kijken en luisteren naar deze magnifieke verzameling dieren. onder de echt zeldzame exemplaren bevinden zich de groothoekige koekoek, de vaalkleurige ara en de potsierlijke koningsduif, maar het meeste aandacht onder het publiek - dagjesvolk dat geen kijk heeft op zeldzaamheid, maar meer aandacht heeft voor spektakel - trekt de zwerm pikzwarte struisvogels, die achter glazen ramen statig heen en weer struinen met de kin omhoog - de opvallend rode ogen over de onrustig gonzende massa heen schietend.

avignon

de zwervers kotsen in de goten van avignon, zodat de geulen van de straten volslibben met geelbruine, zurige derrie. fabrikanten van hoge hakken doen opeens goede zaken. avignon is het centrum van de zonne-energie en bovendien heeft het een rijke traditie in gepocheerde eieren. het vaticaan schijnt er elk jaar duizend kilo gepocheerde eieren te bestellen, waar de paus op paasochtend in rondzwemt als een pasgeboren eendje. daarna vegen elf koorknaapjes zijn rimpelige eierlichaam schoon met doeken van goudgestikt lammetjeswol. vorig jaar was er tijdens de heilige paasmis een stukje ei in de linkerooghoek van de paus blijven steken - een gelegenheid die de roddelpers gulzig aangreep voor het maken van de meest obscene woordgrappen.

barcelona

de horizon is oranje zanderig en hordes paarden galloperen schuimbekkend over de dunne stroken strand, dagen elkaar uit, sprinten een stukje vooruit, vallen weer terug in het peleton. hun manen flakkeren in de zacht klapperende wind op onvoelbare ritmes. hand in hand loopt een stelletje in strandkledij over de duinheuveltjes, en terwijl zij zachtjes woordjes in zijn oor fluistert knijpt hij haar ongemerkt in haar billen. de zee schuimt rustig witblauw op en neer en maakt zich op voor een dreigende, verzwelgende finale.

you're as porous as ever (?)

2009-04-09T19:20:00.015+02:00

Graatmagere vrouwtjes dansen op aboriginalritmes door mijn kleine kamertje heen. Zwaaiend met hun armen maken ze wilde rondes, en hun benen schieten onder hen uit als elastiekjes. De stereoset staat op zijn aller, allerhardst en de buren bonken al enige tijd ritmisch mee op de oerwouddrums, maar één van de vrouwtjes houdt mijn armen op mijn rug, terwijl een ander, een opvallend harig typ, de draaiknop van de versterker krijsend nog verder naar rechts probeert te duwen. Voor mijn gevoel zijn ze hier nu al een eeuwigheid mee bezig - maar ik in werkelijkheid, zie ik, zijn we pas op 3:46 van het tweede nummer.

In het midden van die exotische heksenkring staat de kat van mijn vriendin glazig in de lucht te staren. Zelfs als één van de woest dansende wijfjes hem bestrooit met een mysterieus zilveren poeder lijkt het beestje niet echt onder de indruk. Alle hoofden, stuk voor stuk gerimpeld en versleten, worden nu in de nek gelegd; en terwijl ze met lange, vieze nagels tot bloedens toe over hun keel schrapen komt er uit het twintigtal verschrompelde mondjes een luide, gelaagde klaagzang die door merg en been snijdt. Al snel bloeden ze allemaal als runderen en plassen ze rond in een ronde rivier van bloed, terwijl de bloedspetters vettig tegen de muur plakken.

Ik word overeind gesjord. Een hese stem sist in mijn linkeroor: "Opstaan nu! Dans!". Ik laat die kans natuurlijk niet onbenut en geef het oudje achter me een venijnig hakje in haar kruis, ruk me los en beuk dwars door de dansende kring heen. Het mensje dat ik raak valt met een verbaasd gilletje achterover en ik hoor een vervelend krakend geluid, maar dan ben ik de kamer al uit. Ik vlieg het trappenhuis door en ren een paar honderd meter over straat op volle snelheid, tot ik achterom kijk en me realiseer dat niemand me op de hielen zit.

Uithijgend fatsioneer ik de boord van mijn overhemd. Weer een geluk, dat die half doodgebloedde oude lijken me niet met zijn allen achterna komen lopen. Maar het zal er wel weer op uitdraaien dat ik voor mijn vriendin een nieuwe kat moet kopen.

chalice

2009-02-21T00:22:00.014+01:00

Vrolijk - het was immers vroeg op de zondagmiddag - liep ik door het bos, dat begint in mijn achtertuin. De lage winterzon deed het pad van natte, bruine bladeren glinsteren en ik voelde mij voor een moment bevrijd van de krioelende stad, zijn lawaai en uitlaatgassen. Ik stak mijn handen in de zakken van mijn kaki blazer en keek nog eens om mij heen. De bomen van het bos stonden in kale, rechte rijen naast elkaar, zodat ik nu eens tegen een dichte haag hout aankeek, dan weer dwars door het bos heen; maar het mathematische van die opstelling werd hier en daar gelukkig verstoord door een halfomgevallen, kromgegroeide boom of een verlaten vogelnest in kale, dunne takken. Iets het bos in, niet ver van het pad af, cirkelde een dun pluimpje smog uit de de humusgrond omhoog. Grinnikend om de eigenzinnigheid van de natuur keek ik mezelf aan in de reflectie van een flinke modderplas.

Na een minuut of wat kwam ik aan de rand van het bos, waar het paadje vervaagde in de oever van een klein poldermeer. De wind trok aan de grijsbruine rietpalmen langs de kant en deed het kleurloze water zachtjes golven. Twee futen begroetten elkaar in het kroos met lange, zachte uithalen; aan de rand van het water, tussen het riet, zat een man met een hoed aandachtig naar zijn dobber te staren, die felroodplastic opstak tegen de waterhorizon.

Ik zette mij in kleermakerszit naast hem neer. "Goedemiddag, willen ze bijten?", begon ik een gesprek, maar ik had er meteen spijt van toen de man zich half omdraaide en de wenkbrauwen boven zijn melkwitte ogen samentrok. "Geen idee..", mompelde hij peinzend, alsof iemand hem iets vroeg over een droom. Zijn blinde ogen schoten over het water, en er viel een lange stilte. De futen dobberden langzaam weg, totdat ze uit het zicht verdwenen waren. Een lui briesje streelde langs mijn wang, terwijl de zon mij van bovenaf aangenaam bescheen; en ik moet met schaamte bekennen dat ik misschien even wegdoezelde.

Mijn halfslaap werd echter ruw verstoord door een luid gevloek en een hoop geplons. Ik schoot wakker van het lawaai en ik proefde een vage koffiesmaak in mijn mond; maar ik had weinig tijd om daar aandacht aan te besteden. Het rood aangelopen hoofd van de blinde visser lag naast mijn voeten, terwijl hij zich met zijn armen vastgeklampte aan wat rietstengels. "Help, verdomme!", riep hij, en ik greep hem zo goed ik kon beet. Ik zette mij schrap, en met aanzienlijke moeite kreeg ik hem vrij snel weer aan de kant, terwijl hij wild spartelde. Ik plofte naast hem neer in het modderige gras.

Mijn bruine streepjesbroek was doorweekt en ik was buiten adem. Naast me hoorde ik de visser zwaar en schor ademhalen; hij zat onder de modder, maar het leek erop dat hij ongehavend was. "Dankje", fluisterde hij en hij streelde met beide handen over zijn rechterenkel. "Geen probleem", antwoordde ik, want wist niet precies wat ik terug moest zeggen. Hij draaide zijn hoofd naar het geluid en terwijl hij naar mijn rechteroor keek trok hij een vege frons. "Het is uitkijken in dit tijdsgewricht, als je rustig vissen wilt", adviseerde hij mij. "Ik heb er genoeg van. Hier", en nu schoof hij mij zijn hengel in de handen, "en neem mijn stoeltje ook maar. Ik schei ermee uit." Toen krabbelde hij op en hinkte verrassend soepel het bos in.

Een beetje licht in het hoofd keek ik naar de hengel in mijn hand. Hij woog zwaar, maar dat voelde niet onprettig; hij was misschien van een soort staal. Het was al een tijd geleden, dat ik gevist had. Vroeger, als kind, had ik er in lange zomervakanties nog wel eens wat zonovergoten dagen mee gesleten, turend naar de sloot voor de deur. En nu? Moest ik nu, door omstandigheden gedwongen, de rest van mijn zondagmiddag langs de waterkant doorbrengen, als een wachttoren, als een rechter van het water, uitkijkend over het grauwe meer? En besluiteloos vlijde ik mij neer op het stoeltje van de visser.

Ies time to eat a k-k-kraasy amount of meat

2009-01-24T20:21:00.009+01:00

'Hallo! Hallo! Aandacht!' schreeuwt mijn buik in mijn hoofd, terwijl ik rustig verder schrijf aan mijn reisblog. Het wordt een weer een mooi verhaal van 5 en een half A4-tje, waarin ik uitvoerig verslag doe van mijn laatste wandeling door de duinen van België. Weetje, ik heb een hekel aan mensen die het internet volstouwen met hun onboeiende verslagen; daarom schrijf ik zelf net iets anders. Net iets smeuïger, net iets gedetailleerder, met net iets meer vloeiend gevoel en hier en daar voeg ik zelfs een digitale foto toe (dat laatste heb ik geleerd van mijn kleindochter). Mijn trouwe lezersschare geniet dan ook werkelijk van hetgeen ik verhaal - vaak genoeg reageert één van mijn oude vrienden, waarvan ik niet eens wist dat hij meelas, met een aanmoedigend 'het was weer mooi' of 'wat klinkt dat geweldig, zeg' of juist 'sterkte, Henk' en 'zet hem op, Henk'. Ik laat de mensen meegenieten met mijn reis, en ze genieten ook echt, zoveel is mij wel duidelijk.

Zoals laatst, toen ik beschreef hoe het dan voelt om wakker te worden in je slaapzak op een Belgische zandrug, met een prikkelend lentezonnetje op je netvlies; dat je met wat moeite opstaat en dat de ruige wind het zand om je oren snijdt; dat ik alleen nog een zielig rolletje beschuit had met een plakje kaas uit de plaatselijke Belgische supermarkt, en dat ik een meeuw druk schreeuwend tegen de wind in zag worstelen zonder dat het mij erg nuttig leek, aan de hand waarvan ik een metafoor voor het leven uitwerkte. Het is ongelofelijk hoeveel inzicht in simpele zaken je krijgt door er gewoon op uit te trekken met een slaapzak en een flinke dosis doorzettingsvermogen. De plekken waar je uiteindelijk terecht komt! De vrienden die je maakt in de kroegjes, waar iedereen tot vier uur 's nachts blijft hangen omdat de vrouw snurkt! Dat soort figuren geef ik altijd een rondje, want mijn Geertrude, God hebbe haar ziel, had daar ook een handje van, dus ik weet hoe dat is. Als ik een kroeg binnenstap en de Belgische boerenkerels staan in de rij om me te vertellen van hun boerende, snurkende, dikke, walgelijk vette vrouwen, dan weet ik dat ik te lang op één plek gebleven ben.

Ach ja, het leven van de reiziger - van dorp naar dorp, altijd nieuwe gezichten, altijd nieuwe situaties, belevenissen. De hoogtepunten hoef ik hier voor de echt trouwe lezers natuurlijk niet te herhalen - hé Jan, trouwens, als je dit leest, succes morgen! - maar voor de goede orde noem ik mijn confrontatie met de dronken straatmuzikant, die ene keer dat ik de weg kwijt raakte midden in de nacht, of wat dacht je van toen mijn slaapzak nat was van de regen en er in de verre omtrek geen hostelletje te bekennen was? Maar je slaat je er doorheen, je leert doorzetten, je verhardt van binnen en van buiten, en achteraf zie je het mooie er toch wel van in. Je doet het niet voor niets, zo'n reis.
Ik ben nu een maand of vijf onderweg en elke dag schrijf ik een reislog op mijn mini-laptopje. Alles wat ik meemaak staat meteen de volgende dag op internet, en nee! het is niet zo, dat ik alleen maar wat slap aan het lullen ben, omdat ik eigenlijk niks heb, om over te schrijven: je zou eerder kunnen zeggen dat ik, omdat ik weet dat er elke dag een stukje van mij verwacht wordt - die verplichting heb ik mezelf nu eenmaal opgelegd - ik gevoeliger geworden ben voor de kleine gebeurtenisjes, de kleine opmerkelijkheidjes, de kleine feitjes, en ik dus meer geniet van het leven, van elk moment, omdat ik mij overal bij afvraag: kan ik hierover bloggen? Is dit de moeite waard voor het lezend publiek? Vaak is het antwoord dan: ja.
Maar vaak genoeg is het antwoord natuurlijk: nee. Ik heb bijvoorbeeld nooit verteld over mijn lichamelijke gebreken, tenzij het echt onverdragelijk werd, en ik heb nooit uitgeweid over de flora in de duinen, terwijl ik daar toch een hoop verstand van heb. Ik moet elke dag minstens één keer mijn ontlasting kwijt en in de Belgische duinen is dat heus een hele uitdaging - ik had mijn eerste vijf bloggen gemakkelijk kunnen vullen met hoe ik uitvond dat je goed rekening moet houden met de stand van de wind, en waarom het handig is om vantevoren een kuiltje te graven, maar dat soort onderwerpen heb ik nooit nodig gehad om mijn reisblog te vullen. Er gebeuren zoveel interessante dingen, dat ik het onderwerp van mijn ontlasting tot nu toe gemakkelijk heb kunnen omzeilen.

Ik vraag mij af hoe ik straks ontvangen word als ik weer thuiskom, na een krap half jaar: ik denk heus niet dat mensen mij lauweren en verklaren tot godheid, maar inmiddels heb ik natuurlijk wel een heus reis-boekwerk bij elkaar geschreven. Als het aanslaat, en dat ga ik natuurlijk eerst even peilen, zit ik er wel over na te denken om het uit te geven. Ik heb ook al een titel bedacht: "Henk ter Kamp verslaat de Belgische Duinen". Recht toe recht aan, met toch een zinspeling op een dubbele betekenis, die niet ver van de waarheid ligt: want het is een waar gevecht met de duinen geweest, een strijd met de natuur; een strijd die ik tot in de puntjes opgetekend heb in mijn reisblog.

Ah-Leu-Cha

2009-01-05T18:30:00.021+01:00

Mijn ouders?
Om maar meteen met de boot in huis te vallen; mijn vader overleed op vijfentwintig-jarige leeftijd. Hij was veertig geweest toen ik ter wereld kwam - mijn moeder had wat sperma ingevroren in een tupperware-doosje en het handmatig ingebracht op zijn vijftiende sterfdag. Piet, zo heette hij. Het schijnt een excentrieke man geweest te zijn - behalve dat hij zijn geboortedatum op zijn voorhoofd getattooeerd had, volgens hemzelf om 'niets dan esthetische' redenen, dronk hij elke ochtend een glas bier met twee rauwe eieren en schoor hij zich nooit. Iedereen die wel eens een ei naar binnen geslobberd heeft weet, wat voor troep dat geeft: de stekelige, zwarte baard van mijn vader was tijdens zijn leven dan ook compleet aan elkaar geklit en geglazuurd met een filter van eiwit. Als ik oude foto's van hem bekijk bekruipt mij dan ook altijd het idee, dat iemand met Photoshop een indrukwekkende, met brilliantine verzadigde hanenkam op zijn kin geplakt heeft.

Mijn moeder heeft me alleen opgevoed, en ik herinner mij haar als een zelfstandige, enigszins mollige vrouw met een nadrukkelijk aanwezige boezem die, ondanks de indrukwekkende welvingen, toch nooit de lust van de alleenstaande vaders op heeft kunnen wekken.
Alleenstaande vaders zijn de werkelijk wanhopige mannen in onze samenleving, die hun tijd voornamelijk lijken te vullen met het afstruinen van het schoolplein - op zoek naar vrouwelijk gezelschap. De meest wonderlijke kortstondige relaties vinden hun oorsprong op het schoolplein: vaders met juffies, vaders met moeders, vaders met dochters, vaders met vriendinnetjes, zelfs vaders met vaders en vaders met congierges. Maar mijn moeder hebben de vaders nooit aangekeken, laat staan aangeraakt; want ook al was mijn moeder innerlijk een schat van een vrouw (en was haar decolleté niet te versmaden), haar grauwe rouwkleding, met tranen doorlopen make-up en fors gebulte onderkin is altijd als een groteske vogelverschrikker geweest voor de vlerken van die verlopen, doorgeilde mannetjes.

Ja, doorlopen, want huilen deed mijn moeder veel: ik groeide op met een tafereel dat kleine kinderen eigenlijk alleen horen te zien, als hun moeder in de keuken bezig is met het bereiden van een flinke uientaart. Nooit heb ik iemand anders gekend, die zoveel huilde. Op doktersadvies dronk zij per dag een liter of tien aan gesteriliseerd water, simpelweg om uitdroging tegen te gaan. Dikwijls kocht ze ook donkerrode rozen ('zijn lievelings', hoewel men zich terecht kan afvragen of dát nu speciaal getuigt van een individuele smaak die nabestaanden moeten koesteren) om in zijn rouwkamer bij te zetten. De rouwkamer besloeg de helft van de begane grond van een bescheiden rijtjeswoning in Laren, Gelderland, en stond vol met ingelijste foto's van mijn wijle vader op posterformaat en allerhande paraphernalia.

Maar het meest belangrijk - voor háár tenminste - waren de rozen. Het was werkelijk of ze dacht, dat de bloemenman aflaten verkocht. En aangezien ze er geregeld rozen bij legde, maar er nimmer rozen weghaalde ('ze zijn nu van Piet'), vormde er zich in de eerste tien jaar van mijn jeugd een onaantrekkelijke, zwartscharlaken composthoop - en omdat ik er als knul stellig van overtuigd was dat mijn vader daadwerkelijk daaronder begraven lag, concludeerde ik al snel dat die compostgeur dan wel van zijn rottende lijk moest zijn. Misschien ligt hier dan de knop van mijn later ontloken bloemenfobie; het behoeft misschien weinig uitleg dat ik, terwijl mijn moeder op haar knieën de doornen van de steeltjes knipte, mijn jeugd grotendeels buitenspelend heb doorgebracht.
Hoe het ook zij, op een prille herfstavond, toen ik een jaar of tien was, kwam ik thuis en vond ik mijn moeder met uitgestrekte ledenmaten en overdwars doorgesneden polsen bovenop die berg rozenmest, die een beetje meegaf, als een groot, donzen kussen. Een macaber detail dat ik me nog herinner, is dat haar afgebeten tong als een lapje suddervlees over haar linkerborst uitgespreid lag. Later heb ik wel eens gelezen dat sommige personen in hun doodsstrijd zo paniekerig kunnen raken, dat ze hun kaken stuiptrekkend op elkaar kunnen klemmen met een kracht die we verder in de Natuur alleen aantreffen bij de zwarte kaaiman, die zijn forse prooien moeiteloos in één knauw doormidden kapt.

Mijn moeder kreeg, net als mijn vader, een slechtbezochte, fantasieloze crematie. De rook steeg op uit een schoorsteen en verdween meteen in de dichte mist die daar over Laren uitgerold lag, en de as kreeg ik mee naar huis in een potje. Het verspreidt nog steeds die raadselachtige, zoete geur van goedkope rode rozen, naar aanleiding waarvan mijn vriendin mijn moeder nog wel eens spottend omschrijft als 'die doos potpourri'.

cabin door

2008-12-23T17:12:00.017+01:00

tegen het doktersadvies in besloot ik gisternacht een frisse neus te halen in het parkje om de hoek. ik wankelde uit mijn knoflookbed en schoot mijn schoenen aan. de dikke sjaal, die ik vorig jaar van tante jo gekregen had, kon nu eindelijk eens dienst doen. het vroor buiten.

opgelucht stapte ik voor het eerst in drie maanden de drempel van mijn voordeur over, en ik hief mijn neus fier omhoog, terwijl ik inademde als - nouja, een beetje zoals amerikaanse acteur die speelt, dat hij net de gevangenis uitkomt.

ik rilde en drukte mijn kin dieper in de groene sjaal van tante. het parkje was niet zo erg ver weg, en vol goede moed sloeg ik rechtsaf. de lampen van de lantarenpalen gloeiden gelig op hun paaltjes en beschenen gezellig de ijzelige straatstenen.
ik liep in het midden van de stoep. er was verder toch niemand op straat - hoe laat het was? een uur of drie 's nachts, denk ik toch wel. mijn ritme was door mijn bedlegerigheid zodanig verstoort, dat ik dag en nacht niet meer uit elkaar kon houden. de afgelopen maanden waren verstreken in het soort halfduister waarin alles in elkaar verglijdt.

plots sloeg er een goedgeklede man de hoek om. zijn hakken klakten tikkend op de tegels, en met zijn verschijnen startte plotseling ook een droog geklap, dat al snel aan zwol tot een fors applaus. nu zag ik dat hij een radio met zich mee droeg, waaruit het luide applaus klonk. ik stokte in mijn gang, maar hij liep zelfverzekerd rechtdoor - snel sprong ik aan de kant, want ik had de indruk, dat hij recht door mij heen lopen zou. het applaus uit de radio was nu verrassend hard en enthousiast geworden. hij keurde mij geen blik waardig toen hij mij passeerde, en verbaasd bleef ik hem nakijken. daarna doofde het geluid van applaus langzaam uit, als op het einde van een langspeelplaat.

twijfelend vervolgde ik mijn weg. had ik misschien niet de goede nacht uitgekozen voor zo'n nachtelijke promenade? peinzend keek ik naar de grond. tot mijn verbazing zag ik, dat ik op een rode loper liep. toen ik achterom keek, zag ik inderdaad een rode tapijtstreep om de hoek verdwijnen. blijkbaar had ik dat steeds niet opgemerkt; maar nu ik het eenmaal wist begon mijn verbeelding op te spelen. het was alsof ik met elke stap meer bleef plakken in het dikke, robijnen pluche, dat wel een soort zompige structuur leek te hebben.

hoe het ook zij, mijn wandelpas verloor iets aan tempo. misschien was het ook dat ik ongemerkt moe werd; mijn conditie was natuurlijk niet meer wat het geweest was. uiteindelijk kwam ik compleet tot stilstand - recht voor een kleine bioscoop, die ik daar tot nu toe eigenlijk nooit opgemerkt had. de rode loper maakte hier een hoek van negentig graden en werd afgekapt door een loket, waarachter een blond meisje achteloos haar nagels zat te vijlen.

'één kaartje alstublieft', stamelde ik.

'welke feature?' vroeg het meisje, kalm maar met een venijnige ondertoon, alsof zij liever haar nagels vijlde dan zich met mij bezig te houden - 'maakt niet zoveel uit', zei ik. 'draait er een natuurfilm ofzoiets? ik was eigenlijk op weg naar het parkje, ziet u.'

het meisje trok één wenkbrauw op, waardoor de laag make-up op haar voorhoofd kreukelde en de puisten eronder vandaan schoten. ik schatte haar een jaar of zestien.

'meneer komt voor de natuurfilm? zo..' schamperde ze. 'nou, dat is dan vier euro. het achterste zaaltje.' ik stopte haar snel een briefje van vijf toe en liep het bioscoopje binnen.

nu vond ik mij in een kleine, donkere gang waarvan de wanden geheel bekleed waren en het schaarse, paarsblauwe neonlicht van de zaalnummers mij in de ogen prikte. het leek rustig, uitgestorven zelfs. de vloer kraakte ongemakkelijk lang onder mijn gewicht en het geluid sneed dwars door de stilte. toen ik langs zaal drie liep, was ik dan ook opgelucht een hoop geroezemoes te horen. nieuwsgierig als altijd gluurde ik even naar binnen. tot mijn verbazing vertoonde het grote scherm een still uit een hitchcock-klassieker, terwijl de zaal verder geheel leeg was. op de stoelen stonden rijen blauwe druipkaarsen te branden.

ik voelde mij betrapt en besloot snel richting mijn zaal te lopen. aan het einde van het gangetje werd de ingang van zaal 8 groen verlicht, en het oploopje was versierd met knisperende riettakken: een beetje kitsch, maar toch niet smakeloos. met de slappe, trillende benen van een zieke liep ik het plastieken touwbruggetje op, dat over een wild stromende rivier van rondbewegende kartonnen borden gespannen was. ik hield mij stevig vast aan de linkerleuning en schuifelde langzaam de bioscoopzaal in.

een metafoor natuurlijk

2008-11-27T22:45:00.011+01:00

met eer protesteren de schuchtere dames.
het is een liefderijk protest.
ze hoeven zich nergens voor te excuseren.
op een verhoging - maar toch middenin het publiek - staat een dichter te proclameren. het publiek rond hem heen scandeert zijn uitroepen:
'koninginnen van de nacht, saam'gebolde levenskracht, peren appels en tomaten, allen zijn wij gods createn, dieper dan de vos in nood, prachtig in het ochtendrood, 't stralend bovenlijf ontbloot, ..'
waardige vrouwen met mysterieuze hoge hoeden boren diepe gaten in het asfalt met drilboren.
anderen trekken touw in gigantische aantallen. zacht zwoegend beweegt de massa heen en weer, alsof het een ingestudeerde dans is.
pantalons en sjerpen met leuzen sieren ronde lichamen. sommigen knippen plukken van hun lange haar en strooien het uit over de straattegels. flinterdunne lichtbakens zijn hun ogen. als een breinaald bewegen ze zich richting het grote plein.

"tsjikke tsjikke tsjikke
boem tsjikke tsjikke
boem tsjikke boem boem
sjikke sjikke sjikke sjikke.."

het is een maandagmiddag. mijn moeder staat te strijken. de radio staat aan. op radio 2 praat een man over problematiek. op het bed liggen vijf stapeltjes keurig gevouwen kleren. het ruikt fris. condens slaat op de hoekjes van de ramen. het waterige zonlicht valt in dunne lijntjes langs de zware, roodfluwelen gordijnen en spat uiteen op haar kastanjebruine haar. de strijkbout sist en knort over de witte overhemden. ze is al bijna klaar.

saint catherine

2008-11-10T18:41:00.005+01:00

De oude man viel neer op straat en omstanders, die aan komen snellen, kringen binnen een mum van tijd in het halfdonker in cirkels om hem heen, chaotisch roepend, overleggend, een ambulance!
Geen tijd verstrijkt bijna. De ambulance komt aanscheuren, de felle lichtstralen van de koplampen snijden door de regen, banen een weg door het levende oerwoud van lichamen. Met een striemend geluid komt hij slippend tot stilstand op de natgeregende betegelde straat, een adem trekt door de mensenmassa. In het oranjegele spotlicht van de lantaarnpaal schuiven de deuren open, twee ziekebroeders verschijnen, wit ontzagwekkend, ervaren. De open cirkel dijdt uit terwijl ze knielen bij de oude man, onbeweeglijk, statisch in donker oranje glimmend, één aan de rechter, één aan de linkerkant, stethoscopen schitteren als gouden tentakels, geruisloos overleg.
Een scheurend geluid kerft dwars door de ijzeren stilte, ze hebben de jas, de blouse, het hemd van de oude open gescheurd, een grijsroze streep huid flitst op als een langgerekte wond en de ziekebroeders storten zich er op, beuken op het hart door zijn ribbekast heen. Het gezicht van de man schokt lichtjes heen en weer op de straatstenen, zijn mond hangt stil open, zijn armen liggen naast hem, zijn benen lijken te lang, vreemd uitgestrekt, krachteloos. De ambulance bromt en dampt vlak naast hem, een onfeilbare metalen machine. Het licht uit de kabine zwelt aan en is te scherp om in te kijken.

265×265

2008-11-02T23:48:00.012+01:00

Ik liep aan het begin van het Westeinde. Een lichtgeel zonnetje scheerde laag over de grond recht mijn pupillen in. Een moeder hing uit het raam een lap te kloppen. Een lamlendig windje blies de stank van twee overvolle grijszwarte vuilnisbakken op mij af, die weeïg zoete geur van Nederlands huisafval: het aroma van de vuilnisman, de superheld, achterop de vuilniswagen zomaar los, met flapperend fluoriserend pak en ongeschoren shagbakkes. Rond de twee vuilnisbakken scharrelde een hondje in het rond.

Ik zong in mijzelf. Lopend op straat ben ik, als ik in de bui ben, een regelrecht muzikaal genie. Ik haal dan alle toonhoogtes en poep muzikale volzinnen met het grootste gemak uit: hier en daar spek ik het geheel wat aan met een meesterlijk vibratootje en als het mij schikt, begeleid ik mezelf door met mijn handen op mijn dijen te slaan. Mijn impromptuteksten zijn onweerstaanbaar poëtisch en het komt niet zelden voor, dat ik mezelf echt ontroer. Natuurlijk hou ik dat wel een beetje voor me.
Gek is het, want als ik het thuis probeer gaat het meteen een stuk minder: het heeft denk ik te maken met die op-en-neer-en-opcadans van de loopbeweging. En trouwens, oh wee als er iemand meeluistert! Dan gijzelt een onzekerheid mijn talenten ogenblikkelijk en mompel ik meestal 'nu even niet' en 'net verkouden geweest' en 'mijn zweethanden'.

Hier moest ik zijn. Nummer 265. De gordijn waren geel en dicht, maar doorzichtig. Erachter zag ik een lamp en een bank. Ik opende het lage tuinhekje en liep het gammele tuinpaadje op. Tegelijkertijd beëindigde ik het geïmproviseerde nummer, dat nu al een minuut of elf duurde, met een uitzinnige fluitsolo die ik perfect afsloot met het drukken op de bel. Ting-dong.

Hallo! riep ze, maar voordat ik terug kon halloen tikte er een naakte man op mijn schouder. "Wie niet werkt is niet eerlijk", zei hij, "maar wie wel werkt is óók niet eerlijk. Snap je?", en hij staarde in het niks. Ik haalde mijn neus op. "Heb jij trouwens mijn hondje gezien?", vroeg hij. Ik zei: "ja" en "daar" en de man slenterde in de richting van de vuilnisbakken, terwijl het zonlicht een eigenaardig schaduwspel speelde op zijn blote, wiebelende kont.

pornosterrenhoofdjes

2008-10-24T22:49:00.004+02:00

anaal liep ik over straat. de zon scheen mij bruinig tegemoet. de zonnestralen druppelden in lange slierten van de ramen. heel gek.
vanmorgen was ik opgestaan met een loeiende hoofdpijn en ik voelde me eg helemáál niet lekkah. heel gek. nouja, eigenlijk niet, want de dag ervoor was ik echt los gegaan op die beat.

ik heb verstand van tyfus. of, zoals je dat in het engels noemt, typhoid fever. mijn oma heeft herpes, maar ik niet. ik heb gewoon aids. als je ook aids hebt, geef me dan een belletje op 0900-zuigmijnbolus.
laatst wilde mijn vriendin mijn bolus zuigen. ik zei nee! nee! maar voordat ik het wist pakte ze er een enorme zuignap bij, en plantte hem rondom mijn tepel.
mijn rechtertepel is niet even groot als mijn linkertepel (kleiner) en ik loop dientengevolge scheef over straat.

scheef en anaal liep ik over straat. de maan gloeide heftig vibrerend mijn liezen in, niet onprettig. mijn moeder belde op. of ik worst lust. nou, zei ik, ik heb wel een rookworst voor je imme spijkerbroekkie! hehe. hehehe. geile slet. hehe.

ik liep over straat en ik struikelde, zodat mijn neus in de stront belandde. getverdemme, gelukkig bood een of ander wijf mij meteen een zakdoekje aan. of ik ook aan poepseks deed. nee. natuurlijk niet. dat zei ik. maar tegelijkertijd dacht ik: penetreer mijn vochtige, zompige moerasaars..

Het Frerikstafereel

2008-10-11T21:10:00.003+02:00

Hier volgt nu het eerste hoofdstuk van het waargebeurde, kort samengevatte reisverhaal van Carl Piccadilly. "Op weg naar Lourdes met de trein en andere middelen van beweging" dat in vijftien delen zal verschijnen op zijn eigen blog http://opwegnaarlourdes.blogspot.com/:

Toen ik vanmorgen de trein van tien voor heel betrad, vanaf het onlangs gerenoveerde Den Haag Centraal, was er nog vrij weinig aan de hand.Ik had weliswaar een ongelooflijke kramp aan mijn hiel, maar ik besteedde hier weinig aandacht aan omdat dergelijke dingen nou eenmaal wel eens gebeuren. Ik was de trein in gestapt en doorgelopen naar een rustige coupé. Anti-sociaal als ik ben houd ik niet van mensen om mij heen. Ik ging op een plekje achteraf zitten en liet mijn hoofd tegen de rugleuning rusten. Ook keek ik uit het raam. Nog steeds gebeurde er niets bijzonders en ik dacht net dat het misschien een rustige dag zou worden toen de treinconducteur galmend het woord nam.
"Beste dames" riep hij met overslaande stem, "we komen zodadelijk aan op Leiden Centraal."
Ik merkte dat de weinige mensen die deze coupé met mij deelden lichtelijk onrustig begonnen te worden. Dit maakte ik op uit het onrustige geroezemoes dat de ruimte nu vulde. De conducteur ging verder en waarlijk, het leek of er een lichte snik van tragiek in zijn stem verborgen lag.
"Na een korte stop zal deze trein verder rezen als intercity naar Amsterdam Centraal."
Ik sloot mijn ogen en zuchtte diep. Ergens hoorde ik een meisje huilen. De conducteur was nog steeds niet klaar en zijn stem begon in kracht toe te nemen en het was duidelijk dat hij zijn vibrerende toon probeerde te stabiliseren door het veelvuldig interumperend ademhalen dat hij tijdens zijn volgende zin beoefende.
"Reizigers voor de richting Leeuwarden, Groningen en Middelburg worden verzocht hier uit te stappen."
Het was alsof er een bom ontplofte. De ruimte vulde zich met geraaskal. Ergens stond een man op en brulde met gepassioneerde stem: "Waar is het toilet? Waar is het toilet verdomme! Ik moet poepen!"
Een andere man was zelfs op zijn stoel gaan staan en leek een willekeurige opvolging van woorden en zinnen uit te braken: "Kijk mij eens op een stoel staan" riep hij, en: "Ik heb hoogtevrees!"
Mijn aandacht werd afgeleid door twee dames van middelbare leeftijd die één bank voor mij naast elkaar hun stembanden als twee hanen tegen elkaar op probeerde te jutten.
"Ik duik meteen mijn bed in als ik straks thuis ben" zei de een fel.
"Ja het was een drukke dag" bracht de ander daar tegenin.
"Mijn Frank moet vandaag de hond maar uitlaten, want dat trek ik echt niet meer" zo sprak de een nu met stemverheffing.
"Ach gut, die arme man" gierde de ander nu boven alle tumult uit. En vervolgens begonnen ze vervreemdend te lachen. De stemmen in de trein leken tegen elkander aan te botsen en met echo's van afschrikwekkend formaat de muren los te trillen van de fundamenten die over de rails sjeesden als hellehonden. Het geluid pakte zich samen tegen het plafond van de coupé alwaar het nu kleur begon te kiezen en als een chemische gelige wolk langzaam naar beneden begon te zweven met het oneerbaar doel alle aanwezigen in hun slaap te verrassen.
Op dat moment stopte de trein abrupt en ik vloog van mijn stoel tegen de bank van de vrouwen voor mij die dit niet eens leken te merken. Snel stond ik op en pakte mijn jas. Dat was althans de bedoeling; hij was kwijt. Ik had hem net nog aangehad en nu was hij kwijt! Ik had hem niet eens uitgedaan en toen op mijn stoel gelegd maar hoe ik ook keek hij lag er niet. Ik vloekte geniepig en keek in het rond. Daar zag ik een bontmantel aan een vrouw hangen. Ik pakte haar op van haar stoel en bracht haar als een sjaal om mijn nek om geen kou te vatten.
Haastig verliet ik de trein om tien over heel. Mist teisterde het station in centraal Leiden. Ik zag geen hand voor ogen maar rende niettemin weg van dit mobiele rovershol. Weg van dit oerhollandse gebruik. Weg van deze stampot met rookworst en jus. Weg van dit restaurant voor goedkope toeristen. Weg van deze reusachtige klomp met delftsblauwe tinten. Weg van deze verlaten molen vol spoken en geesten. Weg van dit afgelegen huis op een heuvel van drijfzand. Weg van deze woonkamer vol spinrag en termietenheuvels. Weg van deze misselijkmakende insectenwereld. Weg uit deze dierentuin voor beginners. Weg uit deze wijk vol buitenlanders. Weg van dit postkoloniale dilemma. Weg voor de onvermijdelijke schaduw van de slavernij. Weg voor die negers. Hemel het werd al donker!

Hear Tale Signs

2008-10-04T13:45:00.005+02:00

Het Arameense firmament laaide 's nachts op als een bonte verzameling kermislichtjes.
Al jaren was dat een ergernis die met regelmaat leidde tot ingeschreven stukken in de Arameense Staatscourant.
"Elke nacht moet ik mijn ramen blinderen met de meest uitgebreide zorg", wanhoopte de een. "Nooit kan ik een stap buiten de deur zetten, of zelfs maar door een kier naar buiten gluren, zonder dat ik overspoeld raak met kitscherig kermislicht", zeurde de ander.
"Het is een verkrachting van je netvlies, het is een harde straal braaksel in je ogen, het is wild homo-erotisch", dat schreven ze ook, maar dat soort berichten werd niet geplaatst in de Staatscourant.

Tourisme werd een belangrijke inkomensbron, en ook de illegale circuits draaiden op volle toeren; de kinderen die er opgroeiden, herinnerden zich hun jeugd als een blije, kleurrijke kindertekening. Maar de rest vervloekte het hemellicht iedere avond grondig, en langzaam aan ontvolkte de streek waar het flikkerend gekleurde neonlicht de bevolking nacht op nacht uit zijn slaap hield.
En de Staatscourant ging failliet.

ach wat leuk

2008-09-21T18:51:00.007+02:00

het niemendalletje loopt over straat. zijn vingerige handen steken diep in zijn zakken en zijn kraag staat hoog opgeslagen. vaders stoten hun zoontjes stiekem aan. 'kijk, een niemandalletje! dat zie je ook niet vaak!' fluisteren ze. de zoontjes knikken en glimlachen. zij hebben er al wel eens eentje gezien op internet, maar in het echt is toch anders.

dan komt hij een vriend tegen. 'he gabber!', kwakkelt het niemendalletje, 'alles kits met je wijf en kids? ga je mee een broodje frikandel bloedbad halen bij Snekjan? fiftyfifty gewoon?'. maar de vriend negeert hem zo keihard, dat het niemendalletje ervan tegen de vlakte slaat. gelukkig is er een oud omaatje om hem overeind te helpen, want in zijn eentje was dat moeilijk geworden. dat komt natuurlijk door die specifieke traliebouw, die het niemendalletje eigen is! met slurpende stem roept hij BEDANKT maar het mensje hoort hem niet: ze luistert snoeiharde miles door haar enorme headset, die aan alle kanten rood en oranje flikkert op de maat van de beat.*

maar goed. wat niemand weet is dat het niemendalletje voordat hij de straat opging een viagrapil gepopt heeft. het heeft een buitengewoon raar effect op zijn gestel - uit zijn mouwen schieten constant wc-papiertjes en nu krimpt zijn mond in tot een klein zwartomlijnd puntje, zodat hij, eenmaal bij Snekjan, zijn broodje met woeste gebaren moet bestellen. ze kijken daar overigens niet raar van op. met al dat bajesvolk zijn ze wel vreemder gewend; bovendien is het meneer zijn vaste bestelling. het niemendalletje steekt het kleffe, ranzige broodje voorlopig in zijn broekzak, want eten wil even niet natuurlijk, en slentert richting amsterdam-zuid. de lantarenpalen waar hij langsloopt buigen door hun steeltjes en schieten dan weer -plonk!- terug in de houding, waardoor hij veel bekijks heeft onder de vrouwelijke straatpopulatie (de mannetjes zijn niet onder de indruk, die hebben het te druk met het strelen van hun eigen egootje. kijk, daar heeft er zelfs eentje een egootje - nou, zeg maar gerust ego - van twee meter tachtig! god, daar ben je mooi klaar mee, stel je voor. vergeet het maar je nachtrust.). en toen

*

right-y-o

2008-08-17T00:05:00.006+02:00

heeft al, ooit, op mijn blog gestaan.

nog steeds de moeite waard. (?)

dugheart blues

2008-08-02T22:43:00.009+02:00

- pauze -
snel! terug naar het aanrecht! denkt de vrouw met het schort opgespannen tot haar harige oksels. ze trekt haar reetveter op als een voetbaltrofee en snelt de trap af, beide handen ritmisch op de leuning meppend.
over de rottende rivieren van rotterdam varen duizenden skeletschepen volgens een vast schema heen en weer. ik geloof dat ze kaviaar aanvoeren, en in elk geval olijfolie - eerste persing premium, echte luxe de luxe - waarmee ze als hun gewicht in dollars binnenslepen.
hij zet de tv aan en zingt de tweede stem mee. alles ruikt naar ei en parfum. maar al te graag laat hij zich vallen op de bank, maar als je eenmaal ligt moet je weer opstaan - wat een moeite! liever liggen dan maar. liggen tot betere dagen vanzelf onder de gesloten deur door druppelen. ze komen heus wel! en desnoods langs de shop voor een blootje.

stiekem denk ik wel eens, sommige van de dagen dat ik op tijd wakker word, dat een butler aan mijn deur klopte. "meneer", zegt hij, 'U bent de rechtmatig opvolger van hare majestestesteit de koningin, wilt u even meekomen naar dat paleis ergens middenin het haagsche bos?'
zachtjes dwingt hij mij uit bed, kamt mijn haar en sleept mij een endje mee, zodat ik uiteindelijk fris en uitgerust doch enigszins bevreemd arriveer op mijn plaats bestemming. wel kan ik met gerust hart beweren dat ik altijd al aangevoeld heb op zijn minst van adel te zijn. men ouvreert de deur uitermate deftig voor mijn persoon, waarbij geöliede hengsels soepel om hun as manouvreren (daarbij weinig tot geen gerucht producerend). de pers vraagt mij wie ik ben. ik kaats keurig terug en men ontvangt nul op rekest.
ik ontmoet mijn rechtmatig moeder handkussend. zij verhaalt van een romantische escapade - inderdaad een jaar of éénentwintig in het verschiet - waarbij er sprake was van buitengewoon harde gemeenschap. zij kleurt rood in haar façade. daarna overhandigt zij mij beheerst haar gulden kroon en vraagt mij vergiffenis, die ik haar verleen - de gebeurtenis bekrachtigend met een fles buitengewoon expensieve port.
nu regeer ik de nederlanden daadwerkelijk, rechtlijning en eensgezind.

artificial boobs are gay (wie voelt ruikt onkruid)

2008-07-15T10:29:00.005+02:00

regen slaat roundabout mary in het gezicht. ze loopt de dikke verlaten winkelstraat door, maar een rechte lijn is het niet. heen en weer, één voor één kust ze de winkelruiten met haar heupen. ze kussen terug - iedereen houdt van haar - en weerspiegelen haar wijfelend. dan verdwijnt ze plots in een zijstraatje dat daarvoor nauwelijks bestond. weg.

kartonnen dozen vol wijn en sigaretten wachten achter het poortgebouw. johnny cash heeft een sleutel om zijn nek hangen en vraagt: you on your way down? je knikt. hij begint te dansen als een vrouw van middelbare leeftijd die véél te veel wijntjes op heeft. op de achtergrond dansen blondines met een vijandige blik mee op zijn ritme, giechelend als schoolmeisjes van veertien. onzeker van je zaak huppeldans je een tijdje mee. eigenlijk heb je maar één move. dan duik je tussen cash's dijen door.
eenmaal binnen bestaan de muren uit boksen, die pompend hun muziek naar buiten laten stromen. de grond deinst mee. vanuit alle gaten en hoeken vloeien de gebakken kippetjes af en aan. geld bestaat niet maar dollarbiljetten vouwen zo lekker, dus iedereen heeft een stapel in zijn zak en een oneindige voorraad verstopt op geheime plaatsen- denk aan kalkgrotten, open haarden met een geheim deurtje, enorme combinatiesloten met intieme cijfercombinaties. nachtclubs; neonlichten; pinkringen; kraakpanden; babylon revisited;

je stalt je harem uit op een pleintje. 'iedereen met een roze slipje' commandeer je op gebiedende wijs. drie stappen er naar voren, vier, vijf; de rest druipt af met de tambourijn tussen de benen geklemd. de knip in de vingers (stylish). alright. het beest in je roert zich en ruikt de oppervlakte. de perfecte schuimkraag op je biertje, de roze slipjes nu duidelijk op je netvlies, mary jane knipoogt sluiks en kijkt verlegen naar haar gelakte, op en top verzorgde tenen. alles wat in je zit wil naar buiten barsten maar daarvoor is het nog lang geen tijd, met een avond vol spanning en avontuur in het vooruitzicht.

spanning en avontuur: een boogschutter gallopeert op zijn trotse, zwarte paard met ongekamde manen zonder zadel door de inktzwarte nacht. bomen schieten aan weerszijde van zijn vlijmscherpe pijlpunten voorbij, en de paden die zij betreden zijn van hen alleen. on the horizon doemt het silhouet van een grim kasteel op, indrukwekkend, angstaanjagend, massief, te hoog voor mensenhanden, te grijs. in één van de vier torens ongewtijfeld een maagdelijke schone met blonde krullen, met poetische aspiraties - haar output minstens vier liefdesbrieven per dag -, in de rest van de torens een gros stoere schildwachten, zakken vol goud, wandtapijten kroonluchters, een dozijn hemelbedden en een feodaal heerschap met gekromde armen, verblind door hebzucht maar geslepen als een vos.

erica jones slaapt rustig terwijl haar keel op het punt staat doorkliefd te worden met een broodmes. niemand beweegt zich meer in zijn slaap dan zij. een pijl slaat in het hout van het raamkozijn met een TOK van jewelste. haar juwelen bedekkend spiekt ze naar buiten, adrenaline vloeit door haar bejaarde aderen als zand uit een gebroken zandloper van glas - als plotseling van achter een enorme hond haar bespringt, zijn klauwen uitgesperd, zijn kwijlende hoektanden klaar om haar halsslagader open te scheuren. het bloed vloeit met liters terwijl ze zachtjes ijlt om hulp, één één twéé.., één één twéé.., één één twéé..

twee hoeren van zware zetels (made you cry?)

2008-07-06T01:00:00.008+02:00

hoooo dessahaaaa dessamet je hoofd als een drol en je vogels in je volière en je moeder is sex en je paard dat ik, als die meeat, tja.
truffel heef niets meer iets te zeggen, want als ik mocht kiezen voor een plan dan waren het drie heggen
oegie

de naam van mijn grootvader zaliger: WC.
ik was boos. vreselijk boos en bovendien bang. voor haar moeder. vooral voor haar moeder - haar vader kon mij nog wel uitstaan, het was vooral die moeder. die snol, die hoer, die heks; wat een feeks; een rasrechte king-mongool, een baviaan, een neanderthaler in de omgang, een bordenwasser, ze hield van anale seks in standje C.
en zo verzonk ik in gepeins langs een wachttoren van drie akkoorden. oh mijn hoofd, ik moet even liggen schreeuwde ik. niemand reageerde.
OH MIJN HEMEL dacht ik BEN IK HIER HELEMAAL IN MIJN POEPIE EENTJE of hoe zit dat? nee hoor, niemand nam de moeite even terug te schreeuwen. ik werd er opgewonden van. en opnieuw bevond ik mij tussen licht en duisterheid, respect afdwingend met een konijntje uit mijn hoge hoed. daar was de wachter niet blij mee. omdat, zei hij, ik last heb van mijn innerlijke VAIP hehe. sorry pardon. excusezmwah
MWAH. kutfransoosjes met hun roze billetjes en dozen vol baggerwijn geïmporteerd vanuit het verre zuiden zonder reden dat wil zeggen, ik was natuurlijk wel jong en onervaren desalnietteminemundo ik houd van de taal en ik aanbid deze ware het de bijbel zelve.

ja mijn trots kende geen grenzen tien jaar geleden op die woensdagmiddag. de grote omslag was oh, oh, een snoetig snabbeltje van gesoleerde kraambewegingen - mierenneuken lijkt mij een fijne bezigheid. het bezorgt de echte man tenminste een uitdaging waarmee ik maar wil zeggen
DAT/DEZE/MIJN EIGEN EGOCENTRISCHE KNUFFELNEIGINGEN
alles is relatief en mijn hoofd bonkt op jouw bank als één serieus vrachtje maïskolven. niet twee.

met vriendelijke kotsneiging,
PIETERNEL EN HAAR BLAUWE PENISKOKERES

P.S.: snuivende nichten zijn nooit de moeite waard. lees Icarus er maar op na GODVERDOMME pijpfuckingslethoer met je hoofd in een rioolpijp en je snor ongekamd als een heksenjacht op the fourth of july (zondag) amen.

P.P.S.: serieus dude, je hoofd is om te janken en je tranen zijn goud waard

disclaimer

2008-06-29T15:44:00.009+02:00

het was sunset. ze zaten op een heuveltje in de duinen met zijn tweeën, een fles goedkope rode wijn halfleeg rolde over de grond, ze zaten op zijn jas (verdomme) met hun armen in elkaars nek. de grote gloeiende lichtbron danste al een tijdje sereen op de kleine golfjes. een klein briesje liet hun haar wapperen als modellen op de catwalk. niemand had last van zenuwen of zweethanden. in deze kleren voelden ze zich het lekkerst. aan dit parfum hadden ze de beste herinneringen. er was geen eindtijd vastgesteld. niemand had honger.

'hoeveel peniskokers heeft een man nodig?' zei hij kinky.
'wat?! ' riep ze, opgeschrokken uit haar roes.
'hoeveel peniskokers heeft een m..' herhaalde hij. 'laat maar.' maar hij dacht: 'oeps.'
'godverdomme teringlijer, dat doe jij nou altijd. zitten we net lekker op het strand te chillen, kom jij met je 'laat maar'. ik word gek van dat gelaatmaar. ik kokhals ervan. je zoekt het maar uit. ik ga nu opstaan en daarna trek ik mijn sjaal aan en knoop ik mijn jas dicht en dan schroef ik de wijn dicht met die handige schroefdop en daarna strik mijn veters nog een keertje, want die zitten een beetje los. hierna pak ik mijn tasje en zal ik beginnen te huilen alvorens u een flinke mep in de face te verkopen. ik ren naar huis en kom mijn moeder tegen. ik leg alles uit en zij zal zeggen: 'geen nood meis kom maar zitten, ik maak lekkere warme chocolademelk met slagroom en een rietje. ik kom tegenover je zitten en voetjevrij met je tot je niet meer nadenken kan.' hierna volgt alweer een uitgebreide expliciete lesbische scène met mijn mamá. het is elke keer hetzelfde liedje. ik word gek van de sleur.'

'sleur rijmt op etteleur' pruttelde hij er nog zwak tegenin.

whisky en een orkest part II

2008-06-14T00:01:00.003+02:00

iedereen slaat met sambaballen en dans de rumba naast zeemeerminnen in het geel en iedereen haalt nog één keer adem voor de laatste brul van de avond:

'misschien is het tijd om deel twee van het verhaal te lezen. lekker cognacje erbij. pindachips. strak tshirtje. houten brulkikker. oranje plakbandjes. kip-pesto-broodjes. lekker vol buikje.'

het jezustafeltje

2008-05-26T17:54:00.024+02:00

ik liep fluitend door het parkje bij jou om de hoek. om mijn hoofd zoemde hier en dan weer daar wat ik al snel bestempelde als een bij. ik volgde hem fanatiek met mijn ogen, terwijl ik daarbij mijn hoofd in de meest moeilijke posities wrong. het werd al snel een ingehouden dans met de natuur.
zo, al wriemelend en rap spastisch rondlopend, bereikte ik de rand van het horizonbrede meer. het eerste dat mij opviel was de kobaldgroene kleur van het water. vanzelfsprekend klemde ik mijn handen samen tot een kommetje en nam mijn eerste slok. nu hoorde ik de dieren praten en de bomen in gregorisch aandoende zanglijnen mijn naam fluisteren. snel nam ik een tweede, iets grotere slok. mijn organen leken iets naar rechts te trillen. wel verdween het gepraat en gefluister meteen. dat stelde me gerust.
honderd meter verderop op three o'clock ritselde er iets in de bosjes. uit refleks keek ik opzij, maar nu gebeurde er iets vreemds. mijn hoofd kon, eenmaal in beweging gezet, niet meer stoppen te draaien. de horizon en de vertizon wisselden elkaar af in een verwoestend tempo en ik hoorde met mijn ogen, zag met mijn tong en proefde met mijn oren dat ik bloed spuwde. een geel slijmerig goedje droop uit mijn neusgaten, misschien gal. het gebeuren was duidelijk niet erg goed voor mijn humor.

toen ik wakker werd lag ik in mijn bed. de zon scheen als een malloot en vogels floten hun longen binnenstebuiten. verder was er niks. maar ik schold op mezelf en slingerde mijn benen uit bed. tot mijn schrik ! waren ze gevoelloos, en ruim twee keer zo zwaar als de dag ervoor. ik haalde de rug van mijn hand langs mijn neusvleugels en snoot. het kostte me al mijn wilskracht om naar buiten te strompelen, waarbij mijn benen mij eerder twee loden pijpen leken, onsmakelijk lichtbehaarde hompen vlees die ik met mijn armen vooruit moest tillen. biddend tot goden en mensen vervloekend trok ik mijn hielen voort tot ik weer oog in oog stond met die kobaldgroene uitgestrekte vlakte. het water golfde nu lichtjes en leek plastisch. en ik hief mijn vuist, stootte hem werkelijk de lucht in.
van achter mij gooide iemand een tak tegen mijn hoofd. op het moment van de klap meende ik even het hoofd van een enorm zeemonster te zien roeren aan de oppervlakte van het water. dus toch? dacht ik schokkend. mijn schedel trok samen tot een angstaanjagende grimas en ik zakte in elkaar. de drie kinderen lachten. 'wat doet die gekke man nou papa? doet hij een dutje, daar, in het gras bij het slootje?'
en ik wist het antwoord al lang voordat zij het uitgilden als speenvarkens.

(hoor mij dit voorlezen. waarom?)

strawberry sandwich

2008-05-21T16:46:00.009+02:00

het zwarte stoompaard stormt snoevend langs huizen links en rechts van hem, schiet voorbij verschrikt opkijkende gezichten van mensen op weg, zijn metalen hoeven klepperend op de duizenden donkerrode bakstenen. zijn zijdezachte berijdster draagt een okerblauwe cape die naar achter geslagen op en neer wappert terwijl ze voorovergebogen met haar armen om zijn hals fluistert. na honderdveertig dagen en nachten glanzend razend inktzwart draaikolken stort het paard in, struikelend over zijn poten, zijn spieren zwetend, en met een olympische dreun scheurt het over de straatkeien en eindigt. aldaar hopt zij met lichte tred van de massa lillend paardenvlees af en slentert achteloos verder met haar cape als cocon. the butterfly blast band schreeuwt en stompt en rolt en dendert tot vlak naast haar. het babykoekje in haar mond. rode kringen onder haar ogen met felblond haar tot haar navelgat. de lege ringvinger reflecteert in het grote voorraam van de huiskamer. 'you're not the man i'm looking for'; 'i want to séé the music'; 'is this a personal visit?'; ze geeft de papieren en gebaart. een vers paard gallopeert de hoek om en stopt glimmend vlak voor haar voeten. weg is ze.

spoiled children

2008-05-14T18:04:00.008+02:00

een vallende appel landt zachtjes stuiterend in het groene sappige gras van de tuin waar de boom stevig in geworteld is. de wortels van de boom reiken tot het centrum van de aarde terwijl de kruin van de boom groen tot het firmament opvloeit. de naakte kinderen kwamen olijk lachend aanhuppelen en gooiden de appel in het rond. steeds ving één van hen de appel net op tijd op met het soort dierlijke lenigheid dat je ziet bij antilopes, muizen, katten. uiteindelijk bracht de grootste van hen de appel naar de mond, nadat hij hem stevig in zijn vuist geklemd had en het vruchtsap over zijn pols droop. de glanzend witte tanden namen een langzaam krakende hap en zijn gelaatsuitdrukking toonde een triomphantelijke overwinningsroes.
de groep kinderen lachte en danste, ook al was het daar veel te vroeg voor. de zon en de maan gaven elkaar een knipoog en verlieten voor deze ene keer hun vaste routine om mee te dansen met de jeugdelingen, die nu begonnen waren aan een wilde rondedans om de appeleter heen. 'ha! ha!' riepen ze met hun gouden kikkerkeeltjes.

toen rees vanuit de grond een donkere gedaante die het dansen verstomde en de zon en maan wegjoeg en de boom deed verschrompelen. met zijn bonige gifgroene vingers plukte hij het stuk appel uit de openhangende, trillende mond van de jongen. even hield hij het in zijn vingers en draaide het rond, keurend, met zijn doordringende ogen en scherpe kaaklijn; toen stopte hij het bijna nonchalant in zijn eigen mond. hij kauwde twee keer en slikte. de naakte kinderen rilden gedurende de ijzige, urenlange monoloog die hij daarop liet volgen. één voor één dropen ze af tot alleen de appeleter over was, op zijn knieën gedwongen. 'sorry', mompelde hij, 'sorry, ik wist ook wel dat die appel niet voor mij was.'
en uit zijn maag staken stukken hout en zijn ogen veranderden in saphieren, zijn neusgaten vulden zich met puur zilver, zijn haren werden van gulden spinsel, zijn handen en voeten trokken samen en stulpten uit. en zo zit hij daar tot de dag van vandaag, en zijn baard groeit en groeit en niemand vraagt hem nog waarom.

omwinding

2008-04-28T13:34:00.006+02:00

once upon a time was er eens een egeltje dat zijn naam droeg. hij had een ringbaardje en drie vrouwen en zijn stekels kon je meestal niet zien, omdat ze plat op zijn rug lagen. dag na dag sloop hij door het loof en porde met een stokje in de grond op zoek naar water. je realiseert je dat misschien niet meteen maar wat een egel nodig heeft is niet drie vrouwen, maar genoeg water om de dag door te komen en een stokje om te porren op onverwachte plaatsen. mensen mensen, deze egel verveelde zich als een varken. er gebeurde nooit iets en too much of nothing can drive a man insane. toen, en het was een vrijdagmiddag, gebeurde er eindelijk iets. terwijl de egel onder een struikje zat uit te rusten kwam er een engel naar hem toe en die zei: dit is het Woord en lees het. en de egel schrok van de engel en liep naar haar toe. en zo omhelsde de egel de engel en de engel de egel en toen zij verdwenen was, viel de egel in een diepe slaap en toen hij weer wakker werd vond hij naast zich een boek dat hij las. de egel merkte niks, maar hij veranderde op monsterachtige wijze, hij transformeerde waarachtig. zijn stekels maakten plaats voor een knapzak. zijn stokje groeide uit tot een wandelstaf. zijn ringbaardje vergrijsde en groeide tot op zijn knieën. zijn charmante gezicht kreeg rimpels en kieren en gaten. zijn tanden vielen uit of vergeelden. zijn ogen waterig van whisky maar helder en doorzienend; hij stond op maar boog zijn rug en toen was hij weg en op weg. hij vond al snel een pad en liep en liep tot aan de horizon en ver daarvandaan en hij keek of kwam niet terug.

toen hij weg was, vreesden de drie vrouwen van de egel alledrie voor het ergste, want ze hielden van de egel en de egel had van hen gehouden. de eerste dag dat de egel weg was, gingen ze naar bed met een vervelend gevoel in hun onderbuik en droomden ze hevig. toen de egel de tweede dag nog niet terug was, vroegen ze alles aan iedereen, maar ze kregen geen antwoord. op de derde dag keken ze zichzelf diep in de ogen totdat hun eigen ziel zo helder ging schijnen, dat hun irissen lichtblauw werden.
de eerste egelvrouw stortte zich in diep wild gat met wijd opengesneden polsen.
de tweede egelvrouw bleef wanhopig wanhopen en troostte de kinderen.
de derde egelvrouw ontpopte zich en vloog naar de zon, haar man achterna.

en het lijk van de eerste egelvrouw bleef liggen waar het opgehouden was. de eerste dag was dat een sereen, bijna schilderachtig tafereel. de tweede dag werd het aangevreten door een vos en stroomden de insecten in zwermen toe. op de derde dag rotte het en stonk het en werd het vlees ravenzwart, en haar ogen verloren hun glans. toen kwam de engel terug en bedolf haar onder grond en houtsnippers en droge bladeren en de natuur slokte zichzelf langzaam op als een slang die in zijn eigen staart bijt.

friesche accordeaon

2008-04-17T23:13:00.006+02:00

na 10:45

er staan zeven zoemende koelkasten om mij heen. in het midden zit ik zelf te hameren op een typewriter. rond de koelkastkring danst the wild bunch. the mad ones. niet lang meer want om het hoekje wacht voor hen een gapend gat waar ze één voor één inspringen. in het gat wacht mandy. onder mij grond klef van een lekkende douche. buiten de wilde cirkel wijde vlakten circuszand. in het circuszand mensen met hun gezicht geplet na de lange val van het slappe koord. het slappe koord zit aan beide kanten vast aan het hekje van een balkonnetje, met een dubbele knoop. ongeveer in het midden van het koord hangt de lekkende douchekop met chocoladepapiertjes eromheen gewikkeld. op het koord lopen dames die zwaaien met hun kettingen en luide negers afgewisseld balancerend. om hen heen vliegt, begeleidt door een luide woosh, een indrukwekkende, constante zwerm witte kraaien.

nog voor twaalven

opeens houdt iedereen op met bewegen en luistert gespannen. ik neem een aanloop en smijt met alle macht de typemachine tegen de meest noordelijke koelkast. die valt om en vermorzelt wiliam holden knapperig. de rest van de dansers bots tegen elkaar aan en kiepert dan als een dominostel in het gat. het gat houdt op met gapen en doet zijn mond eindelijk dicht. een dalende baslijn maakt een snoeiharde entree. het zand trilt weg en verhult een metalen onderlaag. met dikke benen spant mandy het koord aan. de douchekop wiegt zachtjes heen en weer. dames en negers vullen het luchtruim. witte kraaien kiezen het ruime sop.

later die dag

ik pak mijn spullen ik pak de trein van vijf over. op elk stoeltje ligt een lege tafel. mijn poison headache zit naast mij met mijn hoofd in zijn handen en leest iets belangrijkers. gouden stromen die door de open raampjes binnendringen vangen mijn aandacht. we zijn nog niet weg of ik krijg het al benauwd. ik worstel me een weg door het gangpad maar ik struikel over mijn eigen veters. our love's gonna grow oe ah oe ah. mijn hand boort zich door de bodem van de rijdende trein en ik schaaf mijn knokkels vier keer aan de rails. mandy trekt me overeind. bibberig mompelt iemand een bedankje. ik veeg mijn jas af met bloed en leg hem over het gat in de treinvloer. groen slijm druipt in klodders van de wanden. mijn stoel zoent mijn jeans. stiekem strik ik mijn veters.

enkele nummers doorgespoeld

de wind waait hoog boven de bomen. blondie rent vrolijk hijgend rondjes om mij heen en bijt soms in mijn enkels. de bruine stank trekt weg en maakt plaats voor roze geluk. ik maak een opmerking die mij nog een minuut of twintig achtervolgt op hoge hakken. klik klik klik klik. ik heb het visioen van mandy. een simpele man van de straat probeert me zijn bril te verkopen en tegelijkertijd mijn pruik te stelen. mijn huis baadt voluit in het lentezonnetje. iedereen maakt zich nuttig.

nu

de goddelijke machine draait op volle toeren. bzz. ik krijg antwoord op elke vraag die ik stel. het borrelt van binnen en soms knapt er een bel die uiteen spat tegen de wangen van mandy.

he was never known / to make a foolish move

2008-04-14T23:17:00.005+02:00

it won't be long YEH - YEH - YEH - YEH -

op een warm lentezonnetje liep ik naar buiten toen iemand mij tegen het oor tikte. 'hé', zei hij, 'ken ik jou niet van binnen' en ik zuchtte en kuchte en pufte en steunde en blies het mannetje op een grote hoop (piramidevormig) alwaar hij meteen de aarde inkroop met zijn billen eerst en op die manier nog wat tegen zichzelf mompelde. ik verstond 'ga dan toch naar alkmaar met je heldenverering.. bijt nog wat op je vinger..' en dat vond ik leuk, erg leuk zelfs, maar ik kan het ook fout verstaan hebben, want dwergen die tot hun neus in de grond wroeten praten meestal alsof ze niks te zeggen hebben.

till i belong to yoouu

ohja! nog wel een filmpje.

who sells out

2008-04-12T20:53:00.003+02:00

emm nou goed. ongeïnspireerd bloggen wordt mij wel érg kwalijk genomen in dit tijdsgewricht. tijd voor een deal on the crossroads misschien of een opleving op een bepaalde manier die ik nu nog niet aan zie komen of aan kan zien komen. tot die tijd HELEMAAL NIKS denk ik.

even mezelf uiten

2008-04-11T00:00:00.008+02:00

de grap is, als het al een grap is, dat wil zeggen, wat vind jij er eigenlijk van? stel je voor

[...]

1) de grap is dus: wat is een 'jingle jangle morning'? en 2) moet mijn blog universeler en zou het, stel dat het zo zou zijn, niveau studentikoos ontstijgen en niveau normaal leesbare column halen?

gelukkig is er geen antwoord op beide vragen. op vraaggrap 1 niet, omdat je het zo vaak kan naluisteren als je wil (vooropgesteld dat je stereo werkt en je geen ziekelijke vleessnor hebt). op vraag 2 niet omdat niks moet ook al kan het en zou het nóg zo veel. om dat maar te bewijzen volgt nu 'iets'.

MIRROR IMAGE

so I went down the stairs and entered a mass-production factory, stuffed to the rim with people, they popped their heads through the broken window

this factory was huge with no airs or smells and I didn't see much at all, it was dark and weary inside and the people there never talked or took a breath but just came down on me with pictures screaming

I rationally proceeded to kill Bob Dylan with a techicolor bowieknife, left the place the way I entered with a clear calm mind in complete harmony

I can't seem hold on but I dig motion nowadays
kisses on your cheeks and hands on your hips

de orde van de dag bestaat hieruit:

ik zou misschien mensen moeten vertellen van mijn blog, bedenk ik me nu. zo zou dat gaan:

"ja, ik ben heel intelligent en snel. ik heb ook een band ja, grappige nummers spelen we vooral, zodat je je ziel er niet echt in hoeft te leggen - want dat doe ik al op papier. nouja digitaal papier dan meestal. eigenlijk moet je dat eens lezen joh. één keer en je wil nooit meer iets anders. lijkt op, lijkt op, tja eh.. het is gewoon een succesformule.. trendsetter.. collaboratie.. wil je anders mijn kaartje? handig, heb je meteen mijn naam en site, en het boek waarvan je zei dat je het zou lezen voordat je voor eeuwig vertrekt. filmpje? nee ik heb nog geen filmpje, maar dat komt in no time. niks bijzonders, standuppertje ofzo maar mijn whiskyhaar wappert weelderig en ik sta vlak vóór de camera in de lentezon te citeren. pardon, ik heb nu geen tijd meer voor je, ik moet de rest van de dag gratis bellen vrees ik. dag."

(het einde van blogdeel nummer één)

i screamed and i kicked and my words were a-snarlin'

2008-04-04T19:00:00.025+02:00

wat is de ballantinesdemon en bestaat hij
zou ze On The Road lezen - in het engels - voordat ze weggaat en aankomt
wanneer zou dat zijn
waarom heb ik het idee dat ik veel meemaak, terwijl er alleen veel om mij heen gebeurt

ontstijgend aan eerstejaarsgedrag belandde ik in het niemandsland van anderen, rokerig en prikkeldraad rondom: maar ik hield mijn hoofd zoveel mogelijk boven water - het water dat ik zag veegde ik zachtjes weg - en uiteindelijk kwam het hier op neer: als er niemand in de buurt is kan je zo hard (en veel) roepen als je wilt.
als hij bestaat, achtervolgde hij mij groepsloos van het begin tot het einde van desolation row en zij was op weg naar huis zonder richting, nu onzichtbaar en zonder geheimen om te verbergen.

alles is een toneelstuk en toen was mijn rol uitgespeeld.
het einde van het verhaal is mij ingefluisterd. toen kwam ik bij een muur en dwars erin kerfde ik met krijtwitte letters:

HOW DOES IT FEEL?

en ik viel in slaap op de tweede verdieping.

mijn droom was een metaforische weerspiegeling van dit alles.

ik werd wakker en de planeet overspoelde met zwart water.

toen zat ik in de trein op weg en keek ik meer om mij heen dan dat ik las - in het boek dat eigenlijk geen boek is maar één grote lange beweging - en alleen in mijn eigen oor klonk een liedje van de vorige avond - maar dit keer was ik niet omringd door sinaasappelwalmen en waterkanonnen en prille filosofen - en toen alles bewoog dacht ik na en spiekte ik sluiks. ik lachte wat voor me uit om de stand der zaken in geluid te vangen.

daarna, toen alles stopte, had ik een besluit genomen. en voor vier woorden ('he, hoe heet je?') kreeg ik vier letters terug. bovendien nog een glimlach en een belofte die ik maar los moet laten, want controleren kan ik hem niet - en wil ik hem niet.
en ondanks dat alles, ondanks wat dan ook, eigenlijk compleet los van alles fladdert ze straks naar mexico. je kan mij niet vertellen dat mijn timing niet perfect is. in dit geval, in elk geval- mexico dus.
("remember durango, larry?")

a stroke of moneyluck

2008-04-01T22:58:00.007+02:00

hom pom pom
tra la la

ik heb mijn eigen stijl

hoi hoi hoi
pom pom pom

ik speel in mijn gedachten al een tijdje met het woord 'knekelput' door het te verdraaien en uit te rekken en ik stel mij vanalles voor bij de inhoud van een knekelput en er moet ook zoiets zijn als een knekelputgraver en een knekelputvuller en wat dacht je van een knekelputopgraving -

toen ik vandaag in de sloot keek, met een hand aan de lijn - en de opening in mijn rechterbroekzak (pardon linkerbroekzak)- zag ik capita selecta groenheid. doorzichtig bruinig viezig water dat ik niet zou drinken - even rondgooglend overigens zou ik het misschien wel drinken uit waterzuiverende rietjes. wit bedrukt plastic ontdopt drijvend langzaam zinkend flesje. eend of ander gefladder. en hoe heet dat spul eh kroos.

KROOS

overal in ons FUCKING land ligt KROOS in het FUCKING water

en het verste dat je met de trein kan komen is groningen (dat is pas echt dramatisch, mensen en dames, ook als je er niet eens zó lang over nadenkt)

en het is ook de vraag of lopen niet gewoon rondjes draaien is op een iets andere schaal

nu weet ik misschien wat het is! zijn de schoenveters van de hersenen van veel van ons misschien net iets te strak aangetrokken? het is maar een vraag zonder antwoord.

Hekabe Revisited (vanuit de ik-persoon)

2008-03-31T23:42:00.020+02:00

in de knekelput van de lente (nu) denk ik soms wel eens heel serieus: tja.

waarom zou je nog schrijven na hemingway, kerouac (er volgt hier een rijtje);
waarom zou je nog muzieken na dylan, beatles, verscheidene jim's, een enorme rij;
schilderen durft niemand meer na picasso;
dichten bestaat niet meer na ginsberg;
beeldhouden wees niet belachelijk;
film is veel te massaal als je het gewoon niet weet;

gelukkig bedenk ik me dan net op tijd dat het het meest waarschijnlijk is dat we ALLEMAAL blijven haken in onze eigen nobody-cultuur, waarin vrijheid iets van 40 jaar geleden is - de conclusie die ik daaruit (jawel sardonisch glimlachend) trek is dat mijn oma mijn dochter wordt (mijn oma, even tussendoor als ademhalings-anektode, heeft mijn tante ooit, toen zij thuiskwam met kleren van een tweedehandswinkel in amsterdam, teruggestuurd om alles terug te brengen: speciaal vreselijk was een afgeragd leren jasje: tweedehands kleren! we zijn geen armelui! de tweede wereldoorlog! en meer van die stokpaardjes) en dat het niet uitmaakt met wie of hoe je in slaap valt, als je de volgende ochtend maar geen pijn in je rug hebt- en ik denk niet meer serieus na tot het weer lente wordt en ik on the road lees in de trein

waarmee ik maar wil zeggen dat lente alleen een talige constructie is
waarmee ik mijn jaloezie voor jack kerouac's energie illustreer
waarmee ik diep door de knieën ga voor mensen met echte ideeën
en waarin ik eindelijk uitleg waar ik om glimlach als ik zomaar voor me uit zit te staren.

POST SCRIPTUM

en vandaag deed de verwarming het weer (buiten)
en ik heb zin in 11 april (spannend maar geen idee)
ik leerde vandaag half een meisje kennen (maar ze was ouder dan ik)
misschien ga ik morgen mijn hond heel lang uitlaten (klinkt dat niet ultiem ontspannend)
zoek op wat een knekelput is (zodat je het voortaan weet)
kerosine benzedrine fellini

WE'RE ON A MISSION FROM GOAD

2008-03-27T01:59:00.002+01:00

(of, voor diegenen die dusdanig geïnteresseerd zijn dat ze het filmpje graag in vol formaat, vol ornaat, erg kordaat willen: klik hiero.)

shouting the word NOW and i say for what reason

2008-03-24T19:27:00.007+01:00

wat ik had - een zeldzame hersenziekte misschien, waardoor het wel leek, alsof mijn hoofd eerst kwam en dan mijn hielen pas. of laat ik het zo zeggen, dat de meeste monnikvlinders, die mij normaal gesproken regelmatig om de lendenen fladderen, zomaar de fik in vlogen. het was klaarblijkelijk een periode van crisis.

halve jaren later nog hamert zo nu en dan zo'n gedachtekronkel als een jumpstyleritme op mij in. zoals nu. op enigmatische en dwingende wijze stuwt het mij richting verleden tijd.
wat ik mij dan voor de zoveelste keer voor de geest haal? alleen aspecten: roze, zacht, een boom, absinth, een kerk, een speeltuin met zand en wat losse opmerkingen. irritant maar vooral opdringerig, dit. je wil weglopen, maar dat wordt rennen. en daar heb ik de conditie niet voor.

oh, nu is het vanzelf al weer verdwenen. veel maakt het ook niet uit want inmiddels ben ik toch anders, en een ander. i wake up in a day and go to sleep someone else- en bovendien, zó makkelijk ben ik niet voor één gat te vangen. met andere, minder letterlijke woorden: dit is niet mijn duim. mijn haar maakt golfvormige bewegingen. wacht maar af.

benzedrine trip

2008-03-22T20:30:00.002+01:00

ik kan er niet meer mee ophouden
maar nee dit is de moeite waard let op

of misschien nog dit

daar zijn er vijf van.

of..

nee wacht nee eh

but she breaks

2008-03-19T19:26:00.004+01:00

als iedereen toch zo nu zachtjesaan filmpjes op zijn blog gaat gooien
dan nu tijd voor het meest magische moment in de geschiedenis van alles
tevens dé reden om 14 euro ofzo uit te geven aan No Direction Home

ploink

2008-03-17T23:56:00.010+01:00

ergens
dat wil zeggen, vrij ver hiervandaan (of juist dichtbij: waar ben jij?)
en vooropgesteld dat iedereen zich even inleeft in dit verhaaltje
woont en kookt een simpele vrouw. zij heeft niet veel geld.
maarja, je kan niet alles hebben en bovendien, zo belangrijk is het niet om geld te hebben. het is wel zo dat als je geld hebt, de rest vanzelf komt - roem, faam, aandacht, lekkere wijven, auto's, vakanties, de dood, een biografie, een film met een semibekende acteur - maar als je weinig geld hebt is het leven tenminste nog spannend; romantisch; noodoplosing stapelt zich op noodoplossing; een beetje dat vieze-kleren-charmant-achtige dat mensen iets speciaals geeft, het tekent ze, rimpels op hun 40ste maar intens gelukkig, gastvrij, gebruind, gespierd, tanig, praatgraag, gezet, traag, met kippen en een geit op het erf en een wandelstok en een strooien hoedje voor buiten in de zon.
op een dag graaft deze vrouw een gat in haar tuin. misschien omdat ze zich verveelt. dacht je soms dat arme mensen zich nooit vervelen? (natuurlijk wel, net als soldaten in de eerste wereldoorlog. die verveelden zich ook, daar in die loopgraven. dag na dag wachten in de koude modder, beetje mensergerjenietten dan maar en dan ATTAQUE)

hoe dan ook, daar vindt ze een klein babytje. in het gat, in de tuin. niet nadat ze met die zware loden schep het kind keihard in de buik gehamerd heeft, trouwens. maarja. dat was omdat ze bezig was een gat te scheppen. hoe moest zij weten dat er daar een kindje zou liggen? is dat dan meteen haar schuld?
goed, het is nou eenmaal zo en ze heeft niet veel keus (?) dan het hevig bloedende kreng verder uit te graven, op te pakken en mee naar binnen te nemen. oei oei oei, het valt bijna uit elkaar van ellende en het bloed gutst werkelijk uit die langgerekte opengewerkte wond. niagra. gelukkig maakt het vrijwel geen geluid. wat gekerm. een piepend hijgje nu en dan.
de bloemkoolidee schiet ons kort door het hoofd maar haar niet. dat krijg je als je in paniek bent. de dokter bellen en intussen verband zoeken. lichtrood kinderbloed drupt nu al samen in een respectabele plas onder de rustiekhouten tafel waar het kindje ligt gelijk een krioelend speenvarkentje.
misschien beter om het meteen maar af te maken, dat voorkomt meer onnodig kinderleed. de boel is toch niet meer te redden, zegt de dokter. dat hoor ik zo al aan dat zacht lijdzaam gehijg op de achtergrond. ja, over de telefoon mevrouwtje kan ik dat horen. daar ga ik toch geen dertig kilometer voor autorijden door bergachtig idyllische landschapjes? pakt u toch een hamer of schroevendraaier, wat u makkelijker lijkt. kijk, als het nou nog een jongetje was. u heeft het toch gevonden in uw tuin, het is van niemand, niemand mist het?"
het lijkt wat zielig misschien, maar er zit niet veel anders op. de dokter heeft gestudeerd nietwaar, vier jaar lang boeken lezen en nooit met zijn handen in de viezigheid. alhoewel. bovendien, zo'n mooi kind is het niet. een beetje grauw, en die neus lijkt wel gruwelijk uit proportie te zijn. hoe dan ook, de situatie ziet er hopeloos uit. hoe langer dat aardekind hier nog ligt te creperen, hoe meer werk het wordt om al die vlekken en viezigheid op te ruimen.

met trillende handen is het moeilijk om die keukenla open te maken - hij klemt een beetje - maar het lukt haar wel, en dan is dat keukenmes ook snel gevonden. doet al jaren dienst als gewoon mes en nu dan als medisch moordwapen. ze loopt naar de tafel terwijl de dokter ter begeleiding aan de andere kant van de lijn de soundtrack van psycho neuriet. even kijkt ze nog naar dat rustige, emotieloze gezichtje. zonder verdere bewoording stoot ze het mes iets links van het hartstreekje. het glijdt erin als boter en alledrie horen duidelijk dat het TOK met de punt in de tafel dringt. tot het lemmet nu steekt het staal door het kind heen. de dokter applaudiseert met een enorm volume. dan vliegt het dak van het huis af. snel rukt de vrouw het mes uit het kind en tafel en werpt het over haar schouder. het klettert in een hoekje bij een tafeltje neer. ze grijpt het wezentje bij één armpje gooit het met volle vaart in een indrukwekkende, rechte rode streep tegen de muur. daar laat het een bescheiden plakkerig vlekje achter. ze kruipt er naartoe, pakt het op en draagt het, terwijl het hulpeloos nalekt, naar het gat in de tuin, propt het erin met het hoofdje naar beneden en mept er nog eens een paar keer flink op met de scherpe kant van de loden schep. dat klinkt een beetje dof maar, op de een of andere manier, toch best fijn. dan snel wat aarde eroverheen. als het geen haastklus geweest was, moest er misschien nog een grafje van gemaakt worden.
nu heeft ze echter belangrijker dingen aan haar hoofd. met haar handen tegen haar wangen rent ze terug. maar voordat ze haar huis binnen kan gaan puilt de telefoonrekening al uit en duwt haar fel terug. opeens een suizend geluid. ze luistert omhoog - dan valt het dak met een klap net naast haar voeten op de grond. door de trilling die het vallen van het dak veroorzaakt valt ze achterover op de kuil die ze zonet nog toegedekt heeft. dat doet pijn. ze krabbelt omhoog maar merkt dat ze blijft haken achter een takje ofzoiets. ze voelt wat aan de achterkant van haar lichtblauwe rok waar nu een grote moddervlek op zit en voelt dat een klein kinderhandje recht omhoog uit de aarde steekt en zich met alle macht aan het kledingstuk vastklampt. nooit meer komt ze nu los. of toch? ze probeert het in elk geval met alle macht. dan een auto die met gierende remmen remt, vlak naast het dak. de dokter stapt netjes uit de auto en begint meteen aan de armen van de vrouw te rukken terwijl het aardekind haar rok steviger beethoudt dan ooit. deze titanenstrijd loopt zelfs zo ver op dat de vrouw uiteenscheurt bij het middenrif. geen nood, roept de dokter, ik ben jezus, ik los dit wel even op, dit was oneerlijk voor u. u had hier niks mee te maken en toch dwars doorgescheurd. erg oncharmant en vergeef me, een beetje onsmakelijk. voor u moeten we een uitzondering maken vind ik.
intussen heeft het aardekind zich volledig omhoog gewerkt en is het begonnen de darmen van de vrouw, die immers uit haar gevallen zijn en nu blubberend over de grond verspreid liggen, bij elkaar te knopen. voor later, roept het, hard lachend.. voor later om te bewaren in een album voor je kleinkinderen.

olievlekkenparodie (menopauze4life)

2008-03-14T02:53:00.003+01:00

Gisteravond om een uur of twee keek ik toevallig op een of andere blog (?) en ontdekte (?) ik (?) er wat foto's die mij deden denken aan een kampvuurtje met zijn drieën.

Hoe dan ook.

Jesse leeft. Carl huppelde er ook een beetje achteraan.

YOU ARE MINE

dankuwel alstublieft

there are no dutch voodoo children

2008-03-09T22:36:00.004+01:00

eeuwenlang de bodem van de zee, geen berg te zien (i never asked to be your mountain)
toen opeens! waterpompmolens mensen met rare hoedjes schilders goud schepen slaven handel máár! ondergang teneur mineur industrie kolen stoom treinen wagens telefoons rock 'n' roll (STOP!)

we kunnen nooit stoppen we moeten door tot we er bij neervallen. geen tijd ook voor interpunctie. telefoon-televisie-muziek-informatie-kaartvandewereld-internet-in-één. iedereen aan de kerngezonde amphetamine vierenvijftig uur per nacht. concerten van drie uur lang aan één stuk door, kniediep in de modder, buikhoog in het water, schouderhoog in de lucht en met ons hoofd in de wolken

go
go
johnny
go
go
go
johnyy
go
go

LIK MIJN MENING

2008-03-09T01:01:00.001+01:00

weary baby-eyes

2008-03-03T13:50:00.000+01:00

ik kijk naar buiten en ik zie mijn gordijn
ik raak je aan en ik voel vlees
dat kan ik ook bij de slager kopen
muziek is een laserstraaltje op een stukje plastic
poep is een acht uur oude boterham

mijn hond gromt als een ketter maar hij heeft drie achterpoten
mijn whiskyglas zit vol sleutels
socrates is nu een stapeltje boeken met een kaal bebaard stenen beeldje erop
aristoteles in de kamer ernaast onder een eminemposter
speel niet in de modder daar word je een neger van

snap je al waar ik naar toe wil, rondkrullend melketend valszingend
met je ghettoblaster op 100 procent en je haar naar boven en beneden alle kanten
met je foto aan mijn muur geplakt met plakband
nog twee regels en mijn blog is af
denk ik

schiet nou eens op

2008-02-24T19:08:00.001+01:00

proto-elvis met een eigen mening en proto-junk met een eigen haarstijl kiezen het ruime sop van het nachtleven en negeren alle rotzooi op dit moment, oploskoffie uit een automaat en chocolade met nootjes, john lennon's zonnebril op ons hoofd, waar anders.

jij, in de war, louise, op de achterbank terwijl je op een trommel mept. zij, kruimelig, johanna, zingend maar vastgebonden door haar leeftijd. ik, zelf, onder controle, dirigent achter het stuur op weg naar een station in zuidelijke richting. terwijl jij boven ons vliegt en de snelweg voor ons schoonzwiept met een enorme bezem.

zo zie ik het voor me. maar vandaag kan ik niet zo goed opschrijven wat ik er mee bedoel.

(miriam is de held van de week.)

wat is dit wat is dat wat is dit nou weeeeer

2008-02-18T02:18:00.001+01:00

zeg maar dag met je handje

2008-02-11T23:22:00.000+01:00

er komt een film waarin david bowie zichzelf speelt
lou reed wordt vertolkt door carl piccadilly en andersom
bob dylans ego maakt een soundtrack met de gelikte gitaar (die rode)
fotografie verzorgd in thailand maar ik sta er nooit op
mijn moeder maakt appeltaart ter gelegenheid en omdat ze trots is
in juni als het mooi weer is en de appels in trosjes van twee van de bomen rollen

nu mist er een hoofdrolspeelster en dat is een probleem
want this is the girl maar we kunnen haar toch niet zomaar recasten
en er is geen tijd voor nieuwe audities want we moeten allemaal op avontuur

then..

overigens kunnen gesloten fabrieken heropend worden
(waarbij alles knarst en piept)
overigens zijn avonturen goed voor de zielewanden
(en de kleur ervan)
overigens krimpt de wereld tot een handbal
(in de palm van je rechterhand)
overigens wordt het vanzelf zomer
(immers is het al lente)
overigens trouwens

(overigens de laatste keer dat ik droomde was geen succes; langzaam schreeuwend trappend duwend schoppend in mijzelf riep ik uit: 'waar is dan toch die oase waarin ik een maand lang op mijn rug kan dobberen als was ik een koningsvogeltje')

niet doorbijten

2008-02-09T16:58:00.000+01:00

WIJ ZIEN DE REGENBOOG

the delicate project: heerlijk en veelzijdig!
the delicate project: hou je oren maar vast
the delicate project: pianogitaargitaarbasdrum
the delicate project: streepjesbroek clownshirt jodenneus

wat thelonious monk was voor de canadese rietsuikerproductie is van engelenhoven voor de dadaïstische bloemschikkunst;

wat de dadaïstische bloemschikkunst is voor arnold schönberg is maharishi mahesh yogi’s postzegelcollectie voor the delicate project

door vriend en vijand* geprezen om zijn vastberadenheid, grootmoedigheid en visionair leiderschap

dames en heren, vol trots presenteer ik u:

een peer met worm erin, the delicate project!
(lachband, ingeblikt applaus)

*respectievelijk … en …

nulla poena sine lege (amen)

2008-02-04T03:31:00.000+01:00

de vier david bowies gaan door op avontuur net zoals anders en hoewel er een op avontuur gaat met zichzelf naar buiten en een ander naar binnen doet dat niet af aan de situatie zoals die daar nou eenmaal is. want is immers niet alles vlees en bloed (en dit zullen zij beamen)? en heeft niet alles net zoveel betekenis als iets anders (ook dit beamen zij volmondig)? en is dit niet het verhaal dat zij hun kleinkinderen binnenkort voorlezen zullen?
en met vergiffenis en koude voeten maar een eeuwig grijnzende grimas val ik denkend in slaap tussen kraakverse blauwe dekens.

het atmosferische regeert (op zondagen: Op Hoop van Zegen)

2008-02-01T23:43:00.000+01:00

in mid dels ben ik de weg bijster. midden op het pad dat ik ingeslagen was draai ik rondjes op een zéér specifieke manier. ik geloof dat mijn ogen dichtgenaaid zitten. wat ik geloof is bij niemand hetzelfde als wat ik denk.

ik moet mij houden aan regels. ik moet mij houden aan afspraken. het bezitten van een agenda is uitermate belangrijk. de tandarts is uit de maat belangrijk. doe vooral beleefd tegen oude mensen en verdedig de status quo met alle macht. kijk tv. het is winter doe een sjaal om. bedank je je oma wel even jesper voor dat geld.

'hoe gaat het met je studie? oh wat leuk! heb je het nog steeds naar je zin? jaja. jaja ja dat snap ik ja. oh ja? oh, wat leuk. ÓH wat leuk OH MIJN GOD wat leuk. leuk. leuk. ik krijg me daar zomaar geloof ik OH NEE HE een OH JA HE spontaan orgásme van leukheid! oh leuk! leuk leuk! oh ik moet even naar de wc. waar is hier de wc?'

je houdt van radio je houdt van klips. hoe nieuwer hoe beter. je kamt je haar, het is belangrijk. vooral belangrijk wat voor kleren je draagt, je draagt v en d, neutraal en bijna niks op aan te merken maar iedereen ziet je dikke buik er onderuit puilen. dat negeer je. je reist niet buiten de bene luxe je spreekt duidelijk en op klare toon (zodat iedereen je verstaat, alles verstaat wat je zegt.).
je weet ook zómaar wat je wil zeggen (zómaar!) je kijkt niet verder dan je neus lang is. je neus heeft een normale lengte. je leeft je leeft je lééft. en daar komt nog eens bij dat het jouw tijd allemaal wel zal duren:

'HET ZAL MIJN TIJD WEL DUREN'

'HET ETEN IS KLAAR'

'SCHATJE - VALENTIJNSDAG'

'OH, DAT KLINKT VAAG..'

'JIJ MET JE VAGE FILMS..'
(jij bent echt ráár)

vlekjes hebben óók een vorm (meestal)

2008-01-29T23:28:00.000+01:00

thi thi thii

HIGH FIVE (de ultieme)

nee ja dat even

het schort er een beetje aan
maar binnenkort kan ik vast weer lange onzinnige kitchige zinnen pro-du-ce-ren

(overigens te vinden op http://capn-special.livejournal.com/ waar ik geregeld een beetje om moet grinniken)

het wel en wee van Anna

2008-01-24T00:07:00.001+01:00

oee baby, oee wie
oee baby oee wie
it's that milion dollar bash

leeuwen uit Actium
bloed en rijstenbrij mengen
gal in een glas in mijn mond

geen lood dat sneller beweegt dan mijn eigen schaduw

oh het is de beatles

2008-01-17T21:06:00.000+01:00

ja ik ken wel gewaun iets schrijfuh hoar euh asset eg moet piemel

eh naja rik en ik hebben gister hard gerockt in een café op het uiteinde van ons vermogen terwijl wij thuis zaten en een film keken over

de lijn tussen kitsch en kunst, dat wil zeggen KUNST en KITSCH is dun. haardun. haarfijn bedoel ik nee eh zo dun als een haartje
en maar dus het probleem IS dat ik niet in dezelfde val wil vallen nee kuil wil vallen ik wil niet ik wil niet ehh even opzoeken OH steen stoten
maar nou heb ik het niet opgezocht verdomme

goed er daagt mij een poepje opeens ja
dat is een uitdrukking ja

[als je] anderszins tijd te over hebt

streepjesbroek clownshirt jodenneus (carl piccadilly) zegt dat hij nog een blog gaat schrijven over lotte.

is het nou eindelijk afgelopen deze inspiratieloze teringherrie (dit liedje)

EENHEIDSWORST KALVERLIEFDE

2008-01-16T19:34:00.000+01:00

vijf minuten dit, vijf minuten dat

zo

2008-01-13T19:18:00.000+01:00

ik ehm ga straks naar leiden.

luister meer miles

2008-01-11T23:20:00.000+01:00

and
everybody loves the past of some man

dus dan schakelen we nu over naar het moment waarop je moet klappen voor en na een concert

'wáarr- -om?'

gelukkig denkt mijn held er net zo over (ik heb het op video, pardon, dvd) en is het, laten we zeggen, nou ook weer niet het domste dat je kunt doen, alhoewel het slimste dat je kunt doen weer iets totaal anders is.

het gelúkkigste daarentegen is

borduren schaatsen roken lampen kopen rondrennen nagelknippen kerosine karma kever klootzak kretek karma karma karma parmaham

dwz

parmahamslagers roken lampenkoppen in de kever van hun oma
kretekkevers rennen rond op kerosine bordurend
karma karma karma

a a a a a a a o o o o o l i i i e

boekverkoop revisited

2008-01-04T21:27:00.000+01:00

square mouse captive

ik wil een great refill ik wil
een blokfigurig gedicht ik wil
een maand de tijd ik wil
een regenjas voor de kleurennregen

en mowgli is een mensenkind
en wij mensenkinderen leven in een grote plastieken opblaaswereld met op de binnenwand van onze aardbol duizenden schuimpjes vastgeplakt, geel en roze en suikersmakig maar niemand kan daar ooit bij, niemand kan echt een echt gat graven in de aarde, die volgens mij ook niet rond is maar zich gewoon eeuwig uitstrekt

(natuurlijk is de aarde wel rond maar het gaat er meer om wat er zich boven die rondheid afspeelt. dat bedoel ik eigenlijk geloof ik.)

the killing of john lemmon

2008-01-03T15:01:00.000+01:00

i'm agonna needa dumptruck to / unload my head

u hebt als voorbeeld

2007-12-31T00:29:00.000+01:00

de ergste gesprekken zijn gefluisterde gesprekken tussen anderen
(die je dan perongeluk wel aan móet horen)
zelf fluister ik bijna nooit

mijn memorijn

2007-12-26T23:03:00.000+01:00

hardop, ook in een lege kamer graag. met op de achtergrond deinende muziek graag. je haar los graag. stel je voor dat je een beetje publiek hebt misschien. dat is ook wat ik doe.

en nu wil ik schrijven alsof taal een crème is die zachtjes golvend uit mijn handen stroomt alsof iemand met het geduld van een "winterkoninkje" (of een andere, willekeurige vogelsoort die in het seizoen past - want winter is het zonder twijfel, ook al ligt er geen sneeuw) alsof iemand met dat geduld dus aan het uiteinde van een taal-tube aan het oprollen ervan begonnen is, zodat het de voorkant uit pulseert, ja, met horten en stoten en toch evenwichtig en regelmatig en gelijkmatig en zo dik en onoverzichtelijk dat je er je tanden op breekt en je tong (of niet? jawel!)

want in een tube zit geen interpunctie, om maar voorbij te gaan aan zinsbouw en vergeet voorál betekenis, alles ligt door elkaar in één grote inhoud uitgespreid op het papier, vers, een lillende massa

en dan nu maar aan de gang: structureren vormen benoemen analyseren ben & jerrys jij hebt teveel kussens (op je bed) er is een klerenkast met kleren erin (wat anders) waarom heb je een pyamabroek aan precies (dat zit lekkerder, en onze feromonen matchen toch niet) wat gaan we nu doen (wat een hevige chocoladesmaak dat ijs) we kijken nu een film (alles is groen, zelfs bloed, want de TV doet het niet zo goed) dat was hilarisch (wil je een biertje) het was misschien hilarisch

maar het hielp niet
want de dag erna liep ik over straat en dacht ik nog steeds aan haar en niet aan andere dingen en ook niet aan niets, stel je voor. en toen ik thuis kwam pakte ik een stuk papier en wilde ik dat ik kon schilderen, en ik dacht dat ik het gewoon maar moest doen misschien: maar wat mijn ogen allang gezien hadden konden mijn handen hun leven lang niet voor elkaar krijgen, zelfs niet met een verzameling hulpstukken die rook naar terpentine en was je handen als je klaar bent
maar dat heb ik laatst al eens verteld, hoewel dat over iets totáál anders ging

dat was geen tweede kerstdag, en dit wel maar dat betekent toch niks vrienden
maar haar haar was wel rood, nog steeds, dat heb ik gevraagd want dat moest ik
of schraal donkerblond of eigenlijk - ho - wacht - interesseert haarkleur me niet

haar mij niet, zij mij niet, ik haar niet, mijn haar haar wel (denk ik)

(en al dat soort dingen sleep je met je mee in je eigen grote zwartplastieken vuilniszak die nooit scheurt aan de onderkant zoals echte vuilniszakken dat godzijdank zo nu en dan wél doen. en dát terwijl je 'm sléépt, over de grónd, en niet dat de grond glad is - nee! vol spijkers en nagels maar dat plastic vertoont nooit niet geen spoor van slijtage, omdat het de buitenkant is - de binnenkant daarentegen)

sixmonth sentences

2007-12-24T21:06:00.000+01:00

lettertype.
grootte.
BOLT of IETÉLLIK misschien? nee nee. nu nog woorden.

maar wacht.

we beginnen met een sigaar uit eigen doos.
een dure. eentje van 20.
om zoiets moois in de fik te steken getuigt van een arrogantie die een kerosineslurpende menselijke machine in zich moet dragen om te overleven. of niet soms?

middenin ons verhaal beland moet er in elk geval een woord ingepast worden waaraan je ogen blijven haken. niet te hard wegtrekken!, opdat je geen ogen op steeltjes krijgt. lijkt mij op zicht handig maar schijnt blijkt lijkt niet wenselijk.
maar dat terzijde. dat is een heel ander verhaal. nog een ander verhaal:

gisteren viel Socrates driemaal van zijn sokkel. nu kijkt hij nog bozer dan eerst al.

persian drunkhearts

2007-12-20T00:00:00.000+01:00

mannen
het is de rekbaarheid van onze geest
het zijn de vormen van onze vrouwen
het zijn de bassende rauwe geluiden van onze keel
het is de kriebel in onze onderbuik vlak voor het overhalen van de trekker
(het is het onverwachte meegeven)
het zijn de gouden wanden van onze binnenzakken
waarin wij gevangen zitten

(en hiervoor nog een melodie, of heeft het geen ritme?:

and you are not my wordqueen
you are not my rebelrouser
but i am your cruel wordsmith
i am your blood's rushing sound)

clownesque dansen in rondjes

2007-12-17T22:44:00.000+01:00

arbitraire scheidslijn tussen tijd en.. tijd.. maakt dat ik mij anders kan definiëren
(het dringt niet tot mij door totdat mensen mij opeens geven wat ik graag wil hebben (of waarvan ze eerder weten dat ik het graag wil hebben dan ik dat zelf weet (of waarvan ze denken dat ik het graag wil hebben)))

vandaag keek ik penlijnen op groenig wit papier - zij vormden - zij maakten - een haarband in haar paarsroodblonde haar - ik zou het vodje moeten verproppen en wegsmijten, het raam uit het donker in - en als het licht wordt bestaat het misschien niet meer
of iemand vindt het op straat, maar dat is geen spectaculaire vondst (geen indiana jones)

ik hoop alleen dat ik mij geen russische tatjana hoef te voelen op mijn jaardag; geen greatest mind of my generation; geen monkey man; dat ik niet getrouwd ben op de fifth of may, want ik wil niet terug naar Isis; nee; dat alles wegglijdt onder mijn voeten en ik languit land op ledigheid, op niks;

(dat ik nooit mijn eigen poëzie voor hoef te dragen;)

jesper, dat heb je goed gedaan
alweer een jaar ouder
gefeliciteerd, schrijver
dankjewel, lezer

and you can't always get what you wa-hant/
but if you try sometimes/
well, you just might find/
-
you get what you nee-heed

the machinery of night

2007-12-11T21:45:00.000+01:00

ik heb mijn gedachtentrein gemist
(hij ging om .34 en .65)
nu is alles radicaal geherinterpreteerd

OP EENS

en het gaat zo

blabla

(maar daarna kan ik het niet meer uit mijn hoofd)

mouth/heart/mind/lion

2007-12-09T22:31:00.000+01:00

blij dat je weet welke muziek past bij de bui waarin je je bevindt
niet dat die bui zo goed is
maar toch

en het was een slechte film
en ik ben teleurgesteld in iedereen die het een goede film vond
zelfs als hun haar niet krult, of wel krult, vergeet dat haar
(maar dat betekent niet dat ze me niet mogen
..bellen ofzo)

en zelfs als iedereen ouder wordt verandert er niks
nouja goed wel een klein beetje misschien, maar of dat nou beter is
nee
- toch -
toch heb ik geen spijt van toen ooit lang geleden

denk ik

en wist je bijvoorbeeld dat als je praat met gekke mensen
- dat kan je namelijk leren -
dat dat dan helpt
- schijnt -

en als je je nagels niet knipt, dat mensen daar aanstoot aan nemen
maar ja, wat maakt mij dat nou uit
domme mensen

de letter u

2007-12-05T12:03:00.000+01:00

chocolade & whisky & neolitische muziek dobberen zachtjes door mij en ook al ben ik een dier, ik heb toch kleren nodig & een warm bad en dat alles terwijl het raam om onduidelijk redenen wagenwijd openstaat, midden in de winter. ik zou het dicht doen kunnen.

well, he used to go on ridin' in the daytime
now she gets a ride at night

please remember you are dealing with the human form

2007-11-25T20:19:00.000+01:00

ALSOF je hoofd volzit met suikerspin - jeweetwel, suikerspin, bijzonder spul want het lijkt heel veel, maar op het moment dat je het vastpakt krimpt en plakt het ineen totdat er niks meer over is, en dan snap je opeens niet meer waarom je er twee euro voor betaald hebt (gewoon twee stukken metaal) en je het aan een blond meisje gegeven hebt dat nu vrolijk rondhuppelt tussen de botsautootjes en de achtbanen terwijl jij op de tassen mag passen en je niet eens naar de beatles kan luisteren omdat de klerekermismuziek er als een neushoorn doorheen banjert - zo voelen sommige avonden ná avonden.

je bent toch niet gebeten door de grote harige spin die je kamer door sprintte alsof de duivel hem op al zijn hielen zat? en toen je hem ving wapperden je zigeunerrokken en begon mijn blik bij je enkels en stroomde vervolgens naar boven, langs je twinkelende ogen naar het punt waar het topje van je hoofd overgaat in de lucht boven je en dan weer terug, maar intussen was het het begin van het einde

please sir my arms are getting coaaalllder.

2007-11-19T21:06:00.000+01:00

en dan thuis bedenken dat iedereen toch iets minder is dan je dacht
maar als je ze tegenkomt doe je weer vrolijk mee.

of je kijkt een beetje naar de grond terwijl je je afvraagt hoe lang iets nog gaat duren. dat gebeurt mij ook wel eens en ik denk dat het op dat soort momenten is dat ik mij zou moeten afvragen hoe het nu eigenlijk verder moet. maar dat doe ik niet en daarom zit er weinig schot in de zaak.

en waarom ik nu opeens een tijdje niks schreef mag ook duidelijk zijn: het gaat een totaal andere kant op dan ik gedacht had en dat verbaast me een beetje. zo schrijf ik nu zonder hoofdletters. het gaat een stapje richting poëzie en dat vind ik stiekem wijverig. bovendien gaat het niet over iets concreets maar eerder over dingen die ik half snap (die ik half zie). dat is interessanter omdat ik dan zelf maar half weet waar het over gaat - en dat is minder interessant omdat ik dan zelf maar half weet waar het over gaat. dat snap ik allemaal best. en toch vind ik dat ik zo nu en dan moet schrijven. omdat ik anders

oke, laat maar. hoe dan ook, hoe het ook zij, het is dus zo. en nu vind ik dat ik er maar weer mee op moet houden en dat ik meer moet schrijven, daarbij het risico lopend dat het echt totaal nergens meer over gaat. sommige mensen worden daar trouwens blijer van, omdat ik dan vage verhaaltjes schrijf en ze me een beetje belachelijk kunnen maken, of omdat ze het gewoon leuker vinden om te lezen. allebei mag. iedereen mag er van maken wat hij of zij ervan KAN maken.

snapjewel?

love me six time baby

2007-11-08T19:17:00.000+01:00

Ik ga proberen een kinderverhaal te schrijven. Ik denk dat het gaat mislukken en dat het een duister verhaal wordt. Ik denk dat er een moeder in moet voorkomen. Ik denk dat mijn hoofdpersoon, het moet geloof ik een jongetje worden, een keuze moet gaan maken. Het verhaal begint pas echt met een keuze. Daarna zal het fundament verzakken en gok ik op surrealisme, absurdisme, escapisme, sarcasme. Of er een eind aan mijn kinderverhaal komt weet ik niet.

Eigenlijk zijn wij natuurlijk allemaal een kinderverhaal zonder einde. Of wou je soms cesuren gaan aanbrengen in je eigen leven?

Het is best moeilijk voor mij om te schrijven en tegelijkertijd de neiging te onderdrukken een soort woordspel te beginnen. Ik probeer het nu maar liever zou ik het niet doen. Dat betekent dat het een raadsel is waarom ik het eigenlijk probeer.

Verder niks voorlopig.

we're drinking this cup together

2007-10-30T22:05:00.000+01:00

zoveel werk stapelt zich langzaam op in stapels die hoger worden dan mijn bureau lang is - hoger dan mijn kamer groot is, straks past het ook niet meer in mijn hoofd -

van vier dagen engels praten blijk je een soort visioenen te krijgen - alles lijkt ook wat makkelijker, maar dat terzijde - visioenen als verdrinken in een half-Turkse versie van Moulin Rouge op zestienjarige leeftijd -

tweeënvijftig of tweeënzeventig maagden deinen op en neer in een bloeiende tuin van vlees - en waarom zou iemand daarin willen rondwaden -

Het moment dat voorbij banjert

2007-10-18T20:15:00.000+02:00

Dus daar zat ik met mijn vreemde minderwaardigheidscomplex op een voetenbankje twintig bladzijden te lezen uit HOWL (en andere gedichten) van Allen Ginsberg; dus daar zat ik in de trein met mijn rillingen en opkomende hoofdpijn en verplichte draagbare telefoon rijdend in de richting van mijn rug naast een vrouw met een spijkerbroek; dus daar zat ik aan tafel met mijn ochtendjas en wild woest schuimend haar en strepen onder mijn ogen en ik at aardappels en kleine maïskolven; dus nu is het licht aan en de muziek aan en Socrates kijkt mij streng aan terwijl ik denk over moslima's en make-up - you're only real with your make-up on - en Bob Dylan en de schoonheid van mijn lakens en het boek dat ik las en het boek dat ik lees en het boek dat ik ga lezen; en zonder mij is het te koud maar met mij wordt het te warm van binnen; en ik wou dat ik in New York woonde of Brooklyn of Memphis of New Orleans omdat het lijkt alsof die namen van die steden hun eigen wereld zijn waar sommige mensen die ik ken goed in zouden passen en anderen niet; en inmiddels realiseer ik me beter dat ik anders ben dan vorig jaar en vraag ik me af of verandering in jezelf niet hypocriet kan zijn terwijl je verandering in anderen wel hypocriet vindt - vooral als het snel gaat -; en wie vraagt zichzelf net als ik af wat er zou gebeuren als ik dit aan iemand zou laten lezen terwijl ik er naast zou staan - confrontatie met geforceerd publiek zal wel niet tot grote successen leiden, want mensen moeten lezen als ze dat willen en niet als ze dat moeten (dat geldt trouwens ook voor luisteren en voelen)

oh wat oncharmant

2007-10-12T13:16:00.000+02:00

Sinds niet zo lang geleden, of misschien juist heel lang geleden, gaan weken opeens heel langzaam. Of er gebeurt veel. Tijd gaat niet speciaal langzamer maar met dingen die elke week terugkomen is het net alsof het een máánd geleden is dat ik dat voor het laatst gedaan heb, in plaats van een week.

Ook realiseerde ik me een tijd(je) geleden dat ik ik ben, en dat dat, denk ik, niet zoveel te maken heeft met ándere mensen. Brr. Dat is heel eng en daar heb ik ook niet te lang over nagedacht.

Dit is Jesper met zijn boyband 'Boys on Wheels' en zij playbacken hun single. Ze hebben wel humor, die gehandicapte Zweden.

(Gehandicapte Zweden, die bestaan natuurlijk ook.. dat realiseer je je pas als je zoiets ziet, eigenlijk. Vreemd. Het wordt steeds vreemder hier.)

De reden dat mijn moeder niet in een hotel werkt (ROOMSERVICE!)

2007-10-06T20:41:00.000+02:00

Als..

Nee. Wanneer..

Oh, er is natuurlijk altijd tijd genoeg. Maar als de tijd dringt en iets echt móet, en je het meeste haalt uit elke minuut - dat doe ik nu dus duidelijk niet, maar dat kán -, dan valt opeens op hoe ijverig alles om je heen zijn gewone gang gaat.

Ook probeer ik wel eens één ogenblik als eeuwig te beleven. Opzich (ik blijf dat toch maar aan elkaar schrijven, dat vind ik logischer staan), opzich zou het mogelijk moeten zijn, omdat een ogenblik ondeelbaar is, en daardoor dus vanzelf oneindig, maar op de een of andere manier lukt het niet om je daar

(een intermezzo)

Kent iemand die film, "Fellini Satyricon"? Ik stond laatst op het punt om dat boek te kopen, Petronius' Satyricon dan dus, het originele Latijnse fragmentarische boek. Het was 10 euro. Ik vind het dan raar dat zoiets nog geld op moet brengen, bovendien was het wel een dún boekje maar leek het me toch vrij stevige lectuur, dus niet gekocht (het werd het Pnin) - maar het staat op mijn lijstje.
Nouja, niet dat ik echt een lijstje maak, maar het staat op mijn lijstje, net zoals Sartre, Wittgenstein, shit, wat stond er ook alweer nog meer op - Descartes.. ik weet alleen de filosofen nog, de officiële versie is wat gevarieëéërder, natuurlijk. Zo is er ook ergens een lijstje met muziek die ik moet luisteren, met films, met albums die ik wil kopen, met dure dingen, met

(we lezen verder)

aan te houden, je kan niet ophouden met het beleven van tijd. Net zoals je niet op kan houden met zien, met het laten kloppen van je hart, luisteren, met voelen, met ruiken. Ademen, ja, maar daar wordt niemand blij van. Ik heb verhalen gehoord over uitgebreide, geavanceerde vormen van yoga waarbij de beoefenaars zóveel controle over hun lichaam hadden dat ze hun hartritme konden bepalen, net zoals men kan bepalen hoe en wanneer je inademt - maar of dat echt zo is, weet ik niet.
Wel fascinerend, dat soort inzichten, dat het hart ook een spier is die opzich gecontroleerd zou kunnen worden. Net zoals alles dat je ziet zeg maar, licht is dat dóór je ooglens heen moet en dan pas ergens in je oog wordt omgezet in 'zicht', als het ware: wat ik bedoel, wat je ziet is eigenlijk een hele hoop doorzichtige cellen (van de lens van je oog) en daardoorhéén kijk je dan zo'n beetje. Of hoe, en dat heb ik opgezocht, het menselijk geheugen voor muziek 5 seconden lang is.

Ik vind trouwens die protesterende monniken in Birma (of hoe heet dat land, nouja, he, dus) een enorme charme hebben. Volgens mij kunnen zóveel Bhoeddistische monniken nooit ongelijk hebben, met hun sinaasappeloranje gewaden en kale hoofden, tanig, pezig, vastberaden en dan ook nog eens voor meer democratie en openheid, wat een klassiek plaatje.

Jammer dat het allemaal langs ons heen glijdt, de ene dat waait het en de andere niet, de ene dag worden er monniken afgeslacht bij bosjes en de andere dag weer Afrikanen, een of andere orkaan, een overdosis wordt vanzelf een overkill. Aan de andere kant, de vraag is hoe erg het is als er soms eens iemand doodgaat.

JA, dat is een vraag ja. Vrij onbeantwoordbaar omdat alle morele systemen die wij kennen, hoe divers dan ook, vanuit een menselijk perspectief zijn opgesteld, maar toch een vraag, geen belangrijke, ook niet relatief belangrijk, het is tijd voor een muzikale onderbreking en minder komma's,

The whole world is shaking now, can't you feel it?
A new dawn is breaking now, can't you see it?

(Toevalligerwijzerwijs gaap ik nu.)

Kan/Moet/Zal/Wil/Een degelijk onderzoek

2007-09-29T19:40:00.000+02:00

Als je wilt weten hoe iemand er uit ziet, moet je zijn gezicht zien. Is dat niet vreemd? Zegt een gezicht echt zoveel meer dan een stuk arm of been? Staartbeentje? Is dat omdat wij al eeuwen, eeuwenlang ons lichaam bedekken maar niet ons gezicht? Als dat zo is, stel je voor dat we ons gezicht wél altijd bedekt hadden, maar onze voeten niet. Hyves vol voeten-foto's. Jaja.

Het zijn van die dingen, he. Nadat je eet gaat er meer bloed naar je maag en darmen, omdat al dat voedsel verwerkt moet worden.
Dat kan je je toch totaal niet voorstellen.

Wat jij vindt dat stinkt - dat is cultureel bepaald. Overigens ook wat je lekker vindt smaken, voelen, wat je er mooi uit vindt zien, alle zintuigelijke informatie wordt cultureel ingevuld. Wat je belangrijk vindt is cultureel bepaald. Wat je aanhebt is cultureel bepaald - dan nog zijn er wel gradaties en variaties, maar alles binnen een bepaald kader.
En de grap is dat je, als je niet binnen dat kader wil passen - en zelfs als je gewoon niet binnen een kader past -, dan plaats je jezelf automatisch binnen een ander kader. Dat zijn natuurlijk geen bestaande kaders waar mensen netjes invallen, die kaders maken wij gewoon omdat dat handig is - we maken ze zelf, als samenleving, als groep mensen, en daarom kan je er nooit buiten vallen. Nooit. Het mentale bereik van de mens gaat voorbij het onbereikbare door het gewoon aan te duiden als 'onbereikbaar'. En dat dat niet klopt en nergens op slaat, en dat niemand daar blij mee is, en dat er ook nog best dingen zijn waar we geen hol van snappen, en dat sommige mensen overal een punt van maken en sommige niet - dat maakt ons niet uit, want het heeft teveel voordelen, de wereld netjes opdelen in hokjes en hoekjes, groepjes, lijnen.

Elke keer dat je iets voor jezelf koopt kan je doen alsof het een kadootje is dat je aan jezelf geeft. Je kan het ook gewoon kopen omdat je het wilde hebben. Het eerste is beter voor je humeur. Je humeur bepaal je zelf maar bepaal je ook niet zelf. Het wordt een soort van extern-intern geregeld, je humeur. Je HUMEUR is gewoon in hoeverre je verwacht dat de wereld op dat moment stinkt of niet. En dat verandert als de wereld anders gaat ruiken. Om de haverklap.

Als soms mensen iets tegen je zeggen, en je verstaat het, maar je zegt tóch: "Wat zei je?", dan ben je bezig je eigen en andermans tijd te verspillen. Aan de andere kant, als je alles elke keer in één keer snapt blijft er niks meer over, een menselijke machine. Daarom verdedig ik soms domme standpunten of doe ik alsof ik geen idee heb wat iemand bedoelt. En jullie doen dat ook. En als dat overlapt, wie weet wat er dán gebeurt: de een begrijpt de ander maar doet alsof dat niet het geval is, en de ander begrijpt de een óók maar doet óók alsof, ik denk dat het dan uitmondt in een eeuwig durend gesprek over niks. Het verzandt (dat is een mooie uitdrukking).

Eeuwig durende gesprekken over niks komen overigens vooral voor met mensen die zichzelf niet kennen. Die zijn te herkennen aan kort stekeltjeshaar met gel, een lijzige manier van praten en een of andere interesse die niemand iets kan schelen. Bovendien praten ze vaak met hun handen, heel druk kronkelen de wijsvingers over elkaar, buigen de pinkjes. Nu ik er over nadenk, vroeger had ik ook stekeltjeshaar met gel. Aan de andere kant, lijzig heb ik nooit gepraat, misschien onverstaanbaar maar niet met mijn handen, en bovendien, je moet ook eerlijk blijven: misschien kende ik mezelf vroeger inderdaad niet. Of misschien is het nog steeds een lange-termijn-project. Niemand wéét dat van zichzelf - jij kan dat ook niet weten, wijsneusje. Je kan het misschien inschatten maar niet WETEN, je kan maar weinig weten, misschien kan je niks weten maar alleen onthouden en combineren en improviseren.

(Wat doen wij nou nog meer naast het onthouden, combineren en improviseren van dingen?)

Hoe dan ook, dat die mensen dan een gesprek beginnen over spelling ofzo, en proberen je ergens in te laten stinken, toe te geven dat je een spelfout zou maken in een bepaalde situatie, zodat ze je uit kunnen lachen terwijl je ze niet eens kent, en hun eigen ego een beetje kunnen opkrikken. Zie je, ik kan beter spellen dan die gast met die groenige jas en dat uit de hand gelopen Beatles-kapsel die daar zit. En dat je zin hebt om ze op hun bek te meppen, maar dat je dat niet doen omdat je er te netjes voor bent - en misschien ook niet zo goed bent in slaan -- waarom doe je dat eigenlijk niet?

Omdat je het risisco loopt dat je je hand breekt, zou je kunnen zeggen. Of omdat je er geen zin in hebt, te lui, het levert lastige situaties op. Maar ik denk niet omdat je het eigenlijk niet WIL. Want stiekem slaan wij het liefst allerlei mensen in elkaar.

Maar meestal blijven we steken in hokjes en hoekjes, groepjes en lijnen. Gelimiteerd door wat andere mensen redelijk vinden en fijn en logisch en de moeite waard en lekker en normaal en nuttig en mooi. En als ik ontsnap naar Ierland, een heuveltje in Ierland, en als ik dan bezig ben mijn houten hutje in te richten, dan is het eerste wat ik er neerzet een bed. De rest interesseert me niet.

Nomad Muse

2007-09-27T19:02:00.000+02:00

Ik las oude blogs omdat mij verteld werd dat ik nu beter ben in schrijven.

Ik kwam er achter dat ik waarschijnlijk vrij veel mensen op hun tenen getrapt heb, echt vermorzeld ook, platgedrukt in het plaveisel, platte stukjes vlees met wat bot erin. Aan die mensen bied ik nu mijn excuses aan.

Zo.

Nu mijn zonden mij vergeven zijn - en laten we daar van uitgaan - kunnen wij verder met de orde van de dag. Ik doe vanalles en ik heb nergens tijd voor, en TOCH ga ik dit doen, omdat ik vind dat het nodig is. En waar anders dan op mijn eigen blogje, als ik zelf persoonlijk vind dat het nodig is, hm?

Om wat goodwill te kweken is dit Bob Dylan mét Ringo Starr (met baard) én George Harrison (vrij onopvallend maar toch aanwezig). Dus als je meer van de Beatles houdt kan je letten op eh, de tamboerijnpartij.

Goed. Het is niet echt een geniale versie van 'Love Minus Zero/No Limit', niet zo goed als het origineel op Bringing It All Back Home, zeker niet zo goed als op The Bootleg Volume 5, niet zo grappig en upbeat als op Live At Budokan, niet zo brandend schreeuwerig als op Lovesongs For America, maar hij werkt. En nu iedereen zich weer herinnert dat ik het meeste Bob Dylan CD's heb van iedereen, kan ik verder met mijn.. drukke dingen.

JAWEL.

ECHT WEL.

(tegen wie heb ik het eigenlijk)

Let trouwens even op de laatste vier regels:

The wind howls like a hammer
The night wind blows cold n' rainy
My love, she's like some raven
At my window with a broken wing

Want dat is de mooiste metafoor die je sinds tijden gelezen hebt - vooral als je er even over nadenkt. De liefde van zijn leven als raaf: de wind heeft haar een gebroken vleugel geslagen, en daarom zit ze bij zijn raam, veilig voor het donker, de kou, de regen, de wind. Maar ze blijft een raaf, zelf ook deel van die nacht, ze hoort erbij: als ze zou kunnen zou ze terugvliegen, ook al is het er vreselijk en is ze veilig bij hem. De gebroken vleugel is alles wat haar bij hem houdt en zelfs dat is tijdelijk.
En dat is dan nog maar één interpretatie, maar goed, waarom zou ik jullie daarmee bezighouden - misschien moet je wel naar de WC, en kom je nu te laat omdat ik zo nodig een onzinverhaal moest schrijven.

Zie je, het kan ook best een stuk minder abstract soms.

mistère

2007-09-26T23:10:00.000+02:00

chaos kokerellen amfibie theeketel diamanten ring klerenkast hanger kampeerset keeshondje karperverzameling kerosineopslag stoompijp pijptabak bootjes eendjes schommelen zand klimrek tong toneelstuk bloemen bollenstreek kanonnenstreek jaloezie poezie poëzie poezieplaatjes poëzieplaatjes pampers peren bollen appels bollen tering geopolitiek karafaan faraan safraan rijst

(..)

2007-09-22T21:31:00.000+02:00

Al deze onzin ZONDER drank (ja). Alhoewel, onzin. Het is erg serieus en artistiek bedoeld.

En dan nu weer verder met de Muppetshow. Of mijn 1966 Bob Dylan bootleg. Of allebei tegelijk, zou dat werken?

Maria (of: Een verhaal over afgunst)

2007-09-19T00:14:00.000+02:00

Ik doodde een spin.

Het was niet expres, verzeker ik u. Ik snap ook dat ik dit nader uit moet leggen. Ik voel uw verontwaardiging en haat opspelen. Die meneer Doolaard maakt er een potje van. Die meneer Doolaard vertrapt en verkreukelt moeder Natuur al naar gelang zijn eigen wil. Uw beeld van mij vervormt zich, het verroet en smelt een beetje, kruimelt wat af aan de randjes, schuurt een weinig tegen de zijkant van zijn hokje, zakt een beetje in als een mislukt taartje (ongemerkt maar onvermijdelijk en niet te ontkennen).

De spin zat in mijn haar.

Ik wil met nadruk, met klemtoon, ik wil u klemmend meedelen dat ik absoluut geen hekel heb aan beestjes met meer dan vier poten. Kevers laten mij koud maar ik voel geen afgunst. Vliegen en wespen doen mij niks. Aan muggen heb ik een gegronde hekel, maar dat is de mens eigen. Spinnen zelfs vullen mij met respect. Al vanaf jonge leeftijd is mij van alle kanten toevertrouwd dat het ijverige werkers zijn, die vlijtig hun webben weven: geduldig en nuttig. Beheerst en met mathematische precisie.

Ik waste mijn gezicht met zeep en water. Vóór mij een spiegel. Iets bundelde voor mijn ogen heen en weer en klom toen weer omhoog mijn haar in. Een kleine spin. Elegant en soepel.

Het water stroomde met een draaibeweging het putje van de wastafel in (linksom of rechtsom, afhankelijk van het halfrond waarop u zich bevindt). Mijn handen bewogen al wassend over mijn gezicht, mijn wangen, mijn rechte neus, mijn oogleden benatten zij, alleen de buitenkant, hoewel men zich af kan vragen of de mens wel een binnen- en buitenkant heeft. De spin bungelde aan een onzichtbare draad die van mijn haar naar beneden liep boven een voor hem onpeilbare diepte.

Soms vind ik het leuk om spinnen niet van mijn haar te laten bungelen, maar schep ik meer plezier in het laten bungelen vanaf mijn vinger. Het herinnert mij aan mijn vroege jeugd, schommels in de speeltuin, alles interessant en nieuw vinden in plaats van het meteen te plaatsen in een kader der bekendheid, veel bezig zijn met dieren groot en klein, ook al zegt je moeder dat het vies is om wormen in potjes te doen en dode krabben te zoeken op het strand.

Ik haalde mijn vingers langs de draad waar de spin aan hing. De draad gaf gemakkelijk mee maar bleek niet aan mijn vinger te hechten. Knapte, brak. Het breken gaf een zonder twijfel een onhoorbaar geluid. De spin viel. Vallen naar beneden is soms onvermijdelijk.
In één vloeiende beweging kwam de spin in het water, draaide een half rondje rond het afvoerputje en verdween uit zicht.

Dat alles zo snel dat ik mij bijna afvroeg wat een moment is.

Het water stroomde verder alsof er niks gebeurd was. Ik keek een tijdje naar mijzelf in de spiegel.
Zelfverklaard woordgod spinmoordenaar.
Ik draaide de aan kraan zodat het dodelijke kolkje verdween en sloot de deur achter mij.

In mijn eigen kolk van gedachten en fantasieën houdt de spin zijn adem in. Hij sluit zijn poten om zijn lijf zodat hij met verbazingwekkend snelle vaart de krochten en bochten van de pijpleidingen doorstroomt. Eenmaal uitgekomen in het riool trekt hij zich op aan een uitstekend stukje steen. Het is donker en krap, een kleine ruimte. Daar rust hij uit en droogt hij zich. Het bevalt hem. Vaak genoeg worden er vliegen en muggen meegespoeld met het rioolwater. De eenzaamheid deert hem niet. Hij kan rustig nadenken. Hij wilde dat hij dat ene boek nog eens kon lezen.
Hij is tevreden.

Dit komt nu in mij op

2007-09-16T20:09:00.000+02:00

Ik had een droom over het binnengaan van een kamer.
(Dat klinkt misschien vreemd, maar als je je bedenkt dat sommige mensen dromen over deze blog, of over niks, dan valt dat misschien toch wel weer mee.)

NEE! NEE!

Hoe dan ook, de droom ging over het binnengaan en zien van een kamer. Hoe neem je een kamer in je op? Als je in een kamer bent kan je nooit álles in één keer zien, en toch weet je hoe een kamer eruit ziet. Je onthoudt het. Je voelt het aan. Ruimtelijk gezien. In mijn droom lukte dat niet meer.
Ik ging de kamer binnen en ik wist niet waar ik was - als het ware - ik was verdwaald in ruimte. Ik kon het niet meer in me opnemen. Het herinneren van de kamer ging per muur, en als ik bij de derde muur was, was ik de eerste alweer vergeten. Zodoende is niks statisch, je moet er maar op vertrouwen dat de vloer blijft bestaan bijvoorbeeld, je probeert je te concentreren, het mislukt, je probeert het en het mislukt, je probeert het..

Als je iets probeert en het mislukt geef je het op, maar opgeven om jezelf te plaatsen in een ruimte kan niet, dus dan ben je mooi de lul. Jaja. Dat was ik dus. Het was geen fijne droom. In het echt draait niet alles om zijn eigen as met 100 kilometer per uur en is het dus beter te doen.

Potje vrij associëren?

BIZAR

Bizar, bij bizar denk ik aan Mieke, die zegt dat woord op een leuke manier; ik denk aan een bazaar, ik denk aan die Franse rommelmarkt met dat restaurantje er middenin, je kon daar een fontein kopen, ik denk aan clowns (die zijn bizar!) - enge clowns, clowns zijn altijd vrij eng - vooral met veel witte schmink, Bob Dylan en tegelijkertijd Pijnacker, er zit een 'z' in bizar en dat is een letter die niet zoveel voorkomt (maar ook weer niet zo weinig): Scrabble: nog een keer Frankrijk, maar dan het vakantiehuisje van mijn tante waar ik een keer won met Scrabble omdat ik in één keer al mijn letters uitlegde en het woord 'baronnen' vormde, creëerde, ik, een Woordgod, een..; ik moet mijn tanden nog poetsen (dat is zomaar tussendoor); waarom belde Ruben Vet mij opeens op om het over niks te hebben? Hij geeft misschien een feest over anderhalve maand en hij wilde weten.. hij wilde niks weten, hij vroeg het alleen..

& sometimes or another, things will fall in their place & michael and robbert will dance to your own music & nobody will take notice, it's all very normal..

NEE! NEE!

Hoe het ook zij, zei, zij, ZIJ, ik wil het er verder niet meer over hebben. Beschouw dit als een..
Niet dat iemand dit echt gaat 'beschouwen' of plaatsen in een breder kader of..
Waarom doe je iets als je weet dat..
Iedereen weet wat ik wil zeggen en wat ik denk, dus kan iemand mijn zinnen afmaken for fuck's sake!

(einde, einde, stop met lezen)

All the things that you should

2007-09-11T13:04:00.000+02:00

Maar hij zet wel goede koffie.
(Te sterke, misschien.)

Unknown lands of the known

2007-09-06T11:45:00.000+02:00

I need fuel

Temperature

Oxygen

Semi-requiem for the Carpenters

2007-08-26T21:37:00.000+02:00

HOLY SHIT!

Kan dat?

Dat je bijvoorbeeld een fout maakt die je niet meer kan herstellen? Daar heb ik nog nooit aan gedacht! Wat nou als alles wat je doet, of sommige dingen die je doet, gewoon zo zijn zoals ze zijn en niet meer..

HOLY SHIT! Als dat zo is betekent het dat tijd ook echt loopt, dat de klok tikt -

Acties hebben gevólgen?
Beslissingen hebben consequenties? (Gevolgen en consequenties betekent precies hetzelfde? Welk woord is dan beter? Of kan je dat niet beoordelen, objectief óf subjectief? Ik vind consequenties leuker, dat heeft een q. En het klinkt alsof je jezelf er nog enigszins uit kan lullen, daar hou ik van geloof ik ik ik ik ik ik heb net vijf keer 'ik' getypt zonder dat ik het door had.)

Moet je dan ook NADENKEN voordat je iets DOET of ZEGT? Maar ik doe dat nooit, ik lul altijd maar wat in het rond, oh crap, OH CRAP.
Dat is dom.
Jézus, dat is dom.
Volgens mij ben ik dom.

Then again, volgens anderen 'praat ik als een "profesor" met moeilijke "worden"'. Hmhm. Uh-uh. Yeye. Maar ik wil helemaal geen professor worden, en ik wil helemaal geen moeilijke woorden zeggen, ik wil zeggen wat ik nodig vind (toch?) en doen waar ik zin in heb (ja?)..

Ik wil doen waar ik zin in heb, is dat dubbelop?

Wil ik luisteren naar de muziek waar ik naar luister? Wil ik zijn wie ik ben? Kan ik dat veranderen? Kan ik een verhaal schrijven? Wat zou er gebeuren als ik serieus zou proberen een nummer te schrijven? Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Schrijf ik dit alleen maar of besef ik ook echt wat ik schrijf en verandert het iets? Wat is besef überhaupt? Is er een Nederlands woord voor 'überhaupt'?

Waarom voelt het alsof er een laag isolatiemateriaal tussen mij en 'de wereld' zit?
(Is dat de whisky? Misschien.)

Is spellingscontrole niet het meest domme dat er bestaat?

He. Eindelijk een blog waar ik zélf tevreden mee ben. Een blog vol vragen zonder antwoord, het lijkt het leven zelf wel. Kan je je voorstellen dat ik dit nu zit te typen?

Het licht in de kamer is aan. Het raam staat open maar het rolgordijn (zwart) is dicht (gedeeltelijk). Ik zit op een stoel. Er staat een glas whisky (The Balvenie, DoubleWood (d.w.z. gerijpt in twee tonnen, een 'traditional whisky oak'-ton en daarna in een 'original sherry oak'-ton, waardoor het een soort gelaagde smaak krijgt), nog een klein laagje over). Het glas whisky staat op een kladblok (notepad, zeg je dan in het Engels). Ik draai Bob Dylan - "Before The Flood", een live-album (1974). Het nummer 'Ballad Of A Thin Man'. Het is niet z'n beste live-album, maar toch vrij goed en wél met The Band - hij schrééuwt de lyrics bijna, vrij intens (dat is een raar woord). Ik typ met m'n handen vrij dicht bij elkaar, vrij snel maar ik maak veel fouten - die ik dan weer verbeter, natuurlijk. Anders wordt dit onleesbaar.

Mijn moeder roept, mijn gedachtegang onderbroken. Ik zou cartoons moeten maken (als ik kon tekenen helemaal!), maar zolang ik dat idee niet oppik (ik zie mezelf wel achter m'n bureau zitten tekenen eigenlijk, in plaats van studeren ofzo.. OH! dat ik net NU met dat idee moet komen, als ik woensdag een tentamen heb) moet je deze strip checken.

(Ik heb wel eens, één keer, een strip gemaakt, trouwens, en gepost op deze blog. Even.. zoeken.. wie wat bewaart die heeft.. wat? Bah, hij is lame, ik zou grappigere strips moeten kunnen maken. Aan de andere hand, mijn beste grap heb ik al jaren geleden gemaakt, is mij laatst toevertrouwd. Olé vooruitgang!

EST 1892

2007-08-23T19:43:00.001+02:00

Binnen de grenzen van het redelijke (links en rechts twee dubbele duidelijke lijnen) speelt ons leven zich zo ongeveer af. Het zoekt zich een weg langs obstakels, wringt zich tussen wat problemen door, bots vrij regelmatig links EN rechts tegen de dubbele lijnen aan, pikt onderweg nog wat op aan kennis, stoot een paar keer het hoofd en valt uiteindelijk in het ravijn der vergetelheid. Een beetje zoals Pac Man misschien.

Schrijvers, muzikanten, wetenschappers en andere belangrijke mensen hebben lak aan Pac Man en doen waar ze goed in zijn. Dat is fijn, maar dom. Je kan namelijk ook gewoon niks doen en wachten tot andere mensen iets doen. En dat is wat ik doe. Dat is wat wij doen. Op onze luie reten zitten en wachten tot iemand anders iets geniaals bedenkt of doet, en daar dan schaamteloos gebruik van maken.

Geniale dingen moeten namelijk gedeeld worden, dat is zo ongeveer de enige universele regel in ons menselijk universum. Geniale dingen deel je, die hou je niet voor jezelf - dan krijg je een beetje Frankenstein, namelijk, en bovendien kan je er dan niks aan verdienen. Boeken schrijven voor jezelf, waarom zou je? Muziek maken voor jezelf, waarom zou je? Iets uitvinden voor jezelf, waarom niet, maar daarna wil je toch ook dat andere mensen er gebruik van kunnen maken, toch? Jaa.

Nouja, hoe dan ook. er zijn dus wat mensen die met hun hoofd boven het maaiveld uitsteken (en vreemd genoeg zijn dat nooit de mensen waarvan je denkt: jezus, die hebben een saaie naam) en de rest van ons, wij houden ons hoofd onder onder het maaiveld.
Daarom hebben oude mensen vaak rugpijn - dat is daarom.
Wij stellen niks voor, wij zijn massa. Dat is vervelend, want eigenlijk wil ik wel graag niet-massa zijn. Maar dat schiet niet op, want dat willen we allemaal wel en tada: massagedrag.

Catch 22.

Een maaiveld, dat is volgens mij het veld waar je, als boer zijnde, gras op laat groeien.

En ach, als je er over nadenkt is 6 miljard ook maar 6000×1000.000, toch?

Driehoekig kauwgompje

2007-08-20T16:39:00.001+02:00

Ooh, vergeet even al die andere dingen en lees. Lees dit. Hier. Lees het. Hier. HALLO.

Oke, nou, nu ik de onverdeelde aandacht even heb weet ik eigenlijk niet precies wat ik er mee moet. Heuhh, tja. Ehh.

Je zou toch denken dat ik na zo'n relaxte vakantie helemaal propvol ideeën zit, geïnspireerd, blij om weer eens wat te schrijven..

Deze vakantie heeft mij mentaal uitgeput! Máah!

Mannen die dan zo bedenken dat ze een roze shirt aan moeten, en dat ook echt doen - om mannelijker over te komen.. wist je dat daar een hele redenering achter zit?
Iedereen weet dat een roze shirt meer iets voor vrouwen is, want roze is nou eenmaal een vrouwelijke kleur (waarom eigenlijk, hoe kan dat eigenlijk? nouja, dat is te moeilijk). Dus eigenlijk zou je verwachten dat geen enkele man ((die mannelijk wil overkomen)) het in z'n hoofd haalt iets aan te doen dat ook maar IETS met roze te maken heeft. Een man met een roze shirt zou logischerwijs een verwijfde man op zou leveren.
Máár dat het verwijfd staat is júist de bedoeling: zo kunnen deze roze mannen bewijzen dat hun mannelijkheid zelfs een roze shirt overstijgd, dat er absoluut niet aan te twijfelen valt aan hun man-zijn, dat ze zelfs zo'n zware last met zienbaar gemak kunnen dragen. Het is zo'n beetje het equivalent van rondlopen met een zwaard door je been ofzo. In elk geval is het even fijn om naar te kijken.

Expres iets aandoen dat geen enkele man staat om te bewijzen dat je een echte man bent, dus. Soms werkt dat misschien, maar met roze shirts werkt dat gewoon niet. Of roze blouses, dat is nog erger eigenlijk. Het ziet er gewoon niet uit. Omdat roze lelijk is. De kleur is lelijk bij mannen. HET IS LELIJK. En - al die populaire gastjes van een jaar of 15 met een roze polootje en een brommer (want ze zijn nét 16), dat is zo, zo fout, zo..

(Binnenkort schrijf ik wel weer wat anders)

And you take and you take

2007-08-03T21:29:00.000+02:00

Vroeger beet ik op mijn nagels.

(Als ik zo begin kan je daaruit vanalles afleiden. Ik heb het over iets dat zich plaatsvindt in het verleden - dat betekent dat het heden en de toekomst vrij weinig te bieden hebben. Op dit moment, bedoel ik. Om over te schrijven. Bovendien benadrukt de anekdote-achtige opbouw het feit dat het daaropvolgende totale onzin wordt. Verder gaat het over een persoonlijke kwestie, dat laat weer eens zien dat ik veel te veel met mezelf bezig ben. Blijkbaar speciaal met mijn nagels, wat wijst op eventueel ondermatig gitaarspel of nagelknippen in het nabije verleden of de nabije toekomst.
Maar waarom zou je überhaupt iets willen afleiden? Misschien is het beter om niks af te leiden, niet teveel na te denken, gewoon een beetje door de woordenbrij glijden, muziekje erbij, de helft skippen, enzovoorts.)

Ondanks al dat nagelbijten heb ik geen lippen als Mick Jagger.
(Waar doe je het dan nog voor eigenlijk? Je werkt er zo hard voor, maar nee, maar nee!)

Denk je niet dat het geheim van Mick Jagger in zijn lippen zit? Zoals soms de kracht van een koning in zijn paarse haarlok zit, in Griekse mythen?
We gaan die theorie niet testen - want dan zouden we Mick's lippen los moeten scheuren van zijn gezicht, en dat wordt duidelijk een rechtzaak - maar stiekem denken we het allemaal.

Keith Richard's adamsappel?

Neh, heeft er niks mee te maken.

..GOTTAGETYOUINTOMYLIFE (padapapapa)

2007-07-28T21:12:00.000+02:00

"Inwoners Zijtaart moeten wc mijden
Uitgegeven: 28 juli 2007 18:24 Laatst gewijzigd: 28 juli 2007 21:03

ZIJTAART - De gemeente Veghel heeft inwoners van een wijk in het dorpje Zijtaart dat onder de Brabantse gemeente valt, zaterdag opgeroepen liever niet meer naar de wc te gaan. Ook douchen en (af)wassen is er voorlopig niet bij, liet de gemeente zaterdag weten.
Veel inwoners van de wijk Rudebroeck in Zijtaart kunnen helemaal geen gebruik meer maken van hun toilet. Door hevige regenval in de nacht van vrijdag op zaterdag raakte de riolering overbelast.
Om die reden heeft de gemeente zaterdag chemische toiletten geplaatst, waar de inwoners alsnog terecht kunnen.
Pompgemalen draaien volop om de riolen te ontlasten. Maar de gemeente waarschuwt alvast voor regen zondag. Daardoor zal het probleem niet snel worden opgelost, aldus de gemeente."

Bron: Nu.nl

Oke.

Zijtaart? Wat de heck is dat nou weer voor plaatsnaam? ZIJTAART?
Nou moet ik toegeven dat de zijkant van een taart meestal wel het lekkere stukje is - behalve dan bij appeltaart. Bij mokka-taart bijvoorbeeld is de zijkant ietsje harder, dat voegt wel wat toe aan de smaak, een beetje dat plakkerige..

Stel je voor dat je dat besluit neemt: Ik ga in Zijtaart wonen. Ik verkoop mijn huis in Amsterdam, Den Haag, Utrecht, of elke andere willekeurige plaats met een normale naam, en ik ga wonen in Zijtaart - Zijtaart, of all places. Waarom zou je dat doen? Dat is gezichtsverlies hoor, als je al je vrienden en kennissen en familie moet vertellen dat je nu in Zijtaart woont. En toch, sommige mensen doen dat, want er wonen mensen in Zijtaart, dus moet er ook een reden zijn om daar te wonen, lijkt me.
Misschien denken ze: als ik in Zijtaart woont, kan me niks gebeuren. Die naam is zo raar, zo ongewoon, daar zijn geen bomaanslagen, geen tsunami's, geen dalende beurskoersen. Als daar een vogeltje uit de boom valt is het nieuws, iedereen rijdt 30 kilometer per uur, er is nog een echte bakker, zoiets.
En geef ze ongelijk: Zijtaart, dat klinkt inderdaad alsof er geen hol gebeurt.

Dus oké, je woont in Zijtaart, lekker rustig en Brabants, en dan opeens verdomme, je mag niet meer schijten! Op last van de gemeente! Overstroming of zoiets! Holy SHIT! Woon je voor niks in dat kutdorp, er gebeurt wat, Jezus Heremia!

Zo hard heeft het helemaal niet geregend, toch? Hm.

Zouden ze in Zijtaart op dit moment controleren op wildplassers? Da's €50 boete pér wildplasser, hé, maar ja, wat moet je anders? En wildpoepen? Ik weet niet of wildpoepen een hogere boete oplevert, eigenlijk. Het is wel viezer, vind ik, dus zou dat moeten.
Aan de andere kant, door het wildplassen stijgt de waterspiegel verder, terwijl ze juist bezig zijn met het leegpompen van het gedoe.. dus zou wildplassen strenger aangepakt moeten worden, met hogere boetes.
Het zou me toch wat zijn als er een balans ontstaat tussen de hoge doch dalende waterstand en het wildplassen - dan komt het nooit meer goed: mensen mogen niet naar de WC vanwege de hoge waterstand, pissen dan maar in de bosjes, waardoor de waterstand gelijk en dus te hoog blijft. Dat gecombineerd met al dat gewildpoep.. en voordat je het weet is Zijtaart één grote hoop stront.

En dan wordt het, gok ik, de beroemdste plaats ter wereld. Een attractie voor iedereen met een wasknijper. Overwegend bruine koelkastmagneten..

Om wildplassen tegen te gaan heeft de gemeente van die chemische toiletten geplaatst, gelukkig (alhoewel dat, de lange termijn in ogenschouw nemend, financieel gezien misschien niet de beste beslissing geweest is - strontbergtoerisme is natuurlijk dik cashen.).
Chemische toiletten. Blijft riskant klinken, vind ik. Als dat omwaait terwijl je er inzit kom je er volgens mij uit met allerlei enge brandwonden en als je pech hebt met een afgesmolten been ofzo. Of de stank van het inwendige van het toilet zet zich voor eeuwig vast in je huid. Een beetje Labyrinth-achtig (ik ken die film nu ook, en de Bog of Eternal Smell is gewoon briljant).

In werkelijkheid zijn die chemicaliën ervoor om te zorgen dat het geheel niet zo stinkt. Maar dat werkt niet. Dat komt het geen waterclosetten zijn, maar latrines - dat wil zegen, het spoelt niet weg maar alles blijft lekker liggen tot het door mannetjes met van die dikke slangen opgeslorpen wordt, in die rare autootjes. Dan kan je er zoveel chemicaliën tegenaan flikkeren als je wil, dat stinkt gewoon. En het is visueel ook zeer onaantrekkelijk.

Net als tongpiercings, de kleur roze en Yoko Ono. Pah.

You're gonna need a pen for this

2007-07-21T19:34:00.000+02:00

Luister eens, iedereen heeft een verleden en het laatste half uur van mijn verleden bestaat uit het schrijven van een post die NU kwijt is omdat mijn KUTcomputer opEENS ZÓmaar uit moet vallen, NET op het moment dat IK dacht van NOU dit is BEST een leuk verhaal en ik ben BIJNA klaar maar er moet nog even DIT in en DAT in en..

Daarom is het bést logisch dat ik het nu, in de rebound, in de revanche, in de cartouche, heel kort ga houden. Sorry.

Ik ga morgen onmenselijk vroeg opstaan om naar Lissabon te gaan. Met een vliegtuig. Ik denk dat dat is omdat het heel ver lopen is. Of misschien is het wel juist andersom.

In de tijd dat ik weg ben, dat is dus 4 dagen, mogen jullie van mij verdomme doen wat jullie willen MAAR:

Doe niet mee aan danswedstrijden.
Eet geen ansjovis.
Doe aardig tegen je buren. Doe altijd aardig tegen je buren. Zeker als je kampeert.
Schrijf twee boeken met bloot hoofd en blote voeten.

En kom nou niet aan bij mij van jaaa, maar Jesper, daar heb ik geen tijd voor, ik heb deadlines, ik heb een hersenschudding, het kan me NIET schelen.

Als ik terugkom, mogen jullie van mij verdomme doen wat jullie willen ECHTER:

Wees geen meisje.
Doe niet alsof je blij bent om lompe dingen om jezelf bezig te houden.
Droom ergens van. Maar niet van zoenen. Dat raad ik je echt áf. Het is vreselijk. Niet zoenen, maar drómen over zoenen, he. Meestal stopt een droom zo net waar het leuk wordt - nou, ik kan je uit eigen ervaring, als het daar niet stopt, maak dan je borst maar nat. Of, eigenlijk hoef je dat niet zelf te doen, dat komt wel goed met al het rondvliegende kwijl. Sorry Ro Ro Ro, maar brr.

Nu komt de tijd om je niet aan mijn regels te houden. Gogogogo!
Rebel rousers!

226: the rainmen fairyboat

2007-07-17T19:11:00.000+02:00

''Ain't it just like the night to play tricks when you're tryin' to be so quiet?
We sit here stranded, though we're all doin' our best to deny it..''

Vrouwen die net bevallen zijn duwen hun kinderen rond in buggy's.

Een buggy valt perfect in de categorie 'domste dingen die er bestaan': qua design iets in de buurt van backpack-tassen qua lompheid, qua hipheid iets in de buurt van een plastuit, en nog een dom-klinkende Engelse naam ook.
Ik snap niet wat er mis is met een gewone kinderwagen. Niet inklapbaar zeker. Wie wil z'n kind nou rondrijden in iets inklapbaars? (Wie wil z'n kind nou rondrijden? Wie wil z'n kind? Wie wil? Wie?)

Morgen en overmorgen ben ik van 10 tot 5 te bezichtigen als suppoost in museum Boerhaave te Leiden. Mét wit overhemd, zónder naambordje. Gratis brownies bij de koffie.

En nu? Nu zoek ik mijn inspiratie in niks.

Hilarisch over 100 jaar

2007-07-04T21:54:00.000+02:00

De dood bestaat niet.

Wat is chaos? Hoofdpijn.

Hoe kom je daar zo bij, Jesper? Chaos? De dood? Bestaat niet? Wat verwarrend. Als volgt.

De laatste tijd vraag ik mij soms af wat chaos is.

Dat komt zo. Een tijdje geleden kregen wij een workshop Improviseren met mijn orkestje. Dat ging aan de hand van bordjes: een (vreemde) vrouw hield bordjes omhoog, een bordje 'jazz', of een bordje 'rock', of een bordje 'hoog en snel', en op haar teken (een soort vuistgebaar dat je absoluut niet zag aankomen) was het dan de bedoeling dat iedereen speelde wat er op het bordje stond - dat wil zeggen, het gevoel dat hij of zij kreeg bij het bordje vertaalde naar zijn of haar instrument.
Het favoriete bordje van de vrouw die die workshop gaf (brr) was het bordje CHAOS.

Jazz spelen op een klarinet is te doen. Hoog en snel kan ook. Rock spelen op een klarinet is niet te doen, maar je kan nog iets proberen. (Toen ik dat probeerde vond zij het duidelijk maar niks, maar dat is dan pech voor die domme doos. Ik speel klarinet, welk instrument rockt er nou MINDER dan een klarinet? Zelfs castagnettes.. naja.)

Maar het bordje 'chaos' was een probleem. Is dat trouwens nog steeds. Nu nog meer dan toen.

Iedereen in het hele orkest die het bordje 'chaos' zag begon zoveel mogelijk lawaai te maken. Te zagen op hun violen; onsamenhangend te drummen, keihard te blazen, zo hard en lelijk mogelijk. Het past bij ons idee van chaos: een wilde, vurige harde, keiharde, ongeordende stroom lawaai. Ik deed dat ook, hoor, de eerste keer. Het is wel eens leuk om gewoon keihard zoveel mogelijk teringherrie te maken, namelijk.
Toen dat bordje echter een paar keer langs gekomen was begon ik er over na te denken wat chaos spelen op een instrument eigenlijk precies zou moeten zijn. Andere mensen dachten er totaal niet over na en deden precies hetzelfde als de vorige vijf keer. Toen werd ik achterdochtig, want het kan toch niet kloppen dat als je 5 keer achter elkaar chaos speelt, het vijf keer hetzelfde klinkt? (Dat was retorisch. Hoi hoi.)
Daarbovenop gaf die vrouw me ook nog eens helemaal niks te spelen, niks te doen. En je weet wel hoe dat werkt: als je ergens mee bezig bent maar je krijgt niks te doen, dan ga je alles overdenken, eerst alle belangrijke dingen, en dan nog een keer, dan kijk je een beetje om je heen (oei, wat heeft die een foute broek en oei, wat heeft die eigenlijk.. oei!) en als je alles gehad hebt ga je opeens nadenken over waar je eigenlijk mee bezig bent. Je wordt zelfbewust. Vreselijk zelfbewust.

Hoe dan ook, de vraag waar ik mee zat was dus: als je het bordje 'chaos' krijgt, hoe speel je dat dan op een klarinet?
Chaos is de complete afwezigheid van structuur. Na één minuut nadenken was ik er achter dat muziek maken zonder structuur absoluut onmogelijk is. Als ik zoveel mogelijk teringherrie maak, speel ik nog steeds iets dat je op papier zou kunnen schrijven, dus zit er al structuur in: het bestaat uit noten, die noten kan je in een bepaald ritme opschrijven, het is allemaal geluid, je maakt het door te blazen en knoppen in te drukken met je vingers - kortom, op het moment dat je teringherrie speelt, ben je veel te veel met de structuur van teringherrie bezig en is het dus geen chaos meer.
Sterker nog, het bordje 'chaos' is een contradictio in terminis op zichzelf, een paradox bedoel ik. Volgens de regels van de logica kan dat bordje niet bestaan. Een bordje om mensen aan te geven dat ze chaos moeten spelen betekent dat je al structuur aanbrengt in wat ze gaan spelen vóórdat het spelen begonnen is (speel chaos en niet iets anders, en begin nu!). Dat sluit chaos absoluut uit, het is onmogelijk, ondoenlijk, het kán gewoon niet, chaos heeft geen begin met een bordje, geen geluid, geen..
Dus ik besloot om helemaal niet meer mee te doen aan het bordje 'chaos'. De vreemde vrouwe die het bordje 'chaos' omhoog hield heeft er duidelijk niet langer dan één minuut over nagedacht. Bij onmogelijke ondoordachte opdrachten hoef je het denk ik niet eens te proberen ze ook nog uit te voeren. Gewoon negeren. Net als de hoofdpijn die het oplevert.

--

Na deze ervaring, die mij een beetje verslagen achterliet (verslagen door chaos, dus), probeerde ik te bedenken wat chaos dan is BUITEN de muziek. Dat het niet bestaat binnen de muziek is misschien wel logisch, omdat muziek iets specifieks is, met grenzen, compleet afgebakend en overzichtelijk. Maar het begrip 'chaos' moet toch wel enige betekenis hebben in het algemeen?
Chaos is.. (ahum) iets (of niets) compleet zonder structuur, onsamenhangend, onvoorspelbaar, onkenbaar, woest, wild, maar toch met een zekere charme, waar vanalles uit voortkomt maar vanalles in verdwijnt, altijd veranderend maar toch altijd hetzelfde, immens groot en microscopisch klein, het is alle tegenstellingen en tegelijkertijd alles wat niet met elkaar in strijd is, het botst nergens maar overal... eigenljk is het ook niet in woorden te vatten. Wat een verrassing. Het is iets, en het is niets. Iets dat niet eens altijd iets is, is dat überhaupt te bevatten?

Misschien is het wel het leven in totaal, dacht ik toen, maar volgens mij klopt dat niet. Misschien is het wel de dood, dacht ik toen. De dood is iets en niets tegelijk, toch?

En toen kwam ik erachter dat dat niet zo is. De dood bestaat niet. Je kunt niet dood zijn. Je kan namelijk niet niet bestaan en tegelijkertijd wel bestaan (als dood persoon dus). Aan de zin 'hij is dood' is iets mis, namelijk het woord 'hij'. 'Hij' bestaat niet op het moment dat de zin uitgesproken wordt.
En dat is fijn, want dat betekent dat je er ook niet bang voor hoeft te zijn. De dood, bedoel ik.
Het heeft dus 19 jaar en een improvisatiecursus met een bordje 'chaos' geduurd voordat ik er achter kwam dat de dood ook maar een concept is, een abstractie, zoals alles.

(Iedereen die nu zin heeft om meteen op orkest te gaan of meteen improvisatiecursussen te gaan geven, eet genoeg vis en meld u bij het dichtstbijzijnde pompstation voor minder informatie.)

Wist je dat 'secretaresse' het langste woord is dat je met alleen je linkerhand kan typen? Dat is niet waar, want je kan ook 'secretaressetas' typen, of 'secretaressegeweer', en ik kan ook teletubbie typen met mijn linkerhand, maar dat is flauw, dat is valsspelen, ik bedoel, het langste woord dat in de Van Dale staat, dat je kan typen terwijl je je linkerhand in een normale positie houdt. De Dikke. De Dikke Van Dale.

Oke. //

No, no, no, oh lady day..

2007-06-27T23:25:00.000+02:00

Als je je ogen dichtdoet en nadenkt, kunnen er twee dingen gebeuren.

Er kan iéts gebeuren, of er kan niéts gebeuren.

Als er niets gebeurt is dat erg teleurstellend en vooral saai, burgerlijk en grijs. Beetje in de categorie wachten op de bus in de regen, Duits huiswerk, boterhammen uit een trommeltje, Oasis (de band, niet de frisdank). Daar schiet je niks mee op. Daar kom je niet verder mee. Daar heb je niks aan. Dus is het hopen op iéts, iets dat gebeurt als je je ogen dichtdoet en nadenkt.

Volgens mij kan dat iets van binnenuit en van buitenaf komen. Van die spannende innerlijke processen die je onmogelijk kunt beschrijven en toch nuttig kunnen zijn, da's van binnenuit. Maar als iemand je hersens inslaat met een koekenpan, dat is dan iets dat gebeurt van buitenaf. Zag je niet aankomen. Want je had je ogen dicht.

Zou je iemand die aan komt sluipen met een koekenpan hóren, als je je ogen dichthebt en je aan het nadenken bent? En zo niet, en je schedel kraakt onder die koekenpan zodat je hersens eruit lekken, en je in een gesloten kist begraven moet worden (cremeren is voor watjes) omdat je onherstelbaar verminkt bent, zelfs als lijk, betekent dat dan dat je als individu, als organisme bedoel ik, gefaald hebt - of gebeuren dat soort dingen gewoon, en is er geen sprake van falen? Als er geen plan is, kan je ook niet falen; als er geen ambitie is, kan je ook niet teleurgesteld raken in jezelf; als je geen flikker meemaakt, is alles saai. Maar wel overzichtelijk.

Leest iemand wel eens die stukjes van Martin Bril in de Volkskrant? Leest iemand wel eens Markies de Sade? Mag ik dat dan lenen? Is schrijven veel hoogwaardiger dan lezen, of juist veel onbelangrijker?

Vijf dagen lang iets anders aan mijn hoofd dan dit (muziek, voornamelijk).

Only A Hobo

2007-06-18T13:08:00.000+02:00

Het leven is niet kort, het is lang. Lang lang, veel te lang. Zo lang dat sommige dingen zich onherroepelijk gaan herhalen - en herhaling is verveling, tenzij elke herhaling zinvol is, maar dat komt zelden voor. Alleen in muziek zijn herhalingen soms de moeite waard.

Omdat het leven zo lang is, is er ook tijd genoeg om Faust te lezen. Faust is een heel dik, heel Duits boek dat ik vínd dat ik moet lezen, maar waar ik dus absoluut geen zin in heb. Ik weet ook niet waarom ik vind dat ik het moet lezen - misschien omdat ik dat onderbewust een beetje associeer met intellectuele mensen, belezen zijn, dat soort dingen, en misschien ook wel omdat iedereen het altijd heeft over Faust maar ik eigenlijk geen idee heb waar het over gaat (ik weet alleen vaag dat het iets met een dokter en de duivel te maken heeft, maar daar houdt het dan ook wel weer op). Maar goed, ik vind dat dus. Ik moet dat lezen.
Maar niet nu.

Wanneer dan wel? Ooit, denk ik. En als ik denk aan ooit, dan zie ik mezelf als 65-jarige man, mét baard én pijp maar zónder buikje, mét rondhupsende kleinkinderen die paardje willen rijden op mijn knie, mét vrouw, mét hond, in een heel licht huis met veel glas en witte muren en zonder veel prularia. Oude mensen hebben altijd van die rotzooi in hun huis hangen, ik denk dat dat komt omdat je naarmate je ouder wordt gewoon meer verjaardagen gehad hebt en dus meer onzinnige kadootjes krijgt die je allemaal moet bewaren - ik wil dat dus niet. Weet je ook weer wat ik niet voor mijn verjaardag wil.
Nou goed, en dat ik dan dus 's avonds in een leun- of schommelstoel een stukje Faust lees elke dag, tot het uit is. Waarschijnlijk niet in het Duits, tenzij ik opeens extreem goed ben geworden in Duits ofzo. Wat natuurlijk best kan in 50 jaar, het is niet onmogelijk. Ook niet waarschijnlijk trouwens.

Meer dingen die ik ga doen als ik 65 ben:

Zoveel Mozart, Bach en Beethoven luisteren dat ik ze uit elkaar kan houden puur op basis van verschillen in compositie-stijl (als ik 65 ben luister ik natuurlijk alleen nog maar klassiek, dat snapt iedereen).
Een fotoboek maken over mijn leven tot dan toe (dat doen oude mensen altijd).
Een oude vriendin opbellen die ik al 40 jaar niet gezien heb (ik ben er nog niet uit wie, dus ik zou maar héél aardig doen, straks moet je me ook nog meemaken als 65-jarige vieze oude man met fotoboek).
Een zonnebril dragen. Sowieso een bril dragen denk ik. En ook een gouden horloge. Zo'n lelijke. En rare vormloze broeken en van die viezige vesten met rare patronen die eigenlijk niet om aan te zien zijn, maar waar niemand iets van zegt omdat je bejaard bent. En een baard laten staan, maar dat had ik al gezegd.
Heel veel geld stoppen in een foeilelijk doch duur schilderijtje. Goede investering enzo blabla.
Mijn kleinkinderen laten spelen met replica-zwaarden en nep-pistolen enzo, tegen de zin van hun ouders natuurlijk. Dat worden hele vervelende mensen namelijk.

Tegen de tijd dat ik écht 65 word hoop ik dat ik allang dood ben. Anders moet ik écht Faust gaan zitten lezen..

Failed Puppy Love

2007-06-15T13:43:00.000+02:00

Wat is geluk?

Zou Geert Wilders gelukkig worden als alle (allochtone) moslims terug zouden gaan naar hun 'eigen land'? Of zou hij dan weer iets anders verzinnen, en wordt hij alleen gelukkig als hij het meeste stemmen krijgt? Wordt die man überhaupt ooit gelukkig? En gunnen we hem dat?

Fluitsma & van Tijn zouden misschien ook wel blij zijn als alle moslims het land zouden verlaten - dan is dat liedje van ze, "15 Miljoen Mensen", niet zo hopeloos ouderwets en achterhaald meer. Alle radiostations zouden geheid wéér dat liedje gaan draaien, en het geld zou wederom binnen stromen. Zonder allochtonen is er natuurlijk ook relatief meer animo voor Nederlandstalige shitmuziek, dus die twee effecten versterken elkaar tot in het oneindige.
Maar - meer geld voor Fluitsma & van Tijn, betekent dat ook meer geluk?

Volgens mij is er wel een minimum aan geld dat je moet hebben om gelukkig te zijn, maar het verschil tussen genoeg geld en héél véél geld is denk ik niet zo groot. Met genoeg geld zijn er dingen waar je naar uit kan kijken, en voor kan sparen, dat geeft een hoop frustratie maar ook een hoop voorpret - en met (te)veel geld koop je het gewoon, en dan ontdek je dat er eigenlijk niet zo veel aan is, of het wordt al heel snel gewoon. Rijke mensen zijn daarom vaak wat afgevlakt, en arme mensen zeuren altijd dat ze niet rijk genoeg zijn. Tja.

Geluk is ook niet het luisteren naar muziek, want muziek kan wel eens vals zijn. Het is ook niet een relatie, want meisjes kunnen ook wel eens vals zijn. Geluk is niet een wandeling maken in een parkje, of opstaan, of in de spiegel kijken en zien dat je haar een beetje raar zit, nee nee nee.

Happiness is a satisfied mind.

Of niet soms?

'I kissed goodbye the howling beast on the borderline..'

2007-06-11T07:06:00.000+02:00

Ik werd wakker om half 5.

En dan bedoel ik niet het soort wakker worden van: godverdomme, laat me slapen, flikker een end op, ik heb nog minstens 3 uur; nee, ik was gewoon wakker. Normaal gesproken word ik wakker om negen uur ofzo, maar nu om half 5. Zomaar. Fris. Helder. Op de radio had men het over een of andere moordzaak in Argentinië, een vrouw die gewurgd en verkracht was en het leek erop dat haar zoon het gedaan had. Altijd fijn, opstaan met de radio.

Hoe dat precies kan, dat ik zo vroeg wakker was dus, is niet zo interessant. Maar dát het kan vind ik wél interessant (tenminste, een klein beetje). Ik vind slapen persoonlijk namelijk een erg onzinnige bezigheid: zo'n beetje half-kwijlend in bed liggen, een beetje opladen voor de volgende dag ofzo, je gedachten op orde krijgen. Dromen doe ik toch niet - en als ik het doe is het onsamenhangend en niet speciaal leuk. En toch doe je het 7 of 8 uur per dag, misschien wel 9 als je de kans krijgt. Waarom moet dat zo lang duren? Waarom moet dat überhaupt, een enorm aantal uren aan rust? Zó vermoeiend is het leven nou toch óók weer niet?
Nouja, blijkbaar wel dus - maar als ik het slapen in het algemeen met een uur of drie kan verkorten vind ik dat wel prima. Tenzij het weer nadelen met zich meebrengt als een slecht humeur, zeurende hoofdpijn op de achtergrond, verslechterd reactievermogen, semi-surrealistische interpretatie van de buitenwereld, enorme wallen, lichamelijke moeheid, de constante herhaling van één gedachtegang, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de neiging om opeens je bureau op te ruimen, de ne-en dergelijke. Maar dat valt allemaal wel mee nu.

Hoe dan ook, het komt er op neer dat ik drie uur extra heb vandaag. Drie ochtenduren extra. En nu blijkt dat je in ochtenduren gewoon niet zo bijster veel kan uitvoeren. Een beetje rondschuifelen in je ochtendjas, in je eentje ontbijten ZONDER muziek, stilletjes naar je kamer - en dan begint het drama: muziek kan alleen op een koptelefoon, klarinetspelen is uitgesloten (waar ik wonder boven wonder wél zin in had), geen huiswerk maken ofzo natuurlijk (dat werkstuk moet nog steeds af, maar stel je voor), geen boek lezen (alhoewel dat wel zou kunnen, maar daar heb ik gewoon geen zin in, dat doe je 's avonds).. en wat kan je dan nog meer in je eentje op je kamer om 5 uur 's ochtends?
Weer naar bed? De onzinnigheid.

Het is, geloof ik, tijd om al die dingen te doen die ik allang had moeten doen. //

Alweer zo laat en toch te vroeg (en tijd IS niet relatief, verdomme!)

2007-06-08T00:19:00.000+02:00

Enkele Rare Vragen die mijn hoofd vandaag door( )schoten.

Smaakt zeep nou ZOET of ZOUT of ZUUR?
(Ik weet het nog steeds niet. Weet iemand dat?)

Als honden opeens massaal in aanval zouden gaan en iedereen dood zouden bijten, zouden wij als mensheid dan winnen - of zouden we massaal afgeslacht worden?
(Ik denk dat honden winnen: honden zijn overal beter in, sneller, sterker, het enige waar de mens in uitblinkt is intelligentie - maar als honden een georganiseerde aanval zouden plannen hebben ze blijkbaar ook intelligentie, dus dan zijn wij onze troef kwijt. Dag mensheid. Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik me dat het eigenlijk gewoon het plot van Hitchcock's "The Birds" is. Maar vogels in de aanval zijn cooler dan honden in de aanval. Touché, Alfred.)

Sinds wanneer zijn de Beatles een progressieve rockband?
(Dit na het luisteren van Abbey Road, wat ik wonder boven wonder een vrij aardig album vind. Toch de Rolling Stones. Hoor.)

Ben ik ook een boom?
(Iemand zei: ik ben net een boom. Onwillekeurig vraag ik me dan af of ik misschien ook een boom ben. Het antwoord is nee. De conclusie is dat ik haar maar een beetje raar vind.)

Er waren er meer, maar sommige dingen gaan zo snel dat je ze niet kan opschrijven. Of zijn zo raar dat je ze niet op wíl schrijven.

Amen. //

Nog meer gezeik

2007-05-29T13:32:00.000+02:00

Nouja, wat dus wel fijn is aan het hebben van een blog die niemand leest, of moet ik zeggen, bijna niemand - nee, waarschijnlijk is niemand toch beter -, is dat het ook niet meer uitmaakt wat je opschrijft. In elk geval hoeft het niet relevant te zijn, of interessant, of sociaal, of fenomenaal, of geloofwaardig, of vlot, of hip, of juist zwaar en serieus. Het hoeft niks.
Daar ben ik blij mee want ik begin, en dat merk ik gewoon van mezelf, steeds meer een hekel te krijgen aan dingen die moeten omdat andere mensen vinden dat het moet. Dat alles zo in hokjes en structuren moet, dat heeft zoiets onspontaans en, hoe noem je dat, iets saais, weet je wel, ongeïnspireerd, dat werkt me een beetje op m'n zenuwen (voor zover ik die heb, dan).

Maar ik heb dus bedacht dat het misschien leuk is om een keer een verhaal te schrijven, om te kijken hoe slecht ik daar in ben, en hoe moeilijk het is, en hoeveel respect je moet hebben voor schrijvers, óók voor slechte schrijvers, omdat ze toch hun best gedaan hebben.
Geen normaal verhaal, want normale dingen zijn vervelend om te lezen - ook geen lang verhaal, want lange verhalen zijn saai om te lezen - ook geen dom verhaal, geen slecht verhaal, geen moeilijk verhaal, geen symbolisch verhaal, of misschien toch wel want symboliek heeft wel wat, maar, geen verhaal eigenlijk maar meer een ehm, schetsje ofzo.

Dat ga ik dus gewoon doen. Ik weet niet wanneer en ook niet precies hoe, waarschijnlijk heel ongestructureerd en alleen als ik er zin in heb, gewoon om eens te kijken. En als ik er geen zin in heb doe ik het gewoon niet. Wie weet. Maar daar ben ik voorlopig even mee bezig. Het houdt me bezig, laat ik het zo zeggen. Ik denk dat het zal gaan over een trampoline, eigenlijk, maar dat is ook maar een gokje.

En onthoud, of nee, probeer dit eens uit als levensmotto, gewoon een weekje ofzo: dingen die maar niet willen lukken kunnen, soms, opeens wél lukken als je het langer volhoudt, nog een keer probeert, hulp inroept, als je het anders benaderd. En dingen die dan nog steeds niet lukken, daarvoor moet je gewoon alle interesse verliezen.

Don't be Denied

2007-05-28T15:24:00.000+02:00

Nu ga ik de Truman-show kijken.

Rolling Stones en stukjes vel

2007-05-15T22:11:00.000+02:00

Krijt is echt cool.
Zo'n groot struk straatkrijt vond ik laatst op de grond. Blauw. Een centimeter of zeven lang, 4 breed, lag lekker in de hand. De straat was reeds beklad met van die springspelletjes, en mededelingen in de trant van 'Jan is gek' en 'Volg deze pijl'.
Vroeger schreef ik dat ook altijd, 'Dit is het begin van een speurtocht, volg deze pijl', en dan maakte ik twee pijlen, eentje de hoek om, en dan maar hopen dat iemand zo gek zou zijn om de speurtocht te beginnen en grandioos te verdwalen. Trouwens, ik maakte samen met Daan ook wel échte speurtochten, met een beloning die we dan in een of andere prullenbak verstopten ofzo, met schatkaarten en pijlen als aanwijzing, helemaal tot aan het parkje waar ik soms eendjes voer aan toe, echt een enorm lang eind voor een speurtocht.

Maar goed, dat stuk krijt dus. Ik stak het bij me en fietste richting station, toen ik daar een muur zag. Een lege, mooie bakstenen muur. Die bakstenen waren net iets te glad en iets te rood, je kent ze vast wel: nieuw dus, moet nog wennen, zit wat ongemakkelijk strak, niks aan.
Dus ik fietste door naar het station, volgde een (ongetwijfeld zeer intrigerend en interessant) college, kwam weer terug om een uur of 10 's avonds en besloot toen op diezelfde muur iets te schrijven.
Dus dat deed ik.

En drie weken later staat het er nog steeds. Alleen staat er nu onder een opmerking van iemand anders, in het geel, en ik kan het niet lezen. Het is te klein geschreven voor straatkrijt, en ook nog eens niet in hoofdletters maar hoe noem je dat, schrijfletters, dus dat schiet niet op.

Dit alles heeft mij er van overtuigd dat krijt cool is. Niemand vindt het erg dat je ergens met krijt op schrijft, want na een tijdje regent het toch weer weg, en het is ook eigenlijk fijn dat je boodschap niet eeuwig blijft staan, dan kan je om de zoveel maanden weer eens iets anders opschrijven. En dat alles netjes schoon zou moeten zijn vind ik onzin - dat is saai. Mijn hele straat ondergekladderd met krijt, dat lijkt me geweldig. Tenminste, als het nou voor een gedeelde tekst zou zijn met enige inhoud of betekenis, dan lijkt dat me geweldig.

Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat jullie allemaal naar mijn straat moeten komen om te beginnen met krijten. Nee, ik koop krijt morgen of overmorgen of als ik langs de Bart Smit kom ofzo, en dan mag iedereen een stuk krijt van mij hebben om alles te schrijven wat hij of zij wil. En omdat dat niemand is, denk ik, hou ik alle krijt wel zelf en leg ik het ergens op mijn kamer enneh schrijf ik soms misschien eens iets op een muur, want dat vind ik leuk.

lekker/vies

2007-05-13T19:30:00.000+02:00

I once loved a girl, her skin it was bronze.
With the innocence of a lamb, she was gentle like a fawn.
I courted her proudly but now she is gone,
Gone as the season she's taken..

Nee, maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is natuurlijk niet dat wat hierboven staat, want daar zou ik nooit opkomen, wat ik wilde zeggen is dat, dattehm, oja, dat ouzo precies zo smaakt als absint, dus dat hoef je niet meer te proberen, twee vliegen in één klap, tijdsbesparing, geldbesparing, dus dat is goed voor de economie, of nee, wacht, slecht voor de economie, in elk geval slecht voor de economie van Griekenland (als grootste en misschien wel enige exporteur van ouzo), maar goed voor je eigen portemonnee, alhoewel, natuurlijk niet als je nu alleen nog maar absint gaat kopen want dat is wel duurder dan ouzo, maar er zit ook meer alcohol in (68>40) dus doe je er langer mee, tenminste, als je evenveel alcohol drinkt en niet evenveel vocht, want in dat geval word je er veel dronkener van, en dat is niet goed voor je lever, en ook niet voor je hersenen, want die drogen uit van alcohol, tenminste, als je er geen water bij drinkt, dus dat moet je dan doen, meer water drinken, en dan moet je meer naar de WC, daar verspil je ook weer water mee, 5 liter water per keer doortrekken zo ongeveer gemiddeld, dus het waterverbruik gaat enorm omhoog, maar omdat water niet zo duur is maakt dat niet zoveel uit, tenminste, niet voor de economie of voor je portemonnee, natuurlijk wel voor de voorraad zoet water die we hebben.

Kortom, misschien is het toch wel handig om ouzo te drinken, zodat onze zoetwatervoorraad niet teveel afneemt.

Waarom zeg je dat dan niet meteen, Jesper? Ja, omdat soms de redenatie belangrijker is dan de uitkomst, kinders. Bovendien wordt het dan zo'n 'kort-maar-krachtig'-gedoe, bah, daar hou ik niet zo van. Daarom ben ik ook geschiedenis gaan studeren. Geschiedenis is niet 'kort-maar-krachtig', eerder 'lang-maar-eigenlijk-weten-we-het-nog-steeds-niet-zeker-geloof-ik-wat-een-onzin-we-zullen-het-nooit-weten-misschien-ofzo-kom-we-schrijven-er-nog-tien-boeken-over'.

Ja. Dus.